←عاقبت خوارج در پیشگویی پیامبر {{صل}}
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۷۱: | خط ۷۱: | ||
از [[انس بن عیاض مدنی]]<ref>انس بن عیاض متولد ۱۰۴ هجری و متوفای ۲۰۰ هجری است. او از محدثان بزرگ مدینه بود و گروهی از جمله احمد بن حنبل از او نقل حدیث کردهاند (اعلام زرکلی، ج۱، ص۲۳۶۵).</ref> [[روایت]] است که گفت: [[امام صادق]] {{ع}} از پدرش و او از جدش برایم [[نقل]] کرد که: «[[علی]] {{ع}} روزی در [[مسجد کوفه]] با [[مردم]] در حال [[نماز]] بود و قرائت [[نماز]] را بلند میخواند<ref>ظاهراً در نماز صبح بوده است.</ref>، [[ابن کواء]] که پشت سر [[امام]] {{ع}} بود - و [[نماز]] خود را فرادا میخواند، زیرا [[حضرت]] را به [[امام جماعت]] قبول نداشت - با صدای بلند این [[آیه]] را خواند: {{متن قرآن|وَلَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَإِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و به تو و به پیشینیان تو وحی شده است که اگر شرک بورزی بیگمان کردارت از میان خواهد رفت و بیشک از زیانکاران خواهی بود» سوره زمر، آیه ۶۵.</ref>، [[ابن کواء]] میخواست با [[خواندن]] این [[آیه]]، [[امام]] {{ع}} را به [[شرک]] متهم نماید! اما [[حضرت]] با بلند شدن صدای [[ابن کواء]] به [[احترام]] [[آیه قرآن]] [[سکوت]] کرد و چون [[آیه]] را به پایان برد، [[امام]] {{ع}} به ادامه قرائت [[نماز]] خود پرداخت که [[ابن کواء]] دوباره شروع به [[خواندن]] همین [[آیه]] کرد، و باز [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به [[احترام]] [[آیه قرآن]] [[سکوت]] کرد و [[ابن کواء]] این کار را چند بار تکرار میکرد و دست بر نمیداشت، [[حضرت علی]] {{ع}} برای ساکت کردن او این [[آیه شریفه]] را خواند: {{متن قرآن|فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ}}<ref>«پس شکیبا باش که وعده خداوند راستین است و مبادا آنان که اهل یقین نیستند تو را سبکسار گردانند» سوره روم، آیه ۶۰.</ref>. در این جا [[عبدالله بن کواء]] [[سکوت]] کرد و [[حضرت علی]] {{ع}} به نمازش ادامه داد»<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۲، ص۳۱۱.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظمزاده|ناظمزاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۹۲۵-۹۲۶.</ref> | از [[انس بن عیاض مدنی]]<ref>انس بن عیاض متولد ۱۰۴ هجری و متوفای ۲۰۰ هجری است. او از محدثان بزرگ مدینه بود و گروهی از جمله احمد بن حنبل از او نقل حدیث کردهاند (اعلام زرکلی، ج۱، ص۲۳۶۵).</ref> [[روایت]] است که گفت: [[امام صادق]] {{ع}} از پدرش و او از جدش برایم [[نقل]] کرد که: «[[علی]] {{ع}} روزی در [[مسجد کوفه]] با [[مردم]] در حال [[نماز]] بود و قرائت [[نماز]] را بلند میخواند<ref>ظاهراً در نماز صبح بوده است.</ref>، [[ابن کواء]] که پشت سر [[امام]] {{ع}} بود - و [[نماز]] خود را فرادا میخواند، زیرا [[حضرت]] را به [[امام جماعت]] قبول نداشت - با صدای بلند این [[آیه]] را خواند: {{متن قرآن|وَلَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَإِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و به تو و به پیشینیان تو وحی شده است که اگر شرک بورزی بیگمان کردارت از میان خواهد رفت و بیشک از زیانکاران خواهی بود» سوره زمر، آیه ۶۵.</ref>، [[ابن کواء]] میخواست با [[خواندن]] این [[آیه]]، [[امام]] {{ع}} را به [[شرک]] متهم نماید! اما [[حضرت]] با بلند شدن صدای [[ابن کواء]] به [[احترام]] [[آیه قرآن]] [[سکوت]] کرد و چون [[آیه]] را به پایان برد، [[امام]] {{ع}} به ادامه قرائت [[نماز]] خود پرداخت که [[ابن کواء]] دوباره شروع به [[خواندن]] همین [[آیه]] کرد، و باز [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به [[احترام]] [[آیه قرآن]] [[سکوت]] کرد و [[ابن کواء]] این کار را چند بار تکرار میکرد و دست بر نمیداشت، [[حضرت علی]] {{ع}} برای ساکت کردن او این [[آیه شریفه]] را خواند: {{متن قرآن|فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ}}<ref>«پس شکیبا باش که وعده خداوند راستین است و مبادا آنان که اهل یقین نیستند تو را سبکسار گردانند» سوره روم، آیه ۶۰.</ref>. در این جا [[عبدالله بن کواء]] [[سکوت]] کرد و [[حضرت علی]] {{ع}} به نمازش ادامه داد»<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۲، ص۳۱۱.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظمزاده|ناظمزاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۹۲۵-۹۲۶.</ref> | ||
== | == عاقبت [[خوارج]] در [[پیشگویی]] [[پیامبر]] {{صل}} == | ||
به بهانه شرح حال [[ابن کواء]] مناسب دیدیم به چند | به بهانه شرح حال [[ابن کواء]] مناسب دیدیم به چند خبر غیبی از [[رسول خدا]] {{صل}} دربارۀ [[خوارج]] اشاره کنیم تا [[شناخت]] ما نسبت به [[ابن کواء]] و همراهان خوارجی او بیشتر روشن شود. | ||
[[خوارج نهروان]] که روزی از [[یاران امیرالمؤمنین]] {{ع}} و از [[مجاهدان]] [[سپاه]] [[صفین]] در رکاب آن [[حضرت]] بودند، در اثر تندروی و [[تفسیر دین]] [[خدا]] به [[رأی]] خود، از [[امام المتقین]] [[حضرت علی]] {{ع}} فاصله گرفتند و دست به [[قتل]] بیگناهان از جمله [[عبدالله بن خباب بن ارت]] و همسرش با [[فرزند]] در رحم او زدند و به بهانههای واهی و [[شعار]] {{عربی|«لَا حُكْمَ إِلَّا لِلَّهِ»}}<ref>ابن ابی الحدید در شرح خود (ج ۲، ص۲۷۱) از ابوهلال عسکری نقل میکند: اولین کسی که در صفین شعار {{عربی|لَا حُكْمَ إِلَّا لِلَّهِ}} را سر داد، «عروة بن حدسی» بوده است. معنای این شعار: حکم و داوری تنها برای خداست.</ref>؛ بر روی [[امام]] و پیشوای خود [[شمشیر]] کشیدند و خود در این آتشی که برافروختند به [[هلاکت]] رسیدند و به [[خسران]] [[ابدی]] گرفتار آمدند؛ این [[حقیقت]] را [[رسول خدا]] {{صل}} در مناسبتهایی بیان فرموده و با [[پیشگویی]] سرانجام بد این گروه را یادآور شده است که به چند مورد آن اشاره میکنیم: | [[خوارج نهروان]] که روزی از [[یاران امیرالمؤمنین]] {{ع}} و از [[مجاهدان]] [[سپاه]] [[صفین]] در رکاب آن [[حضرت]] بودند، در اثر تندروی و [[تفسیر دین]] [[خدا]] به [[رأی]] خود، از [[امام المتقین]] [[حضرت علی]] {{ع}} فاصله گرفتند و دست به [[قتل]] بیگناهان از جمله [[عبدالله بن خباب بن ارت]] و همسرش با [[فرزند]] در رحم او زدند و به بهانههای واهی و [[شعار]] {{عربی|«لَا حُكْمَ إِلَّا لِلَّهِ»}}<ref>ابن ابی الحدید در شرح خود (ج ۲، ص۲۷۱) از ابوهلال عسکری نقل میکند: اولین کسی که در صفین شعار {{عربی|لَا حُكْمَ إِلَّا لِلَّهِ}} را سر داد، «عروة بن حدسی» بوده است. معنای این شعار: حکم و داوری تنها برای خداست.</ref>؛ بر روی [[امام]] و پیشوای خود [[شمشیر]] کشیدند و خود در این آتشی که برافروختند به [[هلاکت]] رسیدند و به [[خسران]] [[ابدی]] گرفتار آمدند؛ این [[حقیقت]] را [[رسول خدا]] {{صل}} در مناسبتهایی بیان فرموده و با [[پیشگویی]] سرانجام بد این گروه را یادآور شده است که به چند مورد آن اشاره میکنیم: | ||