امام علی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

از [[ابن عباس]] نقل شده است: [[خداوند]] علی و [[حمزه]] و جعفر را در [[روز]] [[بدر]] با کشتن [[کافران]] خنداند، و [[کفار]] [[مکه]] را به گاه کشته شدن در [[آتش]] افکند و گریاند<ref>حاکم حسکانی، شواهدالتنزیل، ج۲، ص۲۰۷.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۴۹.</ref>.

#{{متن قرآن|وَعَلَى الْأَعْرَافِ رِجَالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيمَاهُمْ}}<ref>«و میان آن دو پرده‌ای است و بر آن پشته‌ها کسانی هستند که هر گروه (از آنان) را از چهره‌شان باز می‌شناسند و به بهشتیان که هنوز به آن (بهشت) در نیامده‌اند ولی (آن را) امید می‌برند ندا می‌دهند که: درود بر شما!» سوره اعراف، آیه ۴۶.</ref>. [[ابن حجر]] از [[ثعالبی]] نقل می‌کند که او در [[تفسیر]] این [[آیه]] از [[ابن عباس]] [[روایت]] کرده است که [[اعراف]] جایگاه بلندی از [[صراط]] است که عباس و [[حمزه]] و [[علی بن ابی طالب]] و [[جعفر طیار]] بر بلندای آنند و دوستانشان را با سیمای [[نورانی]] و دشمنانشان را با سیمای ظلمانی می‌شناسند<ref>ابن حجر، الصواعق المحرقه، ص١۰١.</ref>.

#{{متن قرآن|الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ}}<ref>«کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند خوشا بر آنان و آنان را فرجام نیکوست» سوره رعد، آیه ۲۹.</ref>. از [[امام کاظم]]{{ع}} در این باره چنین نقل شده است: از [[رسول خدا]]{{صل}} پرسیدند: [[طوبی]] چیست؟ فرمود: «درختی است که اصل آن در [[خانه]] من و شاخه‌های آن بر [سر] [[اهل بهشت]] است». بار دوم پرسیدند؛ فرمود: «این درخت، در [[خانه علی]]{{ع}} است». گفتند: «چگونه؟» فرمود: «خانه [[بهشتی]] من و علی در یکجا است».