امنیت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

هر [[انسانی]] باید از [[امنیت]] در [[عقیده]] برخوردار باشد. [[اسلام]] با راهزنان اعتقادات مردم برخورد شدید دارد و از آن به عنوان «ایجاد [[فساد در زمین]]» یاد می‌کند {{متن قرآن|الْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ}}<ref>«(بدانید که) آشوب (شرک) از کشتار بدتر است» سوره بقره، آیه ۱۹۱.</ref><ref>نهج‌البلاغه، خطبه ۱۳۱ و نامه ۵۳؛ اصول کافی، ج۲، ص۲۷۳-۲۷۴؛ وسائل‌الشیعه، ج۱۱، ص۴۲۴؛ سفینةالبحار، ج۱، ص۴۱؛ تحریرالوسیله، ج۱، ص۴۹۱.</ref> و نخستین [[نشانه]] [[استضعاف]] را فشار و تأثیر عوامل اثرگذرانده در انحراف اعتقادی و یا موانع [[آزادی]] [[اعتقاد]] می‌داند که پاگرفتن این نوع استضعاف، مراحل [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[فرهنگی]] و نظامی را نیز به دنبال دارد. [[مبارزه]] با عوامل [[توطئه]] گر که با ایجاد جو «زندقه» و «[[اهانت]] به [[مقدسات]]» و «[[اباحی‌گری]]» و «اشاعه [[شبهات]] بی‌پایه» و نشر «کتب ضالّه» و [[شایعات]] در صدد ناامن کردن جو [[فکری]] و [[اعتقادی]] [[جامعه]] هستند، از برنامه‌ها و اهداف و مسئولیت‌های [[فریضه]] [[امر به معروف و نهی از منکر]] و نیز وظایف دولت اسلامی است<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۱]]، ص۳۲۳.</ref>.