آیه مؤذن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن قرآن|وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ}}<ref>«و می‌گویند: سپاس خداوند را که ما را به این (پاداش بزرگ) رهنمون شد و اگر خداوند ما را راهبر نمی‌شد ما خود راه نمی‌یافتیم؛ بی‌گمان فرستادگان پروردگارمان حق را فرا آوردند» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: [[بهشتیان]] پس از مشاهده نعمت‌های بهشتی و الطاف و عنایات خداوندی، [[دست]] به [[شکرگزاری]] بلند کرده و می‌گویند: «[[ستایش]] مخصوص خداوندی است که ما را به این (همه [[نعمت‌ها]]) رهنمون شد؛ و اگر [[خدا]] ما را [[هدایت]] نکرده بود، ما (به اینها) راه نمی‌یافتیم. مسلّماً فرستادگان [[پروردگار]] ما حق‌ را آوردند». آری، بهشتیان اعتراف می‌کنند که [[هدایت تشریعی]] [[انبیاء]] و [[اولیاء]] و [[کتاب‌های آسمانی]] و [[هدایت تکوینی]] نشأت گرفته از جاذبه‌هایی که در وجود [[انسان]] به ودیعت نهاده شده، باعث شده که آنها وارد [[بهشت]] شوند و همه اینها از عنایات و [[الطاف خداوند]] متعال است.

{{متن قرآن|وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ}}<ref>«و به آنان ندا داده مى‏‌شود كه اين همان بهشتى است كه آن را به [پاداش‏] آنچه انجام مى‌‏داديد ميراث يافته‌‏ايد» سوره اعراف، آیه ۴۳.</ref>: پس از اینکه بهشتیان به [[حمد]] و [[سپاس]] نعمت‌های بی‌حدّ و [[حصر]] [[خداوند]] که از الطاف و عنایت آن حضرت نشأت گرفته، پرداختند؛ به آنها ندا داده می‌شود که: «این بهشت را در برابر اعمالی که انجام می‌دادید، به [[ارث]] بردید».