←معناشناسی
| خط ۷: | خط ۷: | ||
}} | }} | ||
==معناشناسی== | ==معناشناسی== | ||
[[انسانها]] در [[زندگی دنیوی]] خود پس از سپری کردن دورههای مختلف [[زندگی]]، سرانجام به دورۀ [[پیری]] میرسند و در تقدیری گریزناپذیر در آستانۀ [[مرگ]] قرار میگیرند. موضوع [[مرگ]] و فنا و زوال [[انسان]] یا [[مرگ]] و ادامۀ هستی او در جهانی دیگر و در شرایطی جدید، موضوعی است که مکاتب گوناگون نتوانستهاند بیتفاوت از آن عبور کنند و هر یک به فراخور [[جهانبینی]] و [[ایدئولوژی]] خاص خود، در اینباره مواضعی اتخاذ کردهاند. [[مکتب اسلام]] به موضوع [[مرگ]] پرداخته و [[حیات]] پس از [[مرگ]] را جزئی از اصول و مبادی [[پذیرش]] [[دین اسلام]] قرار داده است. [[قرآن کریم]] [[زندگی]] جاوید [[انسان]] را در [[جهان آخرت]] میداند و میفرماید: «قرارگاه همه در این روز ([[قیامت]]) نزد [[پروردگار]] توست»<ref>{{متن قرآن|قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ}}«بگو: آن فرشته مرگ که بر شما گماردهاند جان شما را میستاند سپس به سوی پروردگارتان بازگردانده میشوید» سوره سجده، آیه ۱۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ص ۶۸۳-۶۸۴.</ref> | [[انسانها]] در [[زندگی دنیوی]] خود پس از سپری کردن دورههای مختلف [[زندگی]]، سرانجام به دورۀ [[پیری]] میرسند و در تقدیری گریزناپذیر در آستانۀ [[مرگ]] قرار میگیرند. موضوع [[مرگ]] و فنا و زوال [[انسان]] یا [[مرگ]] و ادامۀ هستی او در جهانی دیگر و در شرایطی جدید، موضوعی است که مکاتب گوناگون نتوانستهاند بیتفاوت از آن عبور کنند و هر یک به فراخور [[جهانبینی]] و [[ایدئولوژی]] خاص خود، در اینباره مواضعی اتخاذ کردهاند. [[مکتب اسلام]] به موضوع [[مرگ]] پرداخته و [[حیات]] پس از [[مرگ]] را جزئی از اصول و مبادی [[پذیرش]] [[دین اسلام]] قرار داده است. [[قرآن کریم]] [[زندگی]] جاوید [[انسان]] را در [[جهان آخرت]] میداند و میفرماید: «قرارگاه همه در این روز ([[قیامت]]) نزد [[پروردگار]] توست»<ref>{{متن قرآن|قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ}}«بگو: آن فرشته مرگ که بر شما گماردهاند جان شما را میستاند سپس به سوی پروردگارتان بازگردانده میشوید» سوره سجده، آیه ۱۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ص ۶۸۳-۶۸۴.</ref> | ||