آل ایوب: تفاوت میان نسخه‌ها

'''آل ایوب''' به معنای خاندان [[ایوب پیامبر]] {{ع}} است.

== مقدمه ==

این اصطلاح در ذیل [[حدیثی]] از [[امام رضا]] {{ع}} به کار رفته است. در این [[حدیث]] که [[امام]]، [[اهل بیت]] {{عم}} را [[میراث]] بر [[عفو]] و [[شکر]] از [[آل یعقوب]] و آل‌داوود می‌شمارد، سخن از آل‌ایوب نیز به میان می‌آید. اینکه چه معنایی برای آن می‌توان [[فهم]] کرد، محل بحث است، به ویژه آنکه در جای دیگری از این ترکیب سخن به میان نیامده است.

ایوب {{ع}} که یک بار نامش در [[قرآن]] آمده است، در [[تفکر]] [[اسلامی]] نماد [[صبوری]] و [[سپاس]] است و کسی چون او به [[بلا]] آزموده نشده است<ref>الأعلام، ج۲، ص۳۶.</ref>. [[خداوند]] می‌فرماید:{{متن قرآن|وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ}}<ref>«و از بنده ما ایّوب یاد کن آنگاه که پروردگارش را ندا کرد که شیطان به من رنج و عذاب رسانده است» سوره ص، آیه ۴۱.</ref>. [[انس بن مالک]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} نقل می‌کند که ایوب [[نبی]] هجده سال دچار بلا بود، به گونه‌ای که همگان، از افراد نزدیک و دور، جز دو برادرش از او بریدند، اما همچنان [[صبر]] کرد و [[شکر]] گزارد<ref>الأحادیث الطوال، ص۱۰۹.</ref>. وی به انواع [[بلاها]] گرفتار شد<ref>کتاب الثقات، ج۵، ص۴.</ref>، اما چون همسرش از او خواست تا به [[درگاه الهی]] دست نیاز بردارد و از [[خداوند]] بخواهد تا شفایش دهد، به [[تندی]] گفت: وای بر تو! هفتاد سال در [[نعمت]] بودیم، پس در [[سختی]] به مانند آن [[صبر]] خواهیم کرد. البته چیزی نگذشت که [[عافیت]] یافت<ref>الدعوات، ص۱۶۵.</ref>. برابر [[روایت]] [[اسلامی]] و نیز داده‌های [[کتاب مقدس]]، او چون [[محبوب]] [[خدا]] بود، مورد [[حسادت]] [[شیطان]] واقع شد. شیطان به خدا عرضه داشت: [[شکر گزاری]] او نه از سر [[عشق]] و [[عبودیت]]، بلکه ناشی از نعمت‌هایی است که به او داده‌ای. خداوند همه [[نعمت‌ها]]، حتی نعمت تندرستی و [[سلامتی]] را از او گرفت، اما او همچنان [[بنده]] [[خالص]] و [[شاکر]] ماند<ref>علل الشرایع، ج۱، ص۷۵؛ کتاب مقدس، سفر ایوب، ۱: ۱-۱۹، ۲: ۷، ‌۱۲.</ref>، جز [[صبوری]] پیشه نکرد و به گناهی [[آلوده]] نشد و تنها می‌گفت: خدایا، تو می‌دانی که اگر دو چیز مورد [[رضایت]] تو باشد، من آنی را که برای بدنم سخت‌تر است بر می‌گزینم<ref>فقه الرضا {{ع}}، ص۳۷۲؛ الأمالی، طوسی، ص۶۶۲؛ بحار الأنوار، ج۱۲، ص۳۵۰، ج۶۸، ص۲۳۱. </ref>. نیز می‌گفت: به عزتت قسم که هیچ‌گاه از [[برکات]] تو [[بی‌نیاز]] نیستم و همیشه در آن غرقه‌ام<ref>السنن الکبری، نسائی، ج۱۰، ص۴۲.</ref>. او هیچ گاه نسبت ناروایی به خدا نداد<ref>کتاب مقدس، سفر ایوب، ۵: ۱۱. </ref>.