عصمت حضرت یونس: تفاوت میان نسخه‌ها

بر اساس [[شان نزول]] این [[آیه]] باید دید که [[حضرت یونس]] بر چه کسی [[خشمگین]] شده است. چند احتمال در این خصوص مطرح است. نخست اینکه وی بر [[خدای متعال]] [[خشمگین]] شده است. چنانچه [[فخر رازی]] این احتمال را به اکثر [[مفسران]] نسبت می‌‌دهد و آن را [[نقد]] می‌‌کند و می‌‌گوید: در این [[آیه]] نشانه یا دلیلی بر اینکه [[غضب]] [[حضرت]] بر چه کسی بوده وجود ندارد. هر چند ما جزم داریم به اینکه [[فرستاده خدا]] هرگز بر [[خدا]] [[غضب]] نمی‌کند بلکه این [[کار]] [[جاهلانه]] ای است و هیچ مؤمنی آن را مرتکب نمی‌شود تا چه رسد به [[پیامبری]] که از سوی [[خدا]] برای [[هدایت]] مردک فرستاده شده است. <ref>رازی فخرالدین، مفاتیح الغیب، ج13، جزء22، ص215</ref>.

'''پاسخ نخست: ترک [[مردم]]، با [[یأس]] از [[هدایت]] آنان در حد [[ترک اولی]]''': از پاره‌ای [[روایات]] می‌توان استفاده کرد که در پی پافشاری مردم بر [[کفر]]، [[نور]] [[امید]] در [[دل]] [[حضرت یونس]] {{ع}} خاموش شد و [[خشم]] بر وجودش چیره گشت و [[عزم]] خود را بر جدا شدن از آنان جزم کرد<ref>ر.ک: محمد بن حسن طوسی، التبیان، تحقیق احمد حبیب قصیر العاملی، ج۷، ص۲۷۳؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۸۵؛ ناصر مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۴۸۵.</ref>؛ در حالی که بهتر بود تا آخرین دم از هدایت و [[ارشاد]] [[قوم]] خود دست برنمی‌داشت و بیش از پیش [[صبر]] پیشه می‌کرد؛ ولی این کار را نکرد و از این رو به این [[گرفتاری]] [[مبتلا]] شد.

این پاسخ، رساترین پاسخ است.