عصمت حضرت یونس: تفاوت میان نسخه‌ها

برخی با استناد به آیه ۸۷ سوره انبیا «{{متن قرآن|وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و یونس را (یاد کن) هنگامی که خشمناک راه خویش در پیش گرفت و گمان برد که هیچ‌گاه او را در تنگنا نمی‌نهیم پس در آن تاریکی‌ها بانگ برداشت که هیچ خدایی جز تو نیست، پاکا که تویی، بی‌گمان من از ستمکاران بوده‌ام» سوره انبیاء، آیه ۸۷.</ref>.، [[معتقد]] به عدم [[عصمت]] [[حضرت یونس]]{{ع}} شده‌اند. این گروه معتقدند که ظاهر این آیه بر غضبناک شدن حضرت یونس، اعتراف به ستم بر خویش و گمان نادرست داشتن به خدا دلالت دارد و روشن است که هر یک از این امور منافی با عصمت است.

بر اساس [[شان نزول]] این [[آیه]] باید دید که [[حضرت یونس]] بر چه کسی [[خشمگین]] شده است. چند احتمال در این خصوص مطرح است. نخست اینکه وی بر [[خدای متعال]] [[خشمگین]] شده است. چنانچه [[فخر رازی]] این احتمال را به اکثر [[مفسران]] نسبت می‌‌دهد و آن را [[نقد]] می‌‌کند و می‌‌گوید: در این [[آیه]] نشانه یا دلیلی بر اینکه [[غضب]] [[حضرت]] بر چه کسی بوده وجود ندارد. هر چند ما جزم داریم به اینکه [[فرستاده خدا]] هرگز بر [[خدا]] [[غضب]] نمی‌کند بلکه این [[کار]] [[جاهلانه]] ای است و هیچ مؤمنی آن را مرتکب نمی‌شود تا چه رسد به [[پیامبری]] که از سوی [[خدا]] برای [[هدایت]] مردک فرستاده شده است. <ref>رازی فخرالدین، مفاتیح الغیب، ج13، جزء22، ص215</ref>.

==== پاسخ ====

'''پاسخ نخست: ترک [[مردم]]، با [[یأس]] از [[هدایت]] آنان در حد [[ترک اولی]]''': از پاره‌ای [[روایات]] می‌توان استفاده کرد که در پی پافشاری مردم بر [[کفر]]، [[نور]] [[امید]] در [[دل]] [[حضرت یونس]] {{ع}} خاموش شد و [[خشم]] بر وجودش چیره گشت و [[عزم]] خود را بر جدا شدن از آنان جزم کرد<ref>ر.ک: محمد بن حسن طوسی، التبیان، تحقیق احمد حبیب قصیر العاملی، ج۷، ص۲۷۳؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۸۵؛ ناصر مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۴۸۵.</ref>؛ در حالی که بهتر بود تا آخرین دم از هدایت و [[ارشاد]] [[قوم]] خود دست برنمی‌داشت و بیش از پیش [[صبر]] پیشه می‌کرد؛ ولی این کار را نکرد و از این رو به این [[گرفتاری]] [[مبتلا]] شد.