همسایه در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

با آنکه در [[شریعت اسلام]] برای [[همسایه]] مفهوم جدیدی تعریف نشده، مصداق آن در [[روایات]] توسعه داده شده است. [[امام صادق]] {{ع}} از [[رسول خدا]] {{صل}} نقل کرده است: {{متن حدیث|كُلُّ‏ أَرْبَعِينَ‏ دَاراً جِيرَانٌ‏ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ}}<ref>«تا چهل خانه همسایه است از روبه‌رو، از پشت سر، از راست و از چپ» محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۶۶۹.</ref>. [[معاویه بن عمار]] از [[اصحاب امام صادق]] {{ع}} می‌گوید: به آن حضرت عرض کردم: فدایت شوم، حد [[همسایگی]] چیست؟ فرمود: {{متن حدیث|أَرْبَعِينَ‏ دَاراً مِنْ‏ كُلِّ‏ جَانِبٍ‏}}<ref>صدوق، معانی الاخبار، ص۱۶۵.</ref>؛ [[چهل]] [[خانه]] از هر طرف.

 

در [[روایت]] است که مردی خدمت رسول خدا آمده عرض کرد: من در فلان محله خانه‌ای خریده‌ام؛ ولی نزدیک‌ترین همسایه‌ام کسی است که نه به خیرش امیدی دارم و نه از شرش در امانم. رسول خدا {{صل}} به [[علی]] {{ع}}، [[سلمان]]، [[ابوذر]] و یکی دیگر که [[گمان]] می‌کنم [[مقداد]] بود، فرمود در [[مسجد]] با صدای بلند جار بزنند که [[ایمان]] ندارد کسی که همسایه‌اش از شرش در [[امان]] نباشد، و آنها سه بار این مطلب را جار زدند. سپس حضرت با دستش به چهار طرف اشاره کرد و فرمود تا چهل خانه همسایه محسوب می‌شود<ref>محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۶۶۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱۴ (کتاب)|اخلاق الاهی ج۱۴]]، ص ۴۹۲.</ref>