آیه مؤذن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن قرآن|وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«و آنان که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند- به هیچ کس جز برابر توان وی تکلیف نمی‌کنیم- آنان بهشتیند در آن جاودانند» سوره اعراف، آیه ۴۲.</ref>. جمله‌ {{متن قرآن|لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا}} که به صورت یک جمله معترضه در آیه فوق آمده است اشاره به نکته مهمّی دارد و آن اینکه [[ایمان]] و عملِ صالحِ همه یکسان نیست و از همه [[مردم]] [[انتظار]] ایمان و [[عمل صالح]] مساوی نمی‌رود، بلکه از هر کس به اندازه توان و [[درک]] او انتظار ایمان و عمل صالح می‌رود، بدون [[شک]] ایمان [[حضرت علی]]{{ع}} و [[سلمان]] و [[ابوذر]] در سطح ایمان بقیّه مردم نیست و انتظاری که از چنین اشخاص برجسته‌ای می‌رود غیر از انتظاری است که از مردم عادی می‌رود. خلاصه این که، هر کس به اندازه ظرفیّت و وُسع و توانش ایمان داشته باشد و عمل صالح انجام دهد وارد [[بهشت]] می‌شود و جاودانه در آن خواهد ماند.

{{متن قرآن|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به [[ودیعت]] نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.