عصمت حضرت داوود: تفاوت میان نسخه‌ها

'''پاسخ:''' سیاق آیات، حکایت از آن دارد که یک ماجرا بیشتر نبوده و معنا ندارد در یک ماجرا، دو [[حکم]] مستقل نفوذ داشته باشد. پس منظور از {{متن قرآن|يَحْكُمَانِ}}، تناظر یا تشاور در حکم است. مؤید آن، تعبیر {{متن قرآن|إِذْ يَحْكُمَانِ}} است و ذیل [[آیه]] که می‌فرماید: {{متن قرآن|وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ}} و ضمیر جمع به [[انبیا]] بر می‌گردد، مشعر بر آن است که [[پیامبران]] از [[اشتباه]] در حکم در امان‌اند. همچنین {{متن قرآن|وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا}}<ref>«و به هر یک داوری و دانشی دادیم» سوره انبیاء، آیه ۷۹.</ref>، مشعر بر [[تأیید]] و ظاهر در [[مدح]] است. ظاهر آیه دلالتی بر عدم تأیید حکم [[حضرت داوود]] {{ع}} ندارد؛ بلکه با قراینی که در آیه وجود دارد، هر دو حکم تأیید می‌شود، مثل {{متن قرآن|وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ}}<ref>«و ما گواه داوری آنان بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۸.</ref> که مربوط به همه انبیاست و در [[قرآن]]، مکرر آمده که [[خداوند]] به انبیاء حکم عطا می‌فرماید؛ همچنین فراز {{متن قرآن|وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا}} که اگر شامل حکم حضرت داوود {{ع}} نباشد، آمدنش در اینجا وجهی نخواهد داشت<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۴، ص۳۱۲.</ref>. افزون بر آن، [[روایت]] باید صحیح السند باشد تا ظاهر آیه را منصرف سازد (در صورتی که روایت را در [[تفسیر]]، [[حجت]] بدانیم)<ref>[[جعفر انواری|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)|نور عصمت بر سیمای نبوت]]، ص ۳۴۰.</ref>.

{{پرسش‌های وابسته}}

# [[آیا آیه ۲۳ تا ۲۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت داوود دلالت می‌کند؟ (پرسش)]]