←دلالت حدیث
| خط ۲۱۴: | خط ۲۱۴: | ||
چنانکه گذشت، آمدن مولا به معنای «[[سرپرست]]» و «متولی امور» نیز از روشنترین کاربردهای واژه «مولا» است و بسیاری از لغتشناسان و [[مفسران]] بدان تصریح کردهاند؛ [[ابو العباس محمد بن یزید]]، معروف به مُبرَّد، در [[تفسیر آیه]] یازدهم [[سوره محمد]]: {{متن قرآن|ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا}}<ref>«این از آن روست که خداوند یاور مؤمنان است و کافران یاوری ندارند» سوره محمد، آیه ۱۱.</ref>؛ «آن بدان سبب است که [[خداوند]] مولای [[مؤمنان]] است»، مینویسد: ولی و مولا یک معنا دارند یعنی کسی که به خلقش سزاوار و متولّی امور آنان است»<ref>الشافی فی الإمامة، ج۲، ص۲۷۱.</ref>. | چنانکه گذشت، آمدن مولا به معنای «[[سرپرست]]» و «متولی امور» نیز از روشنترین کاربردهای واژه «مولا» است و بسیاری از لغتشناسان و [[مفسران]] بدان تصریح کردهاند؛ [[ابو العباس محمد بن یزید]]، معروف به مُبرَّد، در [[تفسیر آیه]] یازدهم [[سوره محمد]]: {{متن قرآن|ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا}}<ref>«این از آن روست که خداوند یاور مؤمنان است و کافران یاوری ندارند» سوره محمد، آیه ۱۱.</ref>؛ «آن بدان سبب است که [[خداوند]] مولای [[مؤمنان]] است»، مینویسد: ولی و مولا یک معنا دارند یعنی کسی که به خلقش سزاوار و متولّی امور آنان است»<ref>الشافی فی الإمامة، ج۲، ص۲۷۱.</ref>. | ||
فرّاء نیز نوشته است: «ولی و مولا در [[کلام عرب]]، یک معنا دارند»<ref>الشافی فی الإمامة، ج۲، ص۲۷۱.</ref>. | فرّاء نیز نوشته است: «ولی و مولا در [[کلام عرب]]، یک معنا دارند»<ref>الشافی فی الإمامة، ج۲، ص۲۷۱.</ref>. [[راغب اصفهانی]] نوشته است: «[[ولایت]] [[سرپرستی]] امر است. ولی و مولا هر دو در این معنا به کار میروند و هریک، هم به معنای فاعلی (مُوالی) و هم به معنای مفعولی (مُوالی) به کار میروند<ref>المفردات فی غریب القرآن، ذیل ماده «ولی».</ref>. | ||
[[ابوالحسن علی بن احمد واحدی نیشابوری]]، [[مفسر]] و ادیب بزرگ [[قرن پنجم]]، در تفسیر آیه ۶۲ [[سوره انعام]]: {{متن قرآن|ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ}}<ref>«سپس به سوی سرور بر حقّشان خداوند برگردانده میشوند؛ آگاه باشید که داوری با اوست و او سریعترین حسابرسان است» سوره انعام، آیه ۶۲.</ref>، چنین مینویسد: «یعنی کسی که سرپرستی امورشان را به عهده دارد»<ref>الوسیط فی تفسیر القرآن المجید، ابوالحسن علی بن أحمد الواحدی، ج۲، ص۲۸۱.</ref>. | [[ابوالحسن علی بن احمد واحدی نیشابوری]]، [[مفسر]] و ادیب بزرگ [[قرن پنجم]]، در تفسیر آیه ۶۲ [[سوره انعام]]: {{متن قرآن|ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ}}<ref>«سپس به سوی سرور بر حقّشان خداوند برگردانده میشوند؛ آگاه باشید که داوری با اوست و او سریعترین حسابرسان است» سوره انعام، آیه ۶۲.</ref>، چنین مینویسد: «یعنی کسی که سرپرستی امورشان را به عهده دارد»<ref>الوسیط فی تفسیر القرآن المجید، ابوالحسن علی بن أحمد الواحدی، ج۲، ص۲۸۱.</ref>. | ||