طواف: تفاوت میان نسخه‌ها

۸٬۷۵۲ بایت اضافه‌شده ،  ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۲۱۴: خط ۲۱۴:
# [[امام صادق]]{{ع}} به [[ابان بن تغلب]] فرمود: آیا می‌دانی که ثواب هفت دور طواف خانه خدا چقدر است؟ عرض کرد: به [[خدا]] [[سوگند]] نمی‌دانم، [[امام]] فرمودند: ۶ هزار حسنه برای او نوشته می‌شود و ۶ هزار [[بدی]] از او دور می‌شود و ۶ هزار درجه به او افزوده می‌شود<ref>وسائل الشیعه، ج۵، ص۳۹۲.</ref>.
# [[امام صادق]]{{ع}} به [[ابان بن تغلب]] فرمود: آیا می‌دانی که ثواب هفت دور طواف خانه خدا چقدر است؟ عرض کرد: به [[خدا]] [[سوگند]] نمی‌دانم، [[امام]] فرمودند: ۶ هزار حسنه برای او نوشته می‌شود و ۶ هزار [[بدی]] از او دور می‌شود و ۶ هزار درجه به او افزوده می‌شود<ref>وسائل الشیعه، ج۵، ص۳۹۲.</ref>.
# امام صادق{{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى جَعَلَ حَوْلَ الْكَعْبَةِ عِشْرِينَ وَ مِائَةَ رَحْمَةٍ مِنْهَا سِتُّونَ لِلطَّائِفِينَ وَ أَرْبَعُونَ لِلْمُصَلِّينَ وَ عِشْرُونَ لِلنَّاظِرِينَ}}<ref>وسائل الشیعه، ج۵، ص۳۹۲.</ref>؛ «خداوند برای کسانی که اطراف [[کعبه]] هستند ۱۲۰ [[رحمت]] در نظر گرفته است؛ ۶۰ [[پاداش]] برای طواف کننده، ۴۰ پاداش برای [[نمازگزاران]] و ۲۰ پاداش برای کسانی که به کعبه نگاه می‌کنند».<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۳۷.</ref>.
# امام صادق{{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى جَعَلَ حَوْلَ الْكَعْبَةِ عِشْرِينَ وَ مِائَةَ رَحْمَةٍ مِنْهَا سِتُّونَ لِلطَّائِفِينَ وَ أَرْبَعُونَ لِلْمُصَلِّينَ وَ عِشْرُونَ لِلنَّاظِرِينَ}}<ref>وسائل الشیعه، ج۵، ص۳۹۲.</ref>؛ «خداوند برای کسانی که اطراف [[کعبه]] هستند ۱۲۰ [[رحمت]] در نظر گرفته است؛ ۶۰ [[پاداش]] برای طواف کننده، ۴۰ پاداش برای [[نمازگزاران]] و ۲۰ پاداش برای کسانی که به کعبه نگاه می‌کنند».<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۷۳۷.</ref>.
==[[نماز]] [[طواف]]==
نمازی است که در [[مراسم حج]] و [[عمره]] پس از انجام عمل طواف ([[زیارت]] ونساء) پشت [[مقام ابراهیم]] می‌خوانند. {{متن قرآن|وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى...}}<ref>«و (گفتیم) از «مقام ابراهیم» نمازگاه گزینید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref> باید بعد از هر طواف [[واجب]]، دو رکعت نماز، پشت مقام ابراهیم بخوانید<ref>{{متن قرآن|إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلَا تُسْأَلُ عَنْ أَصْحَابِ الْجَحِيمِ}} «ما تو را به درستی مژده‌آور و بیم‌دهنده فرستادیم و از تو درباره دوزخیان باز نپرسند» سوره بقره، آیه ۱۱۹.</ref>.
شاید [[فلسفه]] و [[اسرار نماز]] طواف این باشد که وقتی از طواف فارغ می‌گردد، چون [[اجازه]] گردش به دور [[خانه]] [[دوست]] را گرفته و با [[خدا]] دست داده، پس در مقام ابراهیم باید نماز شکرانه به جا آورد. شکرانه [[پیروزی]] در امر و [[فرمان خدا]]، و [[موفقیت]] در [[انجام وظیفه]]. این نماز، [[توکل بر خدا]] است و [[شُکر]] نعمت‌های اوست.
[[اسرار]] [[حج]] گاهی [[آدمی]] را در مقام ابراهیم{{ع}} قرار می‌دهد و زمانی در ردیف [[هاجر]] و گاهی در ردیف اسماعیل، یعنی در [[مبارزه]] با ناحق چون [[خلیل]] در [[توکل]] چون هاجر، در [[تسلیم]] چون اسماعیل، در [[اخلاق]] چون محمد{{صل}} در [[بخشش]] و [[جوانمردی]] باید مانند علی{{ع}} بود.
واجب سوم، از [[واجبات]] عمره [[تمتع]] دو رکعت نماز طواف است [[نیت]] آن را به این صورت بنماید:
(دو رکعت نماز طواف عمره تمتع، از [[حجة الاسلام]] واجب<ref>دو مرتبه دیگر این نماز را (به عنوان وجوب) باید انجام داد، یک بار بعد از طواف حج، و یک بار بعد از طواف نساء، و در آنجا، به جای عمره تمتع، باید نماز طواف حج و نماز طواف نساء نیت کند.</ref> به جا می‌آورم [[قربة الی الله]]).
احوط آن است که این نماز را بعد از طواف فوراً بخواند، یعنی میان طواف و نماز آن عُرفاً فاصله نشود، مگر آن‌که موجب فوت نماز یومیه شود، پس باید اول نماز یومیه را بخواند، و بعد نماز طواف را.
و نیز احوط است که در پشت [[مقام]] به جا آورد، یعنی طوری بایستد که سنگی که نشانه پای [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} بر آن است روبه‌روی او باشد و بهتر آن است که هر چه ممکن باشد نزدیک‌تر بایستد<ref>نه به طوری که مزاحمت با سائرین نماید. (امام «ره»).</ref>.
در مرآة الحج می‌فرماید: اگر بداند که [[نماز]] [[طواف]] [[واجب]] را که باید در [[مقام ابراهیم]] به جا آورد از جهت [[هجوم]] [[مردم]]، [[طمأنینه]]، یا سائر شرائط نمازش به جا آورده نمی‌شود، می‌تواند در خارج مقام بخواند، ولی باید مراعات الاقرب فالاقرب را بنماید<ref>اگر دو طرف نزدیک‌تر از پشت باشند، لکن هیچ کدام نزد مقام نباشند، بعید نیست جائز بودن اکتفا به پشت، لکن احتیاط آن است که: یک نماز در پشت مقام بخواند، و یک نماز در یک طرف با ملاحظه نزدیک‌تر و احوط اعاده نماز است در صورت امکان پشت مقام تا وقتی که وقت تنگ نشده باشد برای سعی. (امام «ره»).</ref>. اگر از روی [[جهل]] به مسئله، نماز را در خارج مقام، در سائر جاهای دیگر [[مسجد]] بخواند، [[حکم]] او حکم کسی است که نماز طواف را فراموش کرده.
هرگاه کسی نماز طواف را فراموش کند، اگر در بین سعی باشد، آن را رها کند و برگردد نماز را بخواند، بعد از آن سعی را از همان جا تمام کند.
مُخیّر است که نماز طواف را بلند بخواند یا آهسته، و می‌تواند با هر [[سوره]] که بخواهد بخواند، مگر سوره‌های [[سجده]]، بلی [[مستحب]] است در رکعت اول بعد از [[حمد]] «[[توحید]]» و در رکعت دوم بعد از حمد سوره «کافرون» را بخواند.
این نماز، مانند نماز یومیه است در [[احکام]]، بنابراین، [[شک]] در رکعات آن موجب بطلان نماز است و باید اعاده کند.
نمازی را که برای طواف مستحب می‌خواند، اگر چه می‌تواند پشت مقام بخواند، جایز است در جاهای دیگر مسجد هم به جا آورد، بلکه می‌تواند عمداً ترک کند.
و اما [[آداب]] و [[مستحبات]] نماز طواف؛ بعد از طواف فوراً، به [[نماز]] [[طواف]] مبادرت نماید، بلکه بعضی فرموده‌اند: بنابر [[احتیاط]] [[واجب]]، باید بین نماز و طواف فاصله نشود.
در رکعت اول بعد از [[حمد]] «[[توحید]]» و در رکعت دوم [[سوره]] «جحد (کافرون)» بخواند.
پس از نماز حمد و [[ثنای الهی]] را به جا آورده و [[صلوات]] فرستد و بگوید:
{{متن حدیث|اللَّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنِّي وَ لَا تَجْعَلَهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنِّي‌}}.
و در بعضی از [[روایات]] است که [[امام ششم]]{{ع}} بعد از نماز طواف به [[سجده]] رفت و چنین گفت:
{{متن حدیث|سَجَدَ لَكَ وَجْهِي تَعَبُّداً وَ رِقّاً لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ حَقّاً حَقّاً الْأَوَّلُ قَبْلَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ الْآخِرُ بَعْدَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ هَا أَنَا ذَا بَيْنَ يَدَيْكَ نَاصِيَتِي بِيَدِكَ فَاغْفِرْ لِي إِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ الْعِظَامَ غَيْرُكَ فَاغْفِرْ لِي فَإِنِّي مُقِرٌّ بِذُنُوبِي عَلَى نَفْسِي وَ لَا يَدْفَعُ الذَّنْبَ الْعَظِيمَ غَيْرُكَ}}.
بعد از فراغ از نماز، و پیش از سعی، [[سنت]] است که برود نزد [[حجرالاسود]] و د و آن را ببوسد، و دست‌ها را یا بدن را بر آن بمالد یا اشاره کند، و بعد نزد آب [[زمزم]] رفته مقداری از آن بیاشامد. فرموده‌اند: اگر با سه نفس بیاشامد بهتر است، بلکه [[مستحب]] است [[سیراب شدن]] از آن. علی{{ع}} می‌فرماید: آب زمزم بهترین آبی است که در روی [[زمین]] است؛ [[امام هفتم]]{{ع}} وقتی که از این آب می‌نوشید: می‌گفت: {{متن حدیث|بِسْمِ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ الشُّكْرِ لِلَّهِ‌}}.
در [[روایت]] دیگر است که: مقداری از این آب، بر سر و تن خود بریزد، و بعد رو به [[قبله]] حمد و ثنای الهی به جا آورد و بگوید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ عِلْماً نَافِعاً وَ رِزْقاً وَاسِعاً وَ شِفَاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ وَ سُقْمٍ}}. پس از نماز طواف و اندکی [[استراحت]]، [[تعجیل]] در سعی نماید<ref>راهنمای حرمین شریفین، ابراهیم غفاری، ج۳، ص۲۱۵.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۱۰۳۶.</ref>.


== منابع ==
== منابع ==
۸۰٬۴۱۹

ویرایش