احیاگری در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

«احیا» به معنای «زنده کردن»، اختصاص به مسأله بازگرداندن نفس به جسم و روان به تن ندارد، بلکه همان طوری که در [[فرهنگ]] احیای [[شب‌های قدر]] [[ماه رمضان]] روشن است، بیشترین تاثیر را در زنده کردن مردگانی دارد که به ظاهر زنده و در [[باطن]] گرفتار [[مرگ]] [[حقیقی]] هستند؛ زیرا زنده بودن آثاری دارد که در این به ظاهر زندگان دیده نمی‌شود. از نظر [[آموزه‌های قرآن]]، [[پیامبر]]{{صل}} [[احیاگر]] [[انسان]] است؛ هرچند که ایشان به سبب [[اذن الهی]] [[توانایی]] احیا و اماته به مفهوم اعاده نفس به بدن و [[اخراج]] آن را دارد، ولی مهمترین و اصلی‌ترین کار آن حضرت{{صل}} احیای دل‌مردگی [[نفس انسانی]] است.

عواملی که حیات معنوی و [[حقیقی]] [[انسان]] را موجب می‌شود و نورانیت [[الهی]] را در دل انسان برمی‌افروزد، اموری است که از جمله مهمترین آنها داشتن قلب سلیم است؛ داشتن قلب سلیم موجب می‌شود که [[خدا]] او را به عنوان زنده در برابر مرده بشناسد. احیای [[حقیقی]] [[قلب]] و زنده کردن [[انسان]] به آن است که قلب از [[نور]] [[توحید]] سرشار شود. هر چند که ذات انسان به سبب نرم افزار [[فطرت]] و [[الهامات]] [[الهی]]، از [[هدایت]] و نورانیت [[روحی]] و [[باطنی]] بهره‌مند است<ref>طه، آیه ۵۰.</ref>؛ اما این [[دل]] زمانی به تمام و کمال زنده می‌شود که از هدایت‌های [[تشریعی]] الهی نیز بهره‌مند شود<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[احیاگری پیامبر از نظر قرآن (مقاله)|احیاگری پیامبر از نظر قرآن]].</ref>.