احیاگری در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

همان طوری که [[انسان‌ها]] با چنین شیوه‌ای به [[سعادت]] می‌رسند، همچنین [[امت‌ها]] نیز در [[سایه]] سار هدایت‌های الهی به‌ویژه عمل به [[وحی تشریعی]] است که می‌توانند [[سعادت دنیا]] و [[آخرت]] را [[تجربه]] کنند.<ref>{{متن قرآن|يُنَزِّلُ الْمَلَائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ}} «فرشتگان را با روح از (مبدأ) امر خویش بر هر کس از بندگانش که بخواهد فرو می‌فرستد که بیم دهید: هیچ خدایی جز من نیست بنابراین از من پروا کنید» سوره نحل، آیه ۲؛ {{متن قرآن|رَفِيعُ الدَّرَجَاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلَاقِ}} «(او) برفرازنده رتبگان، دارای اورنگ (فرمانفرمایی جهان) است؛ روح (القدس) را از امر خویش نزد هر کس از بندگانش که بخواهد (برای رساندن وحی) می‌فرستد تا روز همدیداری را بیم دهد» سوره غافر، آیه ۱۵.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[احیاگری پیامبر از نظر قرآن (مقاله)|احیاگری پیامبر از نظر قرآن]].</ref>.

احیای [[حقیقی]] [[قلب]] و [[زنده کردن]] [[انسان]] به آن است که قلب از [[نور]] [[توحید]] سرشار شود. هر چند که ذات انسان به سبب نرم افزار [[فطرت]] و [[الهامات]] [[الهی]]، از [[هدایت]] و [[نورانیت]] [[روحی]] و [[باطنی]] بهره‌مند است<ref>طه، آیه ۵۰</ref>؛ اما این [[دل]] زمانی به تمام و کمال زنده می‌شود که از هدایت‌های [[تشریعی]] الهی نیز بهره‌مند شود؛ چراکه هدایت‌های بیرونی و تشریعی که از [[طریق وحی]] و [[پیامبران]] و [[کتب آسمانی]] به انسان می‌رسد، فراتر از [[حقایق]] معمول، انسان را از حقایق غیرمعمولی نیز [[آگاه]] می‌کند که جز از راه [[وحی]] دست یافتنی نیست.<ref>{{متن قرآن|كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ}} «چنان که از خودتان پیامبری در میان شما فرستادیم که آیه‌های ما را بر شما می‌خواند و (جان) شما را پاکیزه می‌گرداند و به شما کتاب آسمانی و فرزانگی می‌آموزد و آنچه را نمی‌دانستید به شما یاد می‌دهد» سوره بقره، آیه ۱۵۱.</ref>

دعوت‌های الهی که از طریق پیامبران{{ع}} به‌ویژه [[رسول الله]]{{صل}} انجام می‌گیرد، دعوتی همانند [[دعوت]] دیگران نیست<ref>{{متن قرآن|لَا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًا قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِوَاذًا فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}} «پیامبر را میان خویش چنان فرا نخوانید که یکدیگر را فرا می‌خوانید؛ بی‌گمان خداوند کسانی از شما را که در پناه کسان دیگر، پنهانی بیرون می‌آیند می‌شناسد پس کسانی که از فرمان وی سرمی‌پیچند از اینکه به آنان آزمونی یا عذابی دردناک رسد باید بپرهیزند» سوره نور، آیه ۶۳.</ref>؛ زیرا همان طوری که [[جایگاه ولایت]] ظاهری [[پیامبر]]{{صل}} بسیار والا و بالاتر از هر [[ولایتی]] است و [[ولایت رسول الله]]{{صل}} حتی از [[ولایت انسان]] بر نفس خویش، [[برتر]] و قوی‌تر بوده و در [[اولویت]] است<ref>{{متن قرآن|النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَأُوْلُوا الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِي كِتَابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ إِلاَّ أَن تَفْعَلُوا إِلَى أَوْلِيَائِكُم مَّعْرُوفًا كَانَ ذَلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُورًا}} «پیامبر بر مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و همسران او، مادران ایشانند و خویشاوندان نسبت به یکدیگر در کتاب خداوند از مؤمنان و مهاجران (به ارث) سزاوارترند مگر آنکه بخواهید به وابستگان خود، نیکی ورزید، این (حکم) در کتاب (خداوند) نگاشته است» سوره احزاب، آیه ۶.</ref>، [[ولایت باطنی]] [[رسول الله]]{{صل}} نیز این‌گونه است. پس اگر در امر ظاهری [[انسان]] را بخواند می‌بایست به [[شتاب]] به سمت رسول الله{{صل}} برود و [[اجابت]] امر و [[دعوت]] کند<ref>نور، آیه ۶۳</ref>، همچنین در [[امر باطنی]] نیز می‌بایست به سمت او شتافت و [[اطاعت]] امر کرد؛ زیرا دعوت ایشان در این امر باطنی موجب احیای [[نفوس]] [[انسانی]] و [[زنده دلی]] است؛ از همین روست که [[خدا]] می‌فرماید: ای کسانی که [[ایمان]] آورده‌اید! چون خدا و پیامبر،شما را به چیزی دعوت کردند که به شما [[حیات]] می‌بخشد، آنان را اجابت کنید؛ و بدانید که خدا میان [[آدمی]] و دلش حایل می‌‌شود و هم در نزد او [[محشور]] خواهید شد.<ref>انفال، آیه ۲۴</ref>