عصمت حضرت یونس: تفاوت میان نسخه‌ها

'''پاسخ اول: [[گمان]] به تنگ نگرفتن از سوی [[خداوند]]''': [[حضرت یونس]] {{ع}} خشمناک بر قومش از میان آنان خارج شد و تصورش این بود که این خروج مشکلی برایش به وجود نخواهد آورد؛ یعنی مورد بازخواست خداوند قرار نمی‌گیرد<ref>ر.ک: سید مرتضی علم الهدی، تنزیه الانبیاء، ص۱۴۲؛ محمد بن عمر فخر رازی، عصمة الانبیاء، ص۶۱؛ سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۴، ص۳۱۴؛ جعفر سبحانی، عصمة الانبیاء، ص۲۰۰.</ref>. این [[تصور]]، چیزی نبود که با [[مقام نبوت]] ناسازگار باشد. ترک گفتن قومی که [[دعوت]] او را نپذیرفتند، کار خلافی شمرده نمی‌شود؛ اما از آنجا که بهتر بود بیشتر در میان قومش درنگ می‌کرد و با [[اذن الهی]] خارج می‌شد، این چنین گرفتار [[تنبیه]] [[الهی]] شد.