←شرکت طلیحة بن خویلد اسدی در فتوحات
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
وقتی [[عمر بن خطاب]]، او را دید گفت: "ای طلیحة بن خویلد اسدی! به علت اینکه [[عکاشة بن محصن اسدی]] و [[ثابت بن اَقرم]] را کشتی، دوستت ندارم"<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۲۶۱؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الأصحاب، ج۲، ص۷۷۳؛ عزالدین ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۳۴۸.</ref>. طلیحة بن خویلد اسدی گفت: آنها کسانی بودند که [[خداوند]] کرامتشان ([[شهادت]]) را به دست من بر آنها وارد کرد و مرا با دست آن دو [[خوار]] و [[ذلیل]] نکرد"<ref>{{عربی|اکرمهما الله بیدی و لم یهنی بایدیهما}}؛ عزالدین ابن اثیر، اسدالغابه فی معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۷۷؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۴۴۰.</ref><ref>شمس الدین محمد ذهبی، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الأعلام، ج۳، ص۲۳۰.</ref>. به [[نقلی]] [[عمر بن خطاب]] به او گفت: "وای بر تو! دو مرد [[صالح]] را کشتی". طلیحة بن خویلد اسدی گفت: "آن دو به دست من [[خوشبخت]] شدند و من به دست آنها اهل [[شقاوت]] نشدم، در [[گمراهی]] بودم و امروز [[مسلمان]] شدهام"<ref>{{عربی|ذانک رجلان سعدا بی و لم اشق علی ایدیهما}}؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۱۵۸.</ref>.<ref>[[یدالله حاجیزاده|حاجیزاده، یدالله]]، [[طلیحة بن خویلد اسدی (مقاله)|طلیحة بن خویلد اسدی]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)|فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲]]، ص۴۴.</ref> | وقتی [[عمر بن خطاب]]، او را دید گفت: "ای طلیحة بن خویلد اسدی! به علت اینکه [[عکاشة بن محصن اسدی]] و [[ثابت بن اَقرم]] را کشتی، دوستت ندارم"<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۲۶۱؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الأصحاب، ج۲، ص۷۷۳؛ عزالدین ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۳۴۸.</ref>. طلیحة بن خویلد اسدی گفت: آنها کسانی بودند که [[خداوند]] کرامتشان ([[شهادت]]) را به دست من بر آنها وارد کرد و مرا با دست آن دو [[خوار]] و [[ذلیل]] نکرد"<ref>{{عربی|اکرمهما الله بیدی و لم یهنی بایدیهما}}؛ عزالدین ابن اثیر، اسدالغابه فی معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۷۷؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۴۴۰.</ref><ref>شمس الدین محمد ذهبی، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الأعلام، ج۳، ص۲۳۰.</ref>. به [[نقلی]] [[عمر بن خطاب]] به او گفت: "وای بر تو! دو مرد [[صالح]] را کشتی". طلیحة بن خویلد اسدی گفت: "آن دو به دست من [[خوشبخت]] شدند و من به دست آنها اهل [[شقاوت]] نشدم، در [[گمراهی]] بودم و امروز [[مسلمان]] شدهام"<ref>{{عربی|ذانک رجلان سعدا بی و لم اشق علی ایدیهما}}؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۱۵۸.</ref>.<ref>[[یدالله حاجیزاده|حاجیزاده، یدالله]]، [[طلیحة بن خویلد اسدی (مقاله)|طلیحة بن خویلد اسدی]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)|فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲]]، ص۴۴.</ref> | ||
== شرکت طلیحة بن خویلد اسدی در | == شرکت طلیحة بن خویلد اسدی در فتوحات == | ||
بازگشت طلیحة بن خویلد اسدی به [[اسلام]]، واقعی<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۴۴۱.</ref> و او که از [[شجاعت]] بالایی برخوردار بود<ref>شمس الدین محمد ذهبی، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الأعلام، ج۳، ص۲۳۰؛ عزالدین ابن اثیر، اسدالغابه فی معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۷۷؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الأصحاب، ج۲، ص۷۷۳.</ref>، سرانجام به [[دستور]] [[عمر بن خطاب]] به منطقه [[عراق]] فرستاده شد تا در کار [[فتوحات]] شرکت کند<ref>عزالدین ابن اثیر، اسدالغابه فی معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۷۷؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۱۵۸.</ref>. | بازگشت طلیحة بن خویلد اسدی به [[اسلام]]، واقعی<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۴۴۱.</ref> و او که از [[شجاعت]] بالایی برخوردار بود<ref>شمس الدین محمد ذهبی، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الأعلام، ج۳، ص۲۳۰؛ عزالدین ابن اثیر، اسدالغابه فی معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۷۷؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الأصحاب، ج۲، ص۷۷۳.</ref>، سرانجام به [[دستور]] [[عمر بن خطاب]] به منطقه [[عراق]] فرستاده شد تا در کار [[فتوحات]] شرکت کند<ref>عزالدین ابن اثیر، اسدالغابه فی معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۷۷؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۱، ص۱۵۸.</ref>. | ||
[[یعقوبی]] مینویسد: "[[عمر بن خطاب]]؛ طلیحة بن خویلد اسدی را با [[سعد بن ابیوقاص]] به [[عراق]] فرستاد و به [[سعد بن ابیوقاص]] [[دستور]] داد مسئولیتی به طلیحة بن خویلد اسدی واگذار نکند"<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۳۰.</ref>. طلیحة بن خویلد اسدی در [[نبرد]] | [[یعقوبی]] مینویسد: "[[عمر بن خطاب]]؛ طلیحة بن خویلد اسدی را با [[سعد بن ابیوقاص]] به [[عراق]] فرستاد و به [[سعد بن ابیوقاص]] [[دستور]] داد مسئولیتی به طلیحة بن خویلد اسدی واگذار نکند"<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۳۰.</ref>. طلیحة بن خویلد اسدی در [[نبرد]] نهاوند<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۲، ص۲۹۸؛ ابوعلی مسکویه، تجارت الأمم، ج۱، ص۳۸۷.</ref> و [[قادسیه]] شرکت داشت<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۴۴۰؛ احمد بن یحیی بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۵۵؛ عزالدین ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۵۱۷؛ مطهر بن طاهر مقدسی، البدء و التاریخ، ج۵، ص۱۷۱.</ref> و در امر [[فتوحات]] بسیار کوشش کرد<ref>در جریان فتوحات به نام طلیحه بسیار بر میخوریم.</ref>. برخی معتقدند او در نهاوند به [[شهادت]] رسید<ref>شمس الدین محمد ذهبی، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الأعلام، ج۳، ص۲۳۰؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۳، ص۴۴۱؛ مطهر بن طاهر مقدسی، البدء و التاریخ، ج۵، ص۱۵۹؛ خیرالدین زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۲۳۰.</ref>. | ||
بنا به [[نقلی]] [[عمر بن خطاب]]، او را سرانجام به [[آذربایجان]] فرستاد تا آنکه طلیحة بن خویلد اسدی در آنجا از [[دنیا]] رفت<ref>احمد بن یحیی بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۱، ص۱۵۸.</ref>. | بنا به [[نقلی]] [[عمر بن خطاب]]، او را سرانجام به [[آذربایجان]] فرستاد تا آنکه طلیحة بن خویلد اسدی در آنجا از [[دنیا]] رفت<ref>احمد بن یحیی بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۱، ص۱۵۸.</ref>. | ||