بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'ذات السلاسل' به 'ذاتالسلاسل') |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[سوره عادیات در علوم قرآنی]]| پرسش مرتبط = }} | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = سوره | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[سوره عادیات در علوم قرآنی]]| پرسش مرتبط = }} | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
«عادیات» اسبهای تیزتک و تندرو هستند که هنگام دویدن، همهمه صدایشان بهگوش میرسد. [[خداوند]] در نخستین [[آیه]] این [[سوره]] به چنین اسبها و اسبسواران چابکی [[سوگند]] میخورد که از سُم اسبان آنها [[آتش]] میپرد و | «عادیات» اسبهای تیزتک و تندرو هستند که هنگام دویدن، همهمه صدایشان بهگوش میرسد. [[خداوند]] در نخستین [[آیه]] این [[سوره]] به چنین اسبها و اسبسواران چابکی [[سوگند]] میخورد که از سُم اسبان آنها [[آتش]] میپرد و سحرگاهان بر [[دشمن]] هجوم میآورند؛ و سوره بدین مناسبت عادیات نامیده شده است. | ||
این سوره در باره [[ناسپاسی]] [[انسان]] و | این سوره در باره [[ناسپاسی]] [[انسان]] و کفران نعمتهای پروردگارش و [[حب]] شدیدش نسبت به خیر سخن میگوید، و نتیجه میگیرد [[انسان]] با این که [[دوستدار]] [[خیر]] [[خلق]] شد، و با این که خیر را تشخیص میدهد، اگر انجام ندهد حجتی بر [[خدا]] ندارد، بلکه خدا بر او [[حجت]] دارد، و به زودی به حسابش میرساند. برخی نکات [[تربیتی]] و [[انسانشناسی]] نیز در آن مطرح میشود و سوره با اشارهای به [[رستاخیز]] و [[قیامت]] پایان مییابد. | ||
و این سوره به [[شهادت]] سوگندهای اولش در [[مدینه]] نازل شده، چون یکی از آن سوگندها جمله {{متن قرآن|وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا}}<ref>«سوگند به آن اسبان دونده (که) نفس زنان (تاختند)،» سوره عادیات، آیه ۱.</ref> است، که ظاهرش به بیانی که میآید این است که مراد از آن، اسبان [[سربازان]] و مجاهدین در [[جنگ]] است، و پیداست که [[جنگهای اسلامی]] در مدینه واقع شده، و مسأله [[جهاد]] بعد از [[هجرت]] [[تشریع]] شد، روایاتی که از [[طرق شیعه]] از [[ائمه اهل بیت]] {{ع}} رسیده و نیز برخی [[روایات اهل سنت]]، مؤید این نظریه است، چون در آن [[روایات]] آمده که این سوره در باره [[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} و گروه رزمی همراه او نازل شده است که در جنگ «[[ذاتالسلاسل]]» (در [[سال هشتم هجرت]]) به دشمن [[شبیخون]] زدند. هرچند برخی براین اعتقادند که در [[مکه]] نازل شده است. | و این سوره به [[شهادت]] سوگندهای اولش در [[مدینه]] نازل شده، چون یکی از آن سوگندها جمله {{متن قرآن|وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا}}<ref>«سوگند به آن اسبان دونده (که) نفس زنان (تاختند)،» سوره عادیات، آیه ۱.</ref> است، که ظاهرش به بیانی که میآید این است که مراد از آن، اسبان [[سربازان]] و مجاهدین در [[جنگ]] است، و پیداست که [[جنگهای اسلامی]] در مدینه واقع شده، و مسأله [[جهاد]] بعد از [[هجرت]] [[تشریع]] شد، روایاتی که از [[طرق شیعه]] از [[ائمه اهل بیت]] {{ع}} رسیده و نیز برخی [[روایات اهل سنت]]، مؤید این نظریه است، چون در آن [[روایات]] آمده که این سوره در باره [[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} و گروه رزمی همراه او نازل شده است که در جنگ «[[ذاتالسلاسل]]» (در [[سال هشتم هجرت]]) به دشمن [[شبیخون]] زدند. هرچند برخی براین اعتقادند که در [[مکه]] نازل شده است. | ||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
== ویژگیهای [[سوره عادیات]] == | == ویژگیهای [[سوره عادیات]] == | ||
# یازده آیه، چهل کلمه و ۱۶۰، ۱۶۳ یا ۱۶۹ حرف دارد. | # یازده آیه، چهل کلمه و ۱۶۰، ۱۶۳ یا ۱۶۹ حرف دارد. | ||
# در | # در ترتیب نزول، چهاردهمین و در [[قرآن کریم]] یکصدمین سوره است. | ||
# پس از [[سوره عصر]] و پیش از [[سوره کوثر]] نازل شده است. | # پس از [[سوره عصر]] و پیش از [[سوره کوثر]] نازل شده است. | ||
# تمام [[آیات]] این سوره یکباره و به صورت مجموعی فرود آمد و از سُوَر جمعیالنزول است. | # تمام [[آیات]] این سوره یکباره و به صورت مجموعی فرود آمد و از سُوَر جمعیالنزول است. | ||
| خط ۳۳: | خط ۳۳: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:سورههای قرآن]] | ||