بنی‌ساج: تفاوت میان نسخه‌ها

بنی‌ساج (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۲

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۲ مارس ۲۰۲۳

جز

جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۶۶

ویرایش

@@ خط ۴۸: / خط ۴۸: @@
 گزارش [[تاریخ]] سیستان در اعطای [[ولایت]] سرزمین‌هایی بسیار از [[بغداد]] و [[ایران]] تا [[هند]] و [[سند]] و [[منصب]] عمل الحرمین به [[عمرو]] از سوی خلیفه<ref>تاریخ سیستان، ص۲۳۴-۲۳۵.</ref> این نظر را [[تأیید]] می‌کند. به‌نظر می‌رسد [[امارت]] وی بر راه‌های [[حج]]، ولایت [[عقد]] و [[شرف]] بوده نه ولایت مستقیم؛ یعنی از طریق [[عمرو بن لیث]] این منصب را عهده‌دار بوده است. [[محمد بن ابوساج]] تا ۲۶۹ق. [[قبایل]] [[بدوی]] را که در مسیر کاروان‌های [[حاجیان]] راهزنی می‌کردند، [[سرکوب]] نمود و رَحبه و قِرقِیسیا را [[تصرف]] کرد و عامل [[انبار]] و [[راه]] [[فرات]] شد.<ref>تاریخ طبری، ج۹، ص۵۴۹؛ تاریخ طبری، ج۹، ص۵۵۳؛ تاریخ طبری، ج۹، ص۵۹۰؛ تاریخ طبری، ج۹، ص۶۱۳-۶۲۱؛ تاریخ طبری، ج۹، ص۶۲۸؛ الکامل، ج۷، ص۳۳۳.</ref>
-[[محمد بن ابوساج]] در ۲۷۳ق. با کمک [[خُمارویه بن طولون]] [[حاکم مصر]]، بر جزیره از شهرهای [[عراق]] و [[موصل]] [[تسلط]] یافت<ref>تاریخ موصل، ج۲، ص۱۲۱؛ تاریخ ابن خلدون، ج۳، ص۴۱۵؛ البدایة و النهایه، ج۱۱، ص۵۱.</ref> اندکی بعد، دچار [[اختلاف]] شدند و در ۲۷۵ق. در [[نبرد]] میان آن دو، محمد [[شکست]] خورد<ref>تجارب الامم، ج۴، ص۴۸۳؛ الکامل، ج۷، ص۴۲۸.</ref> در ۲۷۶ق. محمد بن ابوساج برای سرکوب [[علویان]] از [[معتمد عباسی]] [[فرمان]] یافت و راهی آنجا شد<ref>تاریخ طبری، ج۱۰، ص۱۶.</ref> همچنین او به [[حکمرانی]] [[آذربایجان]] [[دست]] یافت<ref>البدایة و النهایه، ج۱۱، ص۵۶.</ref> سپس بر [[عبدالله بن حسن]] [[همدانی]]، [[حاکم]] [[مراغه]] که سر به [[شورش]] برداشته بود، چیره شد و تا ۲۸۰ق. آذربایجان و اران را به تصرف خود درآورد<ref>الکامل، ج۷، ص۴۹۱؛ النجوم الزاهره، ص۱۱۵-۱۱۶.</ref>
+[[محمد بن ابوساج]] در ۲۷۳ق. با کمک [[خُمارویه بن طولون]] [[حاکم مصر]]، بر جزیره از شهرهای [[عراق]] و [[موصل]] [[تسلط]] یافت<ref>تاریخ موصل، ج۲، ص۱۲۱؛ تاریخ ابن خلدون، ج۳، ص۴۱۵؛ البدایة و النهایه، ج۱۱، ص۵۱.</ref> اندکی بعد، دچار [[اختلاف]] شدند و در ۲۷۵ق. در [[نبرد]] میان آن دو، محمد [[شکست]] خورد<ref>تجارب الامم، ج۴، ص۴۸۳؛ الکامل، ج۷، ص۴۲۸.</ref> در ۲۷۶ق. محمد بن ابوساج برای سرکوب [[علویان]] از [[معتمد عباسی]] [[فرمان]] یافت و راهی آنجا شد<ref>تاریخ طبری، ج۱۰، ص۱۶.</ref> همچنین او به [[حکمرانی]] [[آذربایجان]] دست یافت<ref>البدایة و النهایه، ج۱۱، ص۵۶.</ref> سپس بر [[عبدالله بن حسن]] [[همدانی]]، [[حاکم]] [[مراغه]] که سر به [[شورش]] برداشته بود، چیره شد و تا ۲۸۰ق. آذربایجان و اران را به تصرف خود درآورد<ref>الکامل، ج۷، ص۴۹۱؛ النجوم الزاهره، ص۱۱۵-۱۱۶.</ref>
 او در ۲۸۵ق. از فرمان خلیفه سر باز زد و به نام افشین ([[لقب]] [[پادشاهان]] اسروشنه) در آذربایجان ادعای استقلال کرد<ref>الکامل، ج۷، ص۴۹۱.</ref> در گزارشی دیگر آمده است که در ۲۸۸ق. که‌ [[هارون بن محمد هاشمی]] [[امیر]] حاج بود، محمد بن ابوساج [[فرماندهی]] راه‌ها و منزلگاه‌ها را برعهده داشت و پس از موسم حج، [[سپاه]] خود را به‌سوی [[جده]] رهسپار کرد<ref>العقد الثمین، ج۲، ص۳۳۲.</ref>