سرقت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

سرقت به نظر [[فقیهان]] [[اسلامی]] عملی [[حرام]] است.<ref>تحریر الاحکام، ج۲، ص۲۶۲؛ جامع المقاصد، ج۴، ص۳۳؛ فتاوی اللجنة الدائمه، ج۲۲، ص۲۲۱.</ref>[[حرمت]] این عمل از آیاتی برداشت می‌شود؛ از جمله [[آیه]] ۱۲ [[سوره ممتحنه]] / ۶۰ که به صراحت از سرقت [[نهی]] کرده است: «یاَیُّهَا النَّبی اِذا جاءَکَ المُؤمِنتُ یُبایِعنَکَ عَلی... لا یَسرِقنَ» و [[آیات]] ۳۸ - ۳۹ [[سوره مائده]] / ۵ که از [[کیفر]] [[دنیوی]] داشتن سرقت و [[ظلم]] بودن این عمل و [[وجوب توبه]] از آن سخن به میان آورده‌اند. برخی از فقیهان برای حرمت سرقت به آیه ۲۹ [[سوره نساء]] / ۴ که از خوردن [[اموال]] یکدیگر به [[باطل]] نهی کرده است: «لا تَأکُلوا اَمولَکُم بَینَکُم بِالبطِلِ» و آیه ۲۷ [[سوره انفال]] / ۸ که [[انسان‌ها]] را از [[خیانت]] در امانات یکدیگر برحذر داشته است: «و تَخونوا اَمنتِکُم» استناد کرده‌اند.<ref>منتهی المطلب، ج۲، ص۱۰۱۵.</ref> دلیل دیگر، آیه ۱۶۱ [[سوره آل‌عمران]] / ۳ است که در آن خیانت از [[سیره پیامبر]]{{صل}} [[نفی]] شده و از [[مجازات]] خائنان در [[قیامت]] [[سخن]] به میان آمده است: «و ما کانَ لِنَبِی اَن یَغُلَّ و مَن یَغلُل یَأتِ بِما غَلَّ یَومَ القِیمَةِ ثُمَّ تُوَفّی کُلُّ نَفسٍ ما کَسَبَت و هُم لا یُظلَمون». «[[غلول]]» در آیه به خیانت،<ref> مجمع البیان، ج۲، ص۴۳۲؛ فقه القرآن، ج۲، ص۴۴؛ التفسیر الکبیر، ج۹، ص۶۹.</ref>[[سرقت]] از [[غنیمت]] پیش از تقسیم <ref>فقه السنه، ج۲، ص۶۸۲؛ تفسیر قرطبی، ج۱۰، ص۳۳؛ التفسیر الکاشف، ج۲، ص۱۹۴.</ref> یا سرقت از اموال [[خصم]] پس از دادن [[امان]] <ref> شرح تبصرة المتعلمین، ج۴، ص۴۰۸؛ جواهر الکلام، ج۲۱، ص۸۱.</ref> [[تفسیر]] شده که به نظر برخی از بدترین گونه‌های سرقت است.<ref> ملاذ الاخیار، ج۹، ص۳۶۴.</ref> افزون بر این، حرمت سرقت از آیات متعدد دیگری از [[قرآن]] برداشت می‌شود؛ مانند أ. آیات ۳۶ - ۳۷ [[سوره شوری]] / ۴۲ که [[مؤمنان]] را به اجتناب کردن از [[فواحش]] [[فرمان]] داده‌اند؛ با این توضیح که از مصادیق عمل فاحشه در [[آیه]] یادشده، [[سرقت]] است.<ref>الکافی، ج۲، ص۲۷۸، ۴۴۱؛ وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۳۲۳.</ref> ب. آیه ۳۱ [[سوره نساء]] / ۴ که [[مؤمنان]] را به اجتناب از [[گناهان کبیره]] [[مأمور]] کرده است؛ با این بیان که از مصادیق گناهان کبیره، سرقت [[اموال]] دیگران است.<ref>وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۳۲۹؛ جامع احادیث الشیعه، ج۱۳، ص۳۵۰.</ref> ج. آیاتی که در آنها [[یهودیان]] به سبب خوردن «سُحْت» [[مذمت]] شده‌اند: «سَمّعونَ لِلکَذِبِ اَکّلونَ لِلسُّحتِ». ([[مائده]] / ۵، ۴۲) «سُحْت» در آیه به [[حرام]] [[تفسیر]] شده است <ref>مجمع البیان، ج۳، ص۳۳۸.</ref> که در [[روایات]] و کلمات [[مفسران]]، از مصادیق آن خوردن اموال [[یتیم]] <ref> مسالک الافهام، کاظمی، ج۳، ص۱۰؛ وسائل الشیعه، ج۱۷، ص۹۲.</ref> و [[سرقت]] <ref> فقه القرآن، ج۲، ص۲۷.</ref> دانسته شده است. د. آیاتی که از [[کم‌فروشی]] و [[فساد در زمین]] [[نهی]] کرده‌اند: «و لا تَبخَسُوا النّاسَ اَشیاءَهُم و لا تَعثَوا فِی الاَرضِ مُفسِدین». ([[هود]] / ۱۱، ۸۵) «بَخْس» کم دادن [[حق دیگران]]، اعم از مقدار یا غیر مقدار است <ref> الصافی، ج۲، ص۴۶۷؛ تفسیر نسفی، ج۲، ص۲۳.</ref> و شامل سرقت، [[غصب]] * و گرفتن اموال دیگران با [[حیله]] و [[مکر]] می‌شود.<ref> مقتنیات الدرر، ج۴، ص۳۶۲؛ تفسیر قرطبی، ج۷، ص۲۴۸.</ref> «عُثُوّ» نیز به نظر برخی، به مطلق فساد در زمین مانند سرقت، [[قطع طریق]] و [[غارت اموال]] دیگران اطلاق می‌شود.<ref>الصافی، ج۲، ص۴۶۷؛ تفسیر بیضاوی، ج۳، ص۱۴۴؛ روح المعانی، ج۱۹، ص۱۱۸.</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[سرقت (مقاله)|مقاله «سرقت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۵ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۵، ص.</ref>