اولوالعزم در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

اولوالعزم در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۵

۷٬۳۶۲ بایت اضافه‌شده ، ‏۶ مهٔ ۲۰۲۳

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۱٬۹۴۰

ویرایش

@@ خط ۵۸: / خط ۵۸: @@
 در [[روایات]] فراوانی در [[منابع شیعه]] و [[اهل سنت]]، پیامبران اولوا العزم به همین [[پنج تن]] شده‌اند، چنان که در [[حدیثی]] از [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}} آمده است: {{متن حدیث|مِنْهُمْ خَمْسَةٌ أُولُو اَلْعَزْمِ: نُوحٌ ، وَ إِبْرَاهِيمُ ، وَ مُوسَى ، وَ عِيسَى ، وَ مُحَمَّدٌ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ}}<ref>مجمع البیان، ج۹، ص۱۴۳.</ref>؛ در [[حدیث]] دیگری از [[امام سجاد]]{{ع}} آمده است: {{متن حدیث| خَمْسَةَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الْمُرْسَلِينَ: نُوحُ وَ إِبْرَاهِيمُ وَ مُوسَى وَ عِيسَى وَ مُحَمَّدُ
 {{صل}}}}<ref>مجمع البیان، ج۹، ص۱۴۳.</ref>. هنگامی که [[راوی]] سؤال می‌کند: چرا آنها اولوا العزم نامیده شدند؟ [[امام]] در پاسخ می‌فرماید: زیرا آنها [[مبعوث]] به شرق و غرب و [[جن]] و انس شدند<ref>بحارالانوار، ج۱۱، ص۵۸.</ref>. در حدیثی از امام صادق{{ع}} آمده است: بزرگ پیامبران و [[رسولان]] پنج نفرند و آنها پیامبران اولوا العزم هستند و آسیای [[نبوت]] و [[رسالت]] بر محور وجود آنها دور میزند، آنها نوح و [[ابراهیم]] و [[موسی]] و [[عیسی]] و محمد بودند<ref>الکافی، ج۱، ص۳.</ref>.<ref>[[زهرا محققیان|محققیان، زهرا]]، [[اولوا العزم (مقاله)|مقاله «اولواالعزم»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص.</ref>
+==[[پیامبران اولوالعزم]] در [[قرآن]]==
+واژه ترکیبی «[[اولوالعزم]]» تنها یک بار در [[قرآن کریم]] و در [[آیه]] ۳۵ [[سوره احقاف]] به کار رفته است. در این آیه خطاب به [[رسول اکرم]]{{صل}} آمده است: {{متن قرآن|فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَلَا تَسْتَعْجِلْ لَهُمْ}}<ref>«بنابراین شکیبا باش همان‌گونه که پیامبران اولوا العزم شکیبایی ورزیدند و برای آنان (عذاب را به) شتاب مخواه که آنان روزی که آنچه را وعده‌شان داده‌اند بنگرند، چنانند که گویی جز ساعتی از یک روز (در جهان) درنگ نکرده‌اند، این، پیام‌رسانی است؛ پس آیا جز بزهکاران نابود می‌گردند؟» سوره احقاف، آیه ۳۵.</ref>.
+[[اختلاف]] در [[تفسیر]] کلمه «من» در ترکیب «من الرسل» موجب شده تا برخی با «[[بیانیه]]» گرفتن آن، همه [[پیامبران الهی]] را اولوالعزم بدانند. بیشتر [[مفسران]] «من» را ظاهر در «[[تبعیض]]» گرفته‌اند و بیانیه بودن آن را خلاف تحقیق می‌دانند<ref>اضواء البیان، ج۷، ص۲۶۶.</ref> و تنها برخی از [[پیامبران صاحب شریعت]] را اولوالعزم دانسته‌اند و برای [[اثبات]] نظر خویش به آیاتی از جمله آیه ۷ [[سوره احزاب]] [[استشهاد]] کرده‌اند که می‌فرماید: {{متن قرآن|وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِنْ نُوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَأَخَذْنَا مِنْهُمْ مِيثَاقًا غَلِيظًا}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که از پیامبران پیمان گرفتیم و (نیز) از تو و نوح و ابراهیم و موسی و عیسی پسر مریم و از آنها پیمانی استوار گرفتیم» سوره احزاب، آیه ۷.</ref>.
+در اینجا پس از ذکر همه [[انبیا]] به صورت جمع، به این پنج [[پیامبر]] بزرگ اشاره می‌کند و این دلیل بر وجود یک ویژگی خاص در آنها است که با استفاده از [[روایات]] می‌توان آن ویژگی را همان [[اولوا العزم]] بودن دانست. همچنین [[خداوند]] در آیه ۱۱۵ [[سوره طه]] درباره [[آدم]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن قرآن|وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا}}<ref>«و ما از پیش به آدم سفارش کردیم اما او از یاد برد و در وی عزمی نیافتیم» سوره طه، آیه ۱۱۵.</ref>، و نیز آیه ۴۸ [[سوره قلم]] که در آن [[رسول]] خویش را به [[صبر]] و [[شکیبایی]] [[فرمان]] داده و او را از [[شتاب]] در درخواست [[کیفر]] [[قوم]] خود [[نهی]] کرده است:{{متن قرآن|فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوتِ}}<ref>«پس برای (رسیدن) فرمان پروردگارت شکیبایی پیشه کن و چون «همراه ماهی» (یونس) مباش آنگاه که بانگ برداشت در حالی که اندوهگین بود» سوره قلم، آیه ۴۸.</ref>.
+[[آیات]] دیگری نیز مطرح شده است که در آنها سخن از «[[اولوالعزم]]» به میان آمده است؛ از جمله:
+# [[صاحب شریعت]] بودن برخی [[پیامبران]] ([[سوره شوری]]، [[آیه]] ۱۳)؛
+#وجود برخی [[حقایق]] [[قرآنی]] در [[صحف ابراهیم]]{{ع}} و [[موسی]]{{ع}} ([[سوره اعلی]]، آیه ۱۹)؛
+#نازل کردن [[خدا]]، [[تورات]]، [[انجیل]] و کتاب ([[قرآن]]) را بر موسی و [[عیسی]] و [[پیامبر خاتم]]{{صل}} و دادن [[شریعت]] به ایشان ([[سوره مائده]]، آیات ۴۴-۴۸).
+با توجه به این که در قرآن این پنج [[پیامبر]] ویژگی‌هایی منحصر به فرد دارند و با استفاده از [[روایات]] که به برخی از آنها اشاره شد، این نتیجه دست می‌آید که مراد از «اولوالعزم» [[برترین]] [[پیامبران الهی]] یعنی: [[حضرت نوح]]، ابراهیم، موسی، عیسی{{عم}} و [[پیامبر اعظم]]{{صل}} هستند؛ آنان که [[سرور]] دیگر پیامبران هستند و نقش محوری دارند<ref>تفسیر نور الثقلین، ج۵، ص۲۳.</ref>؛ زیرا از دیدگاه [[عرفانی]]<ref>شرح فصوص الحکم، ص۱۴۶.</ref>، پیامبران به [[اذن خدا]] مربی موجودات و مظاهرند و همه آنها در [[دعوت]] و [[هدایت]] و [[تصرف]] در [[خلق]] و سایر لوازم [[نبوت]] مشترک بوده، [[امتیاز]] مرتبه ایشان از یکدیگر به واسطه احاطه و عدم احاطه بر همه مظاهر است و آنان که از احاطه به همه مظاهر برخوردارند، «اولوالعزم» نامیده می‌شوند<ref>شرح فصوص الحکم، ص۱۴۶.</ref>. [[عزم]] پیامبران مذکور، [[استواری]] آنها در عمل به [[پیمان]] شدیدی است که [[خداوند]] در [[عهد]] نخست از آنان گرفته و از آن با نام «[[میثاق]] غلیظ» یاد کرده است: {{متن قرآن|وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِنْ نُوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَأَخَذْنَا مِنْهُمْ مِيثَاقًا غَلِيظًا}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که از پیامبران پیمان گرفتیم و (نیز) از تو و نوح و ابراهیم و موسی و عیسی پسر مریم و از آنها پیمانی استوار گرفتیم» سوره احزاب، آیه ۷.</ref>.
+بنابراین به صورت کلی می‌توان گفت: [[پیامبران اولوالعزم]] از منظر [[قرآن]] چند ویژگی دارند:
+#دارای [[صبر]] و [[تحمل]] فراوان؛
+#دارای [[عهد]] و [[پیمان]] محکم و شدید؛
+#دارای [[شریعت]] جدید؛
+#دارای [[کتاب آسمانی]] مشتمل بر [[احکام]] و [[قوانین الهی]].<ref>[[مهدی سازندگی|سازندگی، مهدی]]، [[عصمت پیامبران اولوالعزم در دائرةالمعارف قرآن لیدن (کتاب)|عصمت پیامبران اولوالعزم در دائرةالمعارف قرآن لیدن]]، ص ۱۹۱.</ref>
 == منابع ==