بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'دست' به 'دست') |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = | | موضوع مرتبط = قبر امام حسین | ||
| عنوان مدخل = | | عنوان مدخل = | ||
| مداخل مرتبط = | | مداخل مرتبط = | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
آری... "[[زیارت]] این [[خاک]] است که توده [[مردم]] را [[یاری]] میدهد تا به [[انقلاب]] [[حسین]] {{ع}} و به [[جهاد]] و [[مبارزه]] او علیه [[ظلم]] بیندیشند و به رسوا کردن دستگاه [[حاکم]] بنشینند. چنین است که این [[خاک]] -[[خاک کربلا]]-سمبل و [[شعار]] میشود و [[طواف]] آرامگاه [[حسین]]، با [[صد]] [[طواف]] [[کعبه]] مقابل میشود و حتّی بر آن ترجیح مییابد<ref>مجموعه آثار، شریعتی، ج۷، ص۲۰.</ref>. | آری... "[[زیارت]] این [[خاک]] است که توده [[مردم]] را [[یاری]] میدهد تا به [[انقلاب]] [[حسین]] {{ع}} و به [[جهاد]] و [[مبارزه]] او علیه [[ظلم]] بیندیشند و به رسوا کردن دستگاه [[حاکم]] بنشینند. چنین است که این [[خاک]] -[[خاک کربلا]]-سمبل و [[شعار]] میشود و [[طواف]] آرامگاه [[حسین]]، با [[صد]] [[طواف]] [[کعبه]] مقابل میشود و حتّی بر آن ترجیح مییابد<ref>مجموعه آثار، شریعتی، ج۷، ص۲۰.</ref>. | ||
وهّابیان نیز در سال ۱۲۱۶ ه.ق. به [[کربلا]] حمله کردند و این تهاجمها، ده سال ادامه داشت. هم [[شهر]] را [[غارت]] و هم [[مردم]] را [[قتل عام]] و هم [[قبر مطهّر]] را خراب کردند. یک بار هم "[[امیر]] سعود" در سال ۱۲۲۵ با سپاهی متشکّل از ۲۰ هزار جنگجوی وهّابی به [[نجف]] و از آنجا به [[کربلا]] تاختند<ref>برای آشنایی با فتنهها و تهاجمات وهابیها به اعتاب مقدّسه، از جمله ر. ک: «کشف الارتیاب»، سید محسن امین، «اعیان الشیعه»، ج۱، ص۶۲۸، «تراث کربلا»، سلمان هادی الطعمه، ص۲۶۲، «موسوعه العتبات المقدسه»، کربلا، جزء ۱، ص۲۰۱، «فرقه وهابی»، محمد حسین قزوینی، «تاریخ کربلا»عبدالجواد کلید دار، ص۲۳۴. </ref>. در عصر حاضر نیز، [[حکومت]] بعثی [[عراق]]، برای در هم کوبیدن حرکت انقلابی [[شیعیان]] این [[سرزمین]]، در سال ۱۳۷۰ ش. با انواع سلاحها [[مردم]] را در [[نجف]] و [[کربلا]] به [[خاک]] و [[خون]] کشید و با توپخانه، گنبد و بارگاه [[امام حسین]] {{ع}} را مورد [[هجوم]] قرار داد. و این پس از [[قیام]] مردمی بر ضدّ [[حکومت]] "صدّام" بود که [[شهر]] [[نجف]] و [[کربلا]] را به تصرّف در آوردند و رژیم [[عراق]]، برای بازپسگیری آنها از دست [[انقلابیون]]، با [[خشونت]] تمام وارد میدان شد و ساختمان [[حرم]] [[امیر المؤمنین]] و [[سید الشهدا]] و [[حضرت]] [[ابا الفضل]] {{ع}} و گنبد و دربها و [[ضریح]]، آسیب دید. این جنایتها سبب شد [[رهبر]] [[انقلاب اسلامی]]، [[آیت الله]] [[خامنهای]] طیّ اطلاعیّهای ضمن محکوم کردن تجاوزات [[رژیم بعث]] [[عراق]] به [[حرمها]] و شهرهای [[مقدّس]]، روز [[پنجشنبه]] ۸ [[ذیقعده]] ۱۴۱۱ ق. برابر با دوم خرداد ۱۳۷۰ ش. را عزای عمومی اعلام کرده، به سوگ بنشیند<ref>روزنامههای ۳۱ اردیبهشت ۱۳۷۰.</ref>. در بخشی از این اطلاعیّه آمده است: "... با یورش وحشیانه به [[نجف]] و [[کربلا]]، آن کردند که قلم از شرح آن عاجز است و بر [[عتبات عالیات]] و [[مسلمانان]] و [[مردم]] [[عراق]] و [[حوزههای علمیه]]، آن روا داشتند که [[طواغیت]] [[ستمگر]] و خونآشام [[بنی امیّه]] و بنی عبّاس هم روا نداشته بودند و چنان ضایعه و جراحتی بر [[قلب]] [[دوستان]] [[اهل بیت]] وارد کردند که سنگینی آن را با هیچ فاجعهای در این زمان، نتوان [[قیاس]] کرد. {{عربی|هيّجوا احزان يوم الطفوف}}<ref>قضایای درگیریها در نجف و کربلا و حمله رژیم بعث به حرمهای مطهّر، در اخبار و گزارشهای مطبوعات اردیبهشت ۱۳۷۰ درج شده است. از جمله ر. ک: «مروری اجمالی بر تاریخ سیاسی کربلا»انتشارات سازمان تبلیغات اسلامی. نیز: «سیمای کربلا»، محمد صحّتی.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۱۶.</ref> | وهّابیان نیز در سال ۱۲۱۶ ه.ق. به [[کربلا]] حمله کردند و این تهاجمها، ده سال ادامه داشت. هم [[شهر]] را [[غارت]] و هم [[مردم]] را [[قتل عام]] و هم [[قبر مطهّر]] را خراب کردند. یک بار هم "[[امیر]] سعود" در سال ۱۲۲۵ با سپاهی متشکّل از ۲۰ هزار جنگجوی وهّابی به [[نجف]] و از آنجا به [[کربلا]] تاختند<ref>برای آشنایی با فتنهها و تهاجمات وهابیها به اعتاب مقدّسه، از جمله ر. ک: «کشف الارتیاب»، سید محسن امین، «اعیان الشیعه»، ج۱، ص۶۲۸، «تراث کربلا»، سلمان هادی الطعمه، ص۲۶۲، «موسوعه العتبات المقدسه»، کربلا، جزء ۱، ص۲۰۱، «فرقه وهابی»، محمد حسین قزوینی، «تاریخ کربلا»عبدالجواد کلید دار، ص۲۳۴. </ref>. در عصر حاضر نیز، [[حکومت]] بعثی [[عراق]]، برای در هم کوبیدن حرکت انقلابی [[شیعیان]] این [[سرزمین]]، در سال ۱۳۷۰ ش. با انواع سلاحها [[مردم]] را در [[نجف]] و [[کربلا]] به [[خاک]] و [[خون]] کشید و با توپخانه، گنبد و بارگاه [[امام حسین]] {{ع}} را مورد [[هجوم]] قرار داد. و این پس از [[قیام]] مردمی بر ضدّ [[حکومت]] "صدّام" بود که [[شهر]] [[نجف]] و [[کربلا]] را به تصرّف در آوردند و رژیم [[عراق]]، برای بازپسگیری آنها از دست [[انقلابیون]]، با [[خشونت]] تمام وارد میدان شد و ساختمان [[حرم]] [[امیر المؤمنین]] و [[سید الشهدا]] و [[حضرت]] [[ابا الفضل]] {{ع}} و گنبد و دربها و [[ضریح]]، آسیب دید. این جنایتها سبب شد [[رهبر]] [[انقلاب اسلامی]]، [[آیت الله]] [[خامنهای]] طیّ اطلاعیّهای ضمن محکوم کردن تجاوزات [[رژیم بعث]] [[عراق]] به [[حرمها]] و شهرهای [[مقدّس]]، روز [[پنجشنبه]] ۸ [[ذیقعده]] ۱۴۱۱ ق. برابر با دوم خرداد ۱۳۷۰ ش. را عزای عمومی اعلام کرده، به سوگ بنشیند<ref>روزنامههای ۳۱ اردیبهشت ۱۳۷۰.</ref>. در بخشی از این اطلاعیّه آمده است: "... با یورش وحشیانه به [[نجف]] و [[کربلا]]، آن کردند که قلم از شرح آن عاجز است و بر [[عتبات عالیات]] و [[مسلمانان]] و [[مردم]] [[عراق]] و [[حوزههای علمیه]]، آن روا داشتند که [[طواغیت]] [[ستمگر]] و خونآشام [[بنی امیّه]] و بنی عبّاس هم روا نداشته بودند و چنان ضایعه و جراحتی بر [[قلب]] [[دوستان]] [[اهل بیت]] وارد کردند که سنگینی آن را با هیچ فاجعهای در این زمان، نتوان [[قیاس]] کرد. {{عربی|هيّجوا احزان يوم الطفوف}}<ref>قضایای درگیریها در نجف و کربلا و حمله رژیم بعث به حرمهای مطهّر، در اخبار و گزارشهای مطبوعات اردیبهشت ۱۳۷۰ درج شده است. از جمله ر. ک: «مروری اجمالی بر تاریخ سیاسی کربلا»انتشارات سازمان تبلیغات اسلامی. نیز: «سیمای کربلا»، محمد صحّتی.</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۱۶.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:مکانهای منسوب به امام حسین]] | |||
[[رده: | |||
[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | [[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | ||