بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دینپرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه') |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = نهج البلاغه | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
[[امام علی]] {{ع}} حتی در میدان [[جنگ]] نیز به اصول و [[ارزشهای دینی]] پایبند است. [[امام]] این [[نامه]] را خطاب به [[معقل بن قیس]] مینویسد. [[فیض الاسلام]] در شرح خود درباره معقل چنین مینویسد: از وصیتهای آن [[حضرت]] {{ع}} است به [[معقل بن قیس ریاحی]] (که از [[یاران]] و [[شیعیان]] آن بزرگوار بوده) هنگامیکه او را (از [[مدائن]]) با سه هزار تن بهسوی (لشگر) [[شام]] فرستاده که جلودار ([[سپاهیان]]) آن حضرت باشد (و در آن روش [[جنگ]] با [[دشمن]] را به او میآموزد)؛ و آن [[وصیت]] این است: اما قبل از هر چیز [[تقوای الهی]] را به او یادآوری میکند و او را تنها به [[نبرد]] با کسی فرامیخواند که آهنگ [[جنگ]] با او را کرده است. وی را سفارش میکند که ایستادن و حرکت [[سپاهیان]] را بهگونهای تنظیم کند که موجب [[آرامش]] و [[آسایش]] آنها فراهم آید. [[امام]] {{ع}} چند تاکتیک [[نظامی]] را به او یادآور میشود، اما به او سفارش میکند تا آنجا که میشود از راه [[گفتوگو]] در [[اصلاح]] آنها بکوشد و از درگیری پرهیز کند. [[امام]] [[جنگ]] را آخرین راه برمیشمرد که پس از آن چارهای دیگر در کار نباشد. [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] سال ۳۶ قمری است<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۶۱.</ref>. | |||
== فرازی از [[نامه]] == | == فرازی از [[نامه]] == | ||
از خدایی که بهناچار، روزی با او [[دیدار]] خواهی کرد و جز درگاه او پایانی نداری، بترس، [[جنگ]] مکن مگر با آنکه با تو بجنگد. لشکرت را در ابتدا یا انتهای روز به حرکت درآور و به هنگام گرمای نیمروز فرود آر. مرکبها را خسته مدار و در آغاز شب، [[لشکر]] را به حرکت درمیاور که [[خداوند]] شب را برای آسودن قرار داده و آن را برای درنگ کردن مقرر کرده، نه سیر و سفر. به هنگام شب، خود و مرکبت را از خستگی برآور و چون برآسودی، یا هنگام [[سحر]] یا زمان دمیدن سپیده (به [[برکت]] خداوندی) حرکت کن. هرگاه با [[دشمن]] رویاروی شدی، خد در میانه لشکرت قرار گیر و به [[دشمن]] چنان نزدیک مشو که پندارد قصد حمله داری و چندان دور مایست چون کسی که از [[جنگ]] بیمناک است، تا [[فرمان]] من به تو رسد. [[کینه]] آنان تو را وادار نکند پیش از آنکه به اطاعتشان فراخوانی و [[حجت]] را بر آنان تمام کنی، [[جنگ]] را بیاغازی<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۶۲.</ref>. | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:13681049.jpg|22px]] [[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||