نامۀ ۷۶ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

[[امام]] {{ع}} این [[نامه]] را به [[ابن عباس]]، پسر عم خویش، می‌نویسد. [[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]] مدتی در [[بصره]] ماند تا اوضاع را سروسامان دهد و مردم بصره [[اطمینان]] پیدا کنند که [[امام]] با [[رأفت]] با آنان برخورد می‌کند. پس از آرام شدن اوضاع، [[عبدالله بن عباس]] را به عنوان [[جانشین]] خود در [[بصره]] گماشت. [[امام]] در این [[نامه]] [[ابن عباس]] را به چند [[فضیلت]] [[اخلاقی]] امر کرده است: نخست گشاده‌رویی با [[مردم]] که موجب [[اعتماد]] [[مردم]] و بقای [[حکومت]] است. دیگر توصیه اما [[هم‌نشینی]] و مجالست است، یعنی با [[فروتنی]] با آنان [[رفتار]] کند و با [[دادگری]] میان آنان [[حکم]] دهد. [[امام]]، او را از [[خشم]] پرهیز می‌دهد و به [[فضیلت]] [[شکیبایی]] رهنمون می‌دارد، زیرا [[خشم]] که در اثر [[سبک‌مغزی]] است از [[شیطان]] ریشه می‌گیرد و [[مردم]] [[خشونت]] را [[ناپسند]] می‌شمارند.

== فرازی از نامه ==