←منابع
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۴۴: | خط ۴۴: | ||
از دیگر مکروهات [[احرام]] به نظر مشهور [[فقیهان]] حمامرفتن و کیسهکشیدن است<ref>مدارک الأحکام، ج۷، ص۳۷۹؛ جواهر الکلام، ج۱۸، ص۲۳۲.</ref>. برخی از [[فقها]] نیز حمامرفتن را [[مباح]] دانسته و تنها کیسهکشیدن را مکروه شمردهاند<ref>کتاب الخلاف، ج۲، ص۳۱۴.</ref>. و در نقلی منسوب به امام رضا {{ع}} رفتن به حمام مباح شمرده شده است<ref>مستدرک الوسائل، ج۹، ص۲۳۸.</ref>. این نقل، مؤید نظر دوم است، هر چند با نظر اول نیز منافاتی ندارد، زیرا ممکن است مراد جواز به معنای اعم باشد. عمل مکروه دیگر در حال احرام، محرمگردیدن در لباس [[آلوده]] و چرکین است<ref>تذکرة الفقهاء، ج۷، ص۳۹۵؛ الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۵۷.</ref>. در نقلی منسوب به امام رضا {{ع}} از شستن لباس احرام در صورت چرکین شدن یاد شده است<ref>مستدرک الوسائل، ج۹، ص۲۲۰.</ref> که از [[ناپسند]] بودن [[آلودگی]] لباس احرام و [[افضلیت]] تمیز بودن آن حکایت دارد. افزون بر این، فقیهان به استناد به [[روایات]] دیگر معصومان{{عم}}، [[اعمال]] دیگری از جمله احرام در لباس علامتدار و [[راه]] راه<ref>مدارک الأحکام، ج۷، ص۳۷۷؛ الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۵۸.</ref>، لباس رنگی<ref>تذکرة الفقهاء، ج۷، ص۳۰۵؛ منتهی المطلب، ج۲، ص۸۱۱.</ref>، خوابیدن [[محرم]] بر فرش رنگی، استعمال [[حنا]] [[جهت]] [[زینت]]، پاسخ ندای دیگران را با تلبیهدادن و استعمال گیاهان خوشبو<ref>تذکرة الفقهاء، ج۷، ص۳۹۵؛ الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۳۵۳.</ref> را نیز جزو مکروهات احرام شمردهاند.<ref>منابع: أحکام النساء، محمد بن محمد معروف به شیخ مفید (۴۱۳ق)، تحقیق: مهدی نجف، بیروت، دار المفید، دوم، ۱۴۱۴ق: الاقتصاد الهادی إلی طریق الرشاد، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تهران، مکتبة جامع چهلستون، ۱۴۰۰ق؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمد باقر بن محمد تقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق؛ تاج العروس من جواهر القاموس، سید محمد مرتضی بن محمد حسینی زبیدی (۱۲۰۵ق)، تحقیق: علی شیری، بیروت، دار الفکر، اول، ۱۴۱۴ق؛ تحریر الأحکام الشرعیة علی المذهب الإمامیة، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق: ابراهیم بهادری، قم، مؤسسة الإمام الصادق علی، اول، ۱۴۲۰ق، تذکرة الفقهاء، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علیا لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۱۴ق؛ تهذیب الأحکام، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: سید حسن موسوی خرسان، تهران، دار الکتب الإسلامیة، سوم، ۱۳۶۴ش؛ جامع أحادیث الشیعة، زیر نظر: سیدحسین بن علی طباطبایی بروجردی (۱۳۸۰ق)، قم، مؤسسة اهل البیت عاما، بی تا، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، محمد حسن بن باقر نجفی معروف به صاحب جواهر (۱۲۶۶ق)، تحقیق: جمعی از محققان، تهران، دار الکتب الإسلامیة، سوم، ۱۳۶۷ ش؛ الحدائق الناضرة فی أحکام العترة الطاهرة، یوسف بن احمد بحرانی (۱۱۸۶ق)، تحقیق: محمد تقی ایروانی، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۰۵ق، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، زین الدین بن علی عاملی معروف به شهید ثانی (۹۶۵ق)، شرح: سید محمود کلانتر، قم، مکتبة الداوری، اول، ۱۴۱۰ق؛ شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام، جعفر بن حسن معروف به محقق حلی (۶۷۶ق)، تحقیق: سید صادق حسینی شیرازی، تهران، استقلال، دوم، ۱۴۰۹ق؛ الصحاح - تاج اللغة وصحاح العربیة، اسماعیل بن حماد جوهری (۳۹۳ق)، تحقیق: احمد عبدالغفور عطار، بیروت، دار العلم للملایین، چهارم، ۱۴۰۷ق، العروة الوثقی، سید محمد کاظم بن عبدالعظیم طباطبایی یزدی (۱۳۳۷ق)، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۲۳ق؛ علل الشرایع، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سید محمد صادق بحر العلوم، نجف، المکتبة الحیدریة، دوم، ۱۳۸۵ق، عیون أخبار الرضا {{ع}} علی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: حسین اعلمی، بیروت، مؤسسة الأعلمی، اول، ۱۴۰۴ق؛ غایة المرام فی شرح شرائع الإسلام، مفلح بن حسن صمیری بحرانی (قرن ۴ق)، تحقیق: جعفر کوثرانی، دار الهادی، اول، ۱۴۲۰ق؛ فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علان، زیر نظر: سید محمود بن علی هاشمی شاهرودی (معاصر)، قم، مؤسسة دائرة معارف الفقه الإسلامی، اول، ۱۴۲۶ق؛ فرهنگ نامه أسرار و معارف حج، معاونت امور روحانیون، قم، دار الحدیث، سوم، ۱۳۸۷ش؛ الفقه، منسوب به امام رضا {{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت ط لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا {{ع}}ع، اول، ۱۴۰۶ق؛ قواعد الأحکام فی معرفة الحلال و الحرام، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۱۳ق؛ الکافی، محمد بن یعقوب معروف به کلینی (۳۲۹ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، تهران، دار الکتب الإسلامیة، سوم، ۱۳۶۷ ش؛ کتاب الحج، سید ابو القاسم بن علی اکبر موسوی خویی (۱۴۱۳ق)، تقریر: سیدرضا {{ع}} خلخالی، قم، مدرسة دار العلم، دوم، ۱۳۶۴ش؛ کتاب الخلاف، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: علی خراسانی - سید جواد شهرستانی، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، ۱۴۰۹ق؛ کشف الرموز فی شرح المختصر النافع، حسن بن ابی طالب یوسفی معروف به فاضل آبی (۶۹۰ق)، تحقیق: علی پناه اشتهاردی - حسین یزدی، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۱۰ق؛ لسان العرب، محمد بن مکرم معروف به ابن منظور (۷۱۱ق)، قم، نشر ادب حوزه، ۱۴۰۵ق، المبسوط فی فقه الإمامیة، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: محمد باقر بهبودی - سید محمد تقی کشفی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۸۷ق؛ مجمع الفائدة و البرهان، احمد بن محمد معروف به مقدس اردبیلی (۹۹۳ق)، تصحیح و تعلیق: مجتبی عراقی - علی پناه اشتهاردی - حسین یزدی، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، بی تا، مختلف الشیعة، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة النشر الإسلامی، قم، اول، ۱۴۱۴ق؛ مدارک الأحکام فی شرح شرائع الإسلام، سیدمحمد بن علی موسوی عاملی (۱۰۰۹ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت {{ع}} لإحیاء التراث، بیروت، اول، ۱۴۱۰ق؛ مسائل الناصریات، علی بن حسین موسوی معروف به سید مرتضی (۴۳۶ق)، تحقیق: مرکز البحوث و الدراسات العلمیة، تهران، رابطة الثقافة و العلاقات الإسلامیة، ۱۴۱۷ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمد تقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علا لإحیاء التراث، بیروت، دوم، ۱۴۰۸ق؛ مستمسک العروة الوثقی، سیدمحسن بن مهدی طباطبایی حکیم (۱۳۹۰ق)، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۴ق؛ مستند الشیعة فی أحکام الشریعة، احمد بن محمد مهدی نراقی (۱۲۴۵ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۱۷ق؛ معجم ألفاظ الفقه الجعفری، احمد فتح الله (۱۴۱۵ق)، دمام، مطابع المدوخل، اول، ۱۴۱۵ق؛ معجم مقاییس اللغة، أحمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبد السلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق؛ المقنع، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة الإمام الهادی علی، قم، اول، ۱۴۱۵ق؛ من لا یحضره الفقیه، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، دوم، ۱۴۰۴ق؛ منتهی المطلب فی تحقیق المذهب، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق: بخش فقه مجمع پژوهشهای اسلامی، مشهد، بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، اول، ۱۴۲۴ قی؛ وسائل الشیعة تفصیل وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة) محمد بن حسن معروف به حر عاملی (۱۱۰۴ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت {{عم}} لإحیاء التراث، قم، دوم، ۱۴۱۴ق</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[احرام - صادقی فدکی (مقاله)|مقاله «احرام»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)|دانشنامه امام رضا]] ص ۶۲۲-۶۳۲.</ref> | از دیگر مکروهات [[احرام]] به نظر مشهور [[فقیهان]] حمامرفتن و کیسهکشیدن است<ref>مدارک الأحکام، ج۷، ص۳۷۹؛ جواهر الکلام، ج۱۸، ص۲۳۲.</ref>. برخی از [[فقها]] نیز حمامرفتن را [[مباح]] دانسته و تنها کیسهکشیدن را مکروه شمردهاند<ref>کتاب الخلاف، ج۲، ص۳۱۴.</ref>. و در نقلی منسوب به امام رضا {{ع}} رفتن به حمام مباح شمرده شده است<ref>مستدرک الوسائل، ج۹، ص۲۳۸.</ref>. این نقل، مؤید نظر دوم است، هر چند با نظر اول نیز منافاتی ندارد، زیرا ممکن است مراد جواز به معنای اعم باشد. عمل مکروه دیگر در حال احرام، محرمگردیدن در لباس [[آلوده]] و چرکین است<ref>تذکرة الفقهاء، ج۷، ص۳۹۵؛ الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۵۷.</ref>. در نقلی منسوب به امام رضا {{ع}} از شستن لباس احرام در صورت چرکین شدن یاد شده است<ref>مستدرک الوسائل، ج۹، ص۲۲۰.</ref> که از [[ناپسند]] بودن [[آلودگی]] لباس احرام و [[افضلیت]] تمیز بودن آن حکایت دارد. افزون بر این، فقیهان به استناد به [[روایات]] دیگر معصومان{{عم}}، [[اعمال]] دیگری از جمله احرام در لباس علامتدار و [[راه]] راه<ref>مدارک الأحکام، ج۷، ص۳۷۷؛ الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۵۸.</ref>، لباس رنگی<ref>تذکرة الفقهاء، ج۷، ص۳۰۵؛ منتهی المطلب، ج۲، ص۸۱۱.</ref>، خوابیدن [[محرم]] بر فرش رنگی، استعمال [[حنا]] [[جهت]] [[زینت]]، پاسخ ندای دیگران را با تلبیهدادن و استعمال گیاهان خوشبو<ref>تذکرة الفقهاء، ج۷، ص۳۹۵؛ الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۳۵۳.</ref> را نیز جزو مکروهات احرام شمردهاند.<ref>منابع: أحکام النساء، محمد بن محمد معروف به شیخ مفید (۴۱۳ق)، تحقیق: مهدی نجف، بیروت، دار المفید، دوم، ۱۴۱۴ق: الاقتصاد الهادی إلی طریق الرشاد، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تهران، مکتبة جامع چهلستون، ۱۴۰۰ق؛ بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علی، محمد باقر بن محمد تقی معروف به علامه مجلسی (۱۱۱۰ق)، تحقیق: جمعی از محققان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق؛ تاج العروس من جواهر القاموس، سید محمد مرتضی بن محمد حسینی زبیدی (۱۲۰۵ق)، تحقیق: علی شیری، بیروت، دار الفکر، اول، ۱۴۱۴ق؛ تحریر الأحکام الشرعیة علی المذهب الإمامیة، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق: ابراهیم بهادری، قم، مؤسسة الإمام الصادق علی، اول، ۱۴۲۰ق، تذکرة الفقهاء، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علیا لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۱۴ق؛ تهذیب الأحکام، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: سید حسن موسوی خرسان، تهران، دار الکتب الإسلامیة، سوم، ۱۳۶۴ش؛ جامع أحادیث الشیعة، زیر نظر: سیدحسین بن علی طباطبایی بروجردی (۱۳۸۰ق)، قم، مؤسسة اهل البیت عاما، بی تا، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، محمد حسن بن باقر نجفی معروف به صاحب جواهر (۱۲۶۶ق)، تحقیق: جمعی از محققان، تهران، دار الکتب الإسلامیة، سوم، ۱۳۶۷ ش؛ الحدائق الناضرة فی أحکام العترة الطاهرة، یوسف بن احمد بحرانی (۱۱۸۶ق)، تحقیق: محمد تقی ایروانی، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۰۵ق، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، زین الدین بن علی عاملی معروف به شهید ثانی (۹۶۵ق)، شرح: سید محمود کلانتر، قم، مکتبة الداوری، اول، ۱۴۱۰ق؛ شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام، جعفر بن حسن معروف به محقق حلی (۶۷۶ق)، تحقیق: سید صادق حسینی شیرازی، تهران، استقلال، دوم، ۱۴۰۹ق؛ الصحاح - تاج اللغة وصحاح العربیة، اسماعیل بن حماد جوهری (۳۹۳ق)، تحقیق: احمد عبدالغفور عطار، بیروت، دار العلم للملایین، چهارم، ۱۴۰۷ق، العروة الوثقی، سید محمد کاظم بن عبدالعظیم طباطبایی یزدی (۱۳۳۷ق)، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۲۳ق؛ علل الشرایع، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: سید محمد صادق بحر العلوم، نجف، المکتبة الحیدریة، دوم، ۱۳۸۵ق، عیون أخبار الرضا {{ع}} علی، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: حسین اعلمی، بیروت، مؤسسة الأعلمی، اول، ۱۴۰۴ق؛ غایة المرام فی شرح شرائع الإسلام، مفلح بن حسن صمیری بحرانی (قرن ۴ق)، تحقیق: جعفر کوثرانی، دار الهادی، اول، ۱۴۲۰ق؛ فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علان، زیر نظر: سید محمود بن علی هاشمی شاهرودی (معاصر)، قم، مؤسسة دائرة معارف الفقه الإسلامی، اول، ۱۴۲۶ق؛ فرهنگ نامه أسرار و معارف حج، معاونت امور روحانیون، قم، دار الحدیث، سوم، ۱۳۸۷ش؛ الفقه، منسوب به امام رضا {{ع}} (۲۰۳ق)، تحقیق: مؤسسة آل البیت ط لإحیاء التراث، مشهد، کنگره جهانی حضرت رضا {{ع}}ع، اول، ۱۴۰۶ق؛ قواعد الأحکام فی معرفة الحلال و الحرام، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۱۳ق؛ الکافی، محمد بن یعقوب معروف به کلینی (۳۲۹ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، تهران، دار الکتب الإسلامیة، سوم، ۱۳۶۷ ش؛ کتاب الحج، سید ابو القاسم بن علی اکبر موسوی خویی (۱۴۱۳ق)، تقریر: سیدرضا {{ع}} خلخالی، قم، مدرسة دار العلم، دوم، ۱۳۶۴ش؛ کتاب الخلاف، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: علی خراسانی - سید جواد شهرستانی، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، ۱۴۰۹ق؛ کشف الرموز فی شرح المختصر النافع، حسن بن ابی طالب یوسفی معروف به فاضل آبی (۶۹۰ق)، تحقیق: علی پناه اشتهاردی - حسین یزدی، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۱۰ق؛ لسان العرب، محمد بن مکرم معروف به ابن منظور (۷۱۱ق)، قم، نشر ادب حوزه، ۱۴۰۵ق، المبسوط فی فقه الإمامیة، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: محمد باقر بهبودی - سید محمد تقی کشفی، تهران، المکتبة المرتضویة، سوم، ۱۳۸۷ق؛ مجمع الفائدة و البرهان، احمد بن محمد معروف به مقدس اردبیلی (۹۹۳ق)، تصحیح و تعلیق: مجتبی عراقی - علی پناه اشتهاردی - حسین یزدی، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، بی تا، مختلف الشیعة، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة النشر الإسلامی، قم، اول، ۱۴۱۴ق؛ مدارک الأحکام فی شرح شرائع الإسلام، سیدمحمد بن علی موسوی عاملی (۱۰۰۹ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت {{ع}} لإحیاء التراث، بیروت، اول، ۱۴۱۰ق؛ مسائل الناصریات، علی بن حسین موسوی معروف به سید مرتضی (۴۳۶ق)، تحقیق: مرکز البحوث و الدراسات العلمیة، تهران، رابطة الثقافة و العلاقات الإسلامیة، ۱۴۱۷ق؛ مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، حسین بن محمد تقی معروف به محدث نوری (۱۳۲۰ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علا لإحیاء التراث، بیروت، دوم، ۱۴۰۸ق؛ مستمسک العروة الوثقی، سیدمحسن بن مهدی طباطبایی حکیم (۱۳۹۰ق)، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۴ق؛ مستند الشیعة فی أحکام الشریعة، احمد بن محمد مهدی نراقی (۱۲۴۵ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علی لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۱۷ق؛ معجم ألفاظ الفقه الجعفری، احمد فتح الله (۱۴۱۵ق)، دمام، مطابع المدوخل، اول، ۱۴۱۵ق؛ معجم مقاییس اللغة، أحمد بن فارس قزوینی معروف به ابن فارس (۳۹۵ق)، تحقیق و تصحیح: عبد السلام محمد هارون، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، اول، ۱۴۰۴ق؛ المقنع، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة الإمام الهادی علی، قم، اول، ۱۴۱۵ق؛ من لا یحضره الفقیه، محمد بن علی معروف به شیخ صدوق (۳۸۱ق)، تحقیق: علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، دوم، ۱۴۰۴ق؛ منتهی المطلب فی تحقیق المذهب، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق: بخش فقه مجمع پژوهشهای اسلامی، مشهد، بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، اول، ۱۴۲۴ قی؛ وسائل الشیعة تفصیل وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة) محمد بن حسن معروف به حر عاملی (۱۱۰۴ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت {{عم}} لإحیاء التراث، قم، دوم، ۱۴۱۴ق</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[احرام - صادقی فدکی (مقاله)|مقاله «احرام»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)|دانشنامه امام رضا]] ص ۶۲۲-۶۳۲.</ref> | ||
==[[احرام]]== | |||
نخستین عمل [[واجب]] در [[حج]] و [[عمره]]، احرام است. احرام در حج، مانند تکبیرة الاحرام در [[نماز]] است. | |||
احرام به معنای [[تحریم]] نمودن و ملزم کردن خود به ترک امر و یا اموری است. در لغتنامه دهخدا آمده است: «احرام به کسر همزه، در لغت به معنی منع آمده و شرعاً [[حرام]] کردن پارهای از امور، و واجب ساختن امور دیگری، هنگام گذراندن حج است»<ref>لغتنامه دهخدا، کلمه احرام.</ref>. | |||
در اصطلاح «احرام» به عمل خاصی گفته میشود که دارای سه جزء است: [[پوشیدن]] [[جامه]] احرام، [[نیت]] حج یا عمره و تلبیه. | |||
با احرام برخی از چیزهایی که قبل از حج و عمره [[حلال]] بودهاند حرام میشوند، و چیزهایی که قبلاً هم حرام بودهاند، بعد از احرام حرمتشان مؤکد میگردد. | |||
مکان احرام: [[پوشیدن لباس]] احرام باید در [[میقات]] صورت گیرد و میقات با توجه به نقطه ورود به [[حرم]] و با توجه به نوع [[عبادت]] (حج یا عمره) متعدد و متفاوت است. این مکانها در عمره [[تمتع]] عبارتند از: [[یلملم]]، [[وادی عقیق]]، [[قرن المنازل]]، [[ذوالحلیفه]] ([[مسجد شجره]])، [[جحفه]]، محاذی ادنی الحل، [[فخ]] (برای [[کودکان]]). در [[حج تمتع]] عبارت است از [[مکه]] با [[افضلیت]] [[مسجدالحرام]] (در [[مقام ابراهیم]]، [[حجر اسماعیل]] زیر ناودان طلا). | |||
در عمره مفرده، همان میقاتهای عمره تمتع است و در مورد انجام عمره مفرده از داخل مکه میقاتها عبارتند از: [[تنعیم]]، [[حدیبیه]]، [[جعرانه]]، اضاة لبن، [[وادی]] نحله، وادی [[عرفه]]، ادنی الحل. | |||
[[زمان]] احرام: ۱ - عمره تمتع در طول ماههای [[شوال]] و [[ذی قعده]] و نه [[روز]] اول [[ذی حجه]] [تا پیش از ظهر] است. ۲- در طول ماههای شوال و ذی قعده و نه روز اول ذی حجه تا پیش از ظهر حج است (در حج تمتع بعد از اتمام عمره تمتع است) ۳- عمره مفرده در طول ایام سال است، به جز ایام اختصاصی حج. | |||
[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در مورد احرام فرمودهاند: {{متن حدیث|وَجَبَ الْإِحْرَامُ لِعِلَّةِ الْحَرَمِ}}<ref>وسائل الشیعه، ج۹، ص۳ در روایتی از امام صادق{{ع}} آمده است: {{متن حدیث|حَرَّمَ اللَّهُ الْمَسْجِدَ لِعِلَّةِ الْكَعْبَةِ وَ حَرَّمَ الْحَرَمَ لِعِلَّةِ الْمَسْجِدِ وَ وَجَبَ الْإِحْرَامُ لِعِلَّةِ الْحَرَمِ}}؛ «خداوند مسجدالحرام را به خاطر کعبه، حرم قرار داد و حرم را به خاطر مسجدالحرام و احرام را به خاطر حرم واجب کرده است (دعائم الاسلام، ج۱، ص۳۳۴).</ref>. [[خداوند متعال]] [[احرام]] را به خاطر [[حرم]] [[واجب]] کرده است. در [[حدیث]] دیگری، [[امام رضا]]{{ع}} فرمودهاند: [[مردم]] [[مأمور]] شدهاند که احرام ببندند، تا پیش از ورود به [[حرم امن الهی]]، [[خشوع]] پیدا کنند و به چیزی از کارهای [[دنیا]] و زینتها و لذتهای آن سرگرم و مشغول نباشند و در راه آن چه که به سوی آن آمدهاند، [[شکیبا]] باشند و با همه وجودشان رو به [[خانه خدا]] آورند، به علاوه در احرام، [[بزرگداشت]] [[خدای متعال]] و [[خانه]] او و [[فروتنی]] برای [[حاجیان]] است، وقتی که میخواهند به سوی [[خدا]] بروند و بر او وارد شوند، در حالی که به [[پاداش]] او امیدوارند، از کیفرش بیمناک و به سوی او روانند، و با فروتنی و [[تواضع]] و [[خضوع]] روی به سوی او میکنند»<ref>حج و عمره در قرآن و حدیث، محمدی ری شهری، ص۲۶۰.</ref>. | |||
استاد [[شهید مطهری]] به سه نکته دقیق درباره احرام اشاره میکند: | |||
نکته اول: این که [[انسان]] در مدت معینی یک سلسله کارهای [[حلال]] را بر خود [[حرام]] میکند؛ از این جهت مثل [[روزه]] است، تمرین [[تقوا]] است. انسان چارهای ندارد از این که در همه [[عمر]] در [[حال]] احرام به سر برد و [[محرم]] باشد، [[تحمل]] بعضی محدودیتها برای رسیدن به [[سعادت]] لازم است. هر [[رژیم]] [[تربیتی]] را که شما در دنیا پیدا کنید، بر اساس [[لاقیدی]] مطلق و [[بیباکی]] و [[بیارادگی]] نیست، بالاخره یک سلسله چیزها را [[تحریم]] میکند. | |||
نکته دوم: اموری است که تحریم شده و [[حس]] [[مقاومت]] در برابر آنها تقویت شده، از قبیل صید، مباشرت با [[زن]]، [[اذیت]] و [[آزار]] [[حیوان]]، [[بوی خوش]]، نگاه در آینه، [[دروغ]] گفتن و [[فحش دادن]] و [[جدال کردن]]، [[زینت]] کردن، [[پوشیدن]] سر و [[لباس]] دوخته برای مرد و پوشیدن صورت برای [[زن]]. | |||
در [[تحریم]] صید، [[حس]] شکارچیگری را از [[انسان]] میخواهد بگیرد، حس [[آزار]] را از انسان میگیرد، [[قدرت]] [[تحمل]] [[اذیت]] به انسان میدهد، [[مقاومت]] در برابر میل جنسی میدهد، ترک استظلال و ترک [[نازپروردگی]] میدهد. | |||
نکته سوم: درباره لباس است؛ لباس در قسمتهای [[سادگی]] و بیرنگی و بینشانی، محو رنگها و شکلهای لباسها، برای یک مدت موقت هم که شده، همه [[مردم]] از درجهدار و غیر درجهدار، نشاندار و غیر نشاندار، نوپوش و کهنه پوش، همه را در یک لباس جمع کرده. گاهی اتفاق میافتد که افراد را در یک جمع واحد [[دعوت]] میکنند و میخواهند همه را در یک لباس حاضر کنند، آقایان با فلان لباس و خانمها با فلان لباس، [[خدا]] مردم را دعوت کرده با یک لباس رسمی به حضور بیایند. آن سادهترین و بیرنگ و شکلترین آنها را [[انتخاب]] کرده است... [[اسلام]] با این وسیله شکل [[یکرنگی]] و [[وحدت]] ایجاد میکند<ref>گزیدهای از یادداشتهای شهید مطهری، در مورد حج، ص۸۸.</ref>. | |||
و اما لباس [[احرام]]؛ [[واجبات]] در وقت احرام سه چیز است: ۱- [[نیت]] ۲- [[پوشیدن لباس]] احرام ۳- تلبیه<ref>مناسک محشی، مسأله ۲۵۱، ص۱۳۸.</ref>. | |||
یکی از واجبات احرام، پوشیدن دو [[جامه]] احرام برای مردان است، که یکی «لنگ» است که به کمر میبندد و دیگری «ردا» که باید بر دوش انداخت؛ البته تأکید شده است که قبل از نیت احرام و گفتن لبیک، لباس را بپوشد<ref>مناسک محشی، مسأله ۲۵۱، ص۱۳۸.</ref>. | |||
در پوشیدن جامه احرام [[احتیاط]] [[واجب]] آن است که نیت کند و قصد [[اجابت]] [[امر الهی]] و [[اطاعت]] او کند. احتیاط [[مستحب]] آن است که در کندن جامه دوخته هم نیت و قصد اطاعت کند<ref>مناسک محشی، مسأله ۲۷۳، ص۱۴۶.</ref>. | |||
از نظر [[عرفانی]]، کندن لباس دوخته به هنگام احرام به معنای بیرون آمدن از «جامه [[گناه]]» است چنان که پوشیدن لباس احرام به معنای پوشیدن «جامه و لباس [[طاعت]]» است. | |||
تنها «[[گناه]] نکردن» مهم نیست، بلکه مهم [[اطاعت]] کردن است؛ لذا [[حاجی]] که [[لباس]] [[احرام]] و اطاعت بر تن میکند، مفاد چنین پوششی سه چیز است: | |||
#دور کردن لباس گناه از خود. | |||
# لباس احرام نمودی است از [[روز]] [[مرگ]] و [[قیامت]] که در آن روز افراد، [[کفن]] بر تن میکنند و [[اسرار]] قیامت در [[مناسک حج]] متجلی میشود. | |||
#با لباس احرام امتیازات ظاهری افراد زایل شده، هرگونه [[برتریطلبی]] و [[فخر فروشی]] از بین میرود<ref>صهبای حج، آیتالله جوادی آملی، ص۳۴۹.</ref>. | |||
بنابراین هم چنان که هر یک از [[اعمال]] [[حج]] دارای اسراری است، [[پوشیدن]] این دو [[جامه]] هم اسراری دارد. | |||
[[آیت الله جوادی آملی]] میفرماید: این که لباس دوخته را از تن بیرون میآورید، یعنی لباس گناه و [[عصیان]] را که تا کنون تار و پود آن را بافتید و دوختید و در برکردید، بیرون آورید، وگرنه چه فرقی است بین لباس دوخته و نادوخته؟ پس اینها همه سر حج است. البته چنین نیست که [[عبادت]] در لباس دوخته قبول نباشد، چون [[انسان]] در طول سال در لباس دوخته [[نماز]] میخواند و عبادت میکند. اما در حج قبول نیست، و این برای آن است که میخواهند اسرار حج را به انسان تفهیم کنند که او روزی را هم در پیش دارد که با لباس ندوخته وارد آن روز شود و آن روز مرگ است که کفن در بر میکند و قیامت با همان کفن ظهور و حضور پیدا میکند، چون میخواهند اسرار قیامت را در [[مناسک]] و [[مراسم حج]] تجلی دهند، از این رو فرمودهاند [[لباس ساده]] در بر کنید که هر گونه [[فخر]] بر طرف شود. لباس نادوخته، یعنی لباس احرام بپوشید تا [[سفر]] مرگ در نظرتان مجسم شود و مسأله مردن و قیامت در حضورتان حاضر باشد. [[امام سجاد]]{{ع}} به شبلی فرمودند: معنای کندن لباس دوخته شده یعنی خدای من دیگر لباس گناه در بر نمیکنم و از هر گناهی [[توبه]] کردم<ref>عرفان حج، آیتالله جوادی آملی، ص۴۷ و ۴۸.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۸۶.</ref> | |||
==[[محرمات]] [[احرام]]== | |||
پس از انجام احرام برخی [[اعمال]] بر مُحرِم [[حرام]] میشود که اصطلاحاً این اعمال را «محرمات احرام» مینامند. «تروک احرام» یا «محرمات احرام» در برابر عنوان «[[مستحبات]] احرام» و «مکروهات احرام» قرار دارد. مجموع محرمات احرام با توجه به تقسیم ذیل ۲۴ مورد است: | |||
محرمات احرام سه قسماند: | |||
# محرمات مخصوص آقایان: | |||
##زیر [[سایه]] رفتن در [[حال]] [[حرکت]] | |||
##پوشاندن سر | |||
## [[پوشیدن لباس]] دوخته | |||
## [[پوشیدن]] [[کفش]] یا چیزی که تمام روی پا را بپوشاند. | |||
# محرمات مخصوص [[بانوان]]: | |||
##پوشاندن صورت | |||
## پوشیدن [[زیور]] برای [[زینت]]. | |||
# محرمات مشترک بین آقایان و بانوان: | |||
##استفاده از [[بوی خوش]] | |||
##نگاه کردن در آینه | |||
##زدودن مو از بدن | |||
##کِرِم زدن و [[روغن مالیدن]] ۵- [[سرمه کشیدن]] به چشم | |||
## [[انگشتر به دست کردن]] برای زینت | |||
## [[جدال]] | |||
## [[فسوق]] | |||
##بیرون آوردن [[خون]] از بدن | |||
##کشتن حشرات و جانوران ساکن در بدن | |||
##ناخن گرفتن | |||
##کندن درخت و گیاهان [[حرم]] | |||
##شکار کردن | |||
## [[عقد]] کردن [[زن]] | |||
## [[لذت]] جنسی (آمیزش) | |||
##استمناء | |||
##کشیدن دندان | |||
##حمل [[سلاح]]<ref>مناسک، محشی، چاپ ۱۳۸۵ ص۱۸۳ (به نقل از گلواژههای حج و عمره، علیرضا بصیری، مشعر، ۱۳۸۷، ص۵۸).</ref>. | |||
[[واجبات]] احرام: طاهر بودن، غصبی نبودن، دوخته نبودن، بافته بودن، بدن نما نبودن، گره خورده نبودن، از [[حلال]] تهیه شدن، از طلا و [[ابریشم]] [[خالص]] و اجزای [[حیوان]] حرام گوشت نبودن. | |||
مستحبات احرام: [[نیت]] به زبان راندن، بلند تلبیه گفتن برای مردان، تلبیه را تکرار کردن، [[نماز نافله]] احرام به جا آوردن، پیش از احرام در [[میقات]] [[غسل]] کردن، بعد از [[نماز ظهر]] (یا [[نماز واجب]] دیگر) احرام بستن، [[موی سر]] و صورت را از اول [[ذی قعده]] نتراشیدن، موی زیر بغل و صورت و شارب و ناخن را قبل از احرام گرفتن، دعاهای وارده را هنگام غسل و نیت احرام و پوشیدن احرامی خواندن، با [[خداوند]] جهت مُحِل شدن (در صورت پیش آمدن مانعی جهت اتمام اعمال) شرط کردن. | |||
مکروهات احرام: کشتی گرفتن، [[شعر]] خواندن، صورت ساییدن، زانو به بغل نشستن، در جواب کسی لبیک گفتن، در [[مسواک]] [[زیادهروی]] کردن، بر رخت و بالش زرد و سیاه [[خوابیدن]]، پیش از [[محرم]] شدن [[حنا]] بستن، حمام رفتن، بدن را با آب سرد شستن،هر کاری که در انجام آن [[بیم]] باشد از مجروح شدن یا موی از بدن افتادن. | |||
[[کفارات]] [[احرام]]: | |||
کفاراتی است برای ارتکاب پارهای از [[اعمال]] که در [[حال]] احرام ممنوع و [[حرام]] است. ارتکاب بعضی اعمال در [[حرم مکه]] هم مطلقاً ممنوع است و [[کفاره]] دارد. این کفارات با توجه به نوع عمل متفاوت است: | |||
# [[روزه]] گرفتن | |||
# [[اطعام]] [[مساکین]] | |||
# درهم و دینار پرداختن | |||
#شتر و گاو و گوسفند [[قربانی کردن]]. | |||
از [[امام صادق]]{{ع}} نقل است که فرمودند: کسی که در حال احرام بمیرد، لبیکگویان از [[قبر]] برانگیخته میشود<ref>فرهنگ اصطلاحات حج، حریری، ص۱۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۸۹.</ref> | |||
==اِحرامی== | |||
[[جامه]] نادوخته که [[حاجیان]] در شروع احرام بر تن میکنند را گویند. | |||
[[مستحبات]] احرامی؛ فراخ بودن، سفید بودن، بلند تا ساق بودن، پنبهای ([[خالص]]) بودن است. | |||
مکروهات احرامی؛ چرک بودن، سیاه و رنگی (غیر از سبز) بودن، راه راه بودن (رنگی بودن برای مردان)، از پارچه با تار و پود [[ابریشم]] بودن است<ref>فرهنگ اصطلاحات حج، حریری، ص۱۰.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۹۰.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده: 1100514.jpg|22px]] [[سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[احرام - صادقی فدکی (مقاله)|مقاله «احرام»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه امام رضا ج۱''']] | # [[پرونده: 1100514.jpg|22px]] [[سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[احرام - صادقی فدکی (مقاله)|مقاله «احرام»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه امام رضا ج۱''']] | ||
# [[پرونده:IM010703.jpg|22px]] [[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|'''محمدنامه''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||