آیه اهل ذکر در حدیث: تفاوت میان نسخهها
←مصداق اهل ذکر در روایات اهل بیت{{عم}}
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
اینک به برخی از [[روایات]] اشاره میکنیم: | اینک به برخی از [[روایات]] اشاره میکنیم: | ||
۱. [[کلینی]] به سندش از [[امام صادق]]{{ع}} درباره آیه {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} نقل کرده که فرمود: «ذکر، محمد{{صل}} است و ما [[اهل]] او هستیم که مورد سؤال واقع شدهایم». | ۱. [[کلینی]] به سندش از [[امام صادق]]{{ع}} درباره آیه {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} نقل کرده که فرمود: «ذکر، محمد{{صل}} است و ما [[اهل]] او هستیم که مورد سؤال واقع شدهایم». راوی میگوید: عرض کردم: مقصود از قول [[خداوند]]: «و این مایه یادآوری (و عظمت) تو و [[قوم]] تو است و به زودی سؤال خواهید شد» چیست؟ حضرت فرمود: «تنها ما را قصد کرده است و ما اهل ذکریم و ما مورد سؤال واقع میشویم».<ref>{{متن حدیث|الذِّكْرُ مُحَمَّدٌ{{صل}} وَ نَحْنُ أَهْلُهُ الْمَسْئُولُونَ قَالَ قُلْتُ قَوْلُهُ: {{متن قرآن|وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ}} قَالَ إِيَّانَا عَنَى وَ نَحْنُ أَهْلُ الذِّكْرِ وَ نَحْنُ الْمَسْئُولُونَ}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۱۰، حدیث ۲.</ref>. | ||
۲. همچنین به سندش از [[وشاء]] نقل کرده که گفت: از [[امام رضا]]{{ع}} سؤال کرده، به او عرض کردم: فدایت گردم مقصود از آیه: {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} چیست؟ حضرت فرمود: «ما اهل ذکریم و ما مورد سؤال قرار گرفتهایم».<ref>{{متن حدیث|سَأَلْتُ الرِّضَا{{ع}} فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} فَقَالَ: نَحْنُ أَهْلُ الذِّكْرِ، وَ نَحْنُ الْمَسْؤُولُونَ}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۱۰، حدیث ۳.</ref>. | ۲. همچنین به سندش از [[وشاء]] نقل کرده که گفت: از [[امام رضا]]{{ع}} سؤال کرده، به او عرض کردم: فدایت گردم مقصود از آیه: {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} چیست؟ حضرت فرمود: «ما اهل ذکریم و ما مورد سؤال قرار گرفتهایم».<ref>{{متن حدیث|سَأَلْتُ الرِّضَا{{ع}} فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} فَقَالَ: نَحْنُ أَهْلُ الذِّكْرِ، وَ نَحْنُ الْمَسْؤُولُونَ}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۱۰، حدیث ۳.</ref>. | ||
٣. [[شیخ صدوق]] به سندش از [[ریان بن صلت]] نقل کرده که امام رضا{{ع}} در [[مجلسی]] ضمن سخنانش فرمود:... ما اهل ذکریم که [[خداوند متعال]] در کتابش فرمود: «اگر نمیدانید، از آگاهان بپرسید!». علمای مجلس عرض کردند: مقصود خداوند از «اهل ذکر»، [[یهود]] و [[نصارا]] هستند. | ٣. [[شیخ صدوق]] به سندش از [[ریان بن صلت]] نقل کرده که امام رضا{{ع}} در [[مجلسی]] ضمن سخنانش فرمود:... ما اهل ذکریم که [[خداوند متعال]] در کتابش فرمود: «اگر نمیدانید، از آگاهان بپرسید!». علمای مجلس عرض کردند: مقصود خداوند از «اهل ذکر»، [[یهود]] و [[نصارا]] هستند. | ||
حضرت{{ع}} فرمود: «سبحان [[الله]]! آیا چنین احتمالی جایز است؟ در این صورت آنان ما را به [[دین]] خود [[دعوت]] میکنند و میگویند: دینشان از [[دین اسلام]] [[افضل]] است». | |||
[[مأمون]] به [[امام]] گفت: ای [[ابوالحسن]]! آیا نزد شما، شرحی برای [[آیه]] است که دلالت بر خلاف آنچه [[علما]] میگویند، داشته باشد؟ | [[مأمون]] به [[امام]] گفت: ای [[ابوالحسن]]! آیا نزد شما، شرحی برای [[آیه]] است که دلالت بر خلاف آنچه [[علما]] میگویند، داشته باشد؟ | ||
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
فَقَالَ{{ع}}: نَعَمْ الذِّكْرُ رَسُولُ اللَّهِ وَ نَحْنُ أَهْلُهُ وَ ذَلِكَ بَيِّنٌ فِي كِتَابِ اللَّهِ بِقَوْلِهِ فِي سُورَةِ الطَّلَاقِ {{متن قرآن|فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا * رَسُولًا يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِ اللَّهِ مُبَيِّنَاتٍ}} فَالذِّكْرُ رَسُولُ اللَّهِ وَ نَحْنُ أَهْلُهُ}}؛ [[محمد بن علی]] [[ابن بابویه]]، الأمالی، ص۶۲۴-۶۲۵.</ref>. | فَقَالَ{{ع}}: نَعَمْ الذِّكْرُ رَسُولُ اللَّهِ وَ نَحْنُ أَهْلُهُ وَ ذَلِكَ بَيِّنٌ فِي كِتَابِ اللَّهِ بِقَوْلِهِ فِي سُورَةِ الطَّلَاقِ {{متن قرآن|فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا * رَسُولًا يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِ اللَّهِ مُبَيِّنَاتٍ}} فَالذِّكْرُ رَسُولُ اللَّهِ وَ نَحْنُ أَهْلُهُ}}؛ [[محمد بن علی]] [[ابن بابویه]]، الأمالی، ص۶۲۴-۶۲۵.</ref>. | ||
۴. [[کلینی]] به سندش از [[عبدالحمید بن ابی دیم]] و او از [[امام صادق]]{{ع}} نقل کرده که درباره قول [[خداوند]]: {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} فرمود: کتاب ([[قرآن]]) همان ذکر است و اهل آن [[آل محمد]]{{عم}} هستند. خداوند - عزوجل -امر به سؤال از آنان نموده است و به سؤال از جهال امر ننموده است و خداوند- عزوجل ۔ قرآن را «ذکر» نامیده، آنجا که فرمود: «و قرآن را [هم] به سوی تو نازل کردیم به خاطر این که برای [[مردم]] آنچه را که برای [هدایتشان] به سویشان نازل شده بیان کنی و برای این که [در [[پیامبری]] تو و آنچه را به [[حق]] نازل شده] بیندیشند»؛ و نیز فرمود: «و این مایه یادآوری (و | ۴. [[کلینی]] به سندش از [[عبدالحمید بن ابی دیم]] و او از [[امام صادق]]{{ع}} نقل کرده که درباره قول [[خداوند]]: {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} فرمود: کتاب ([[قرآن]]) همان ذکر است و اهل آن [[آل محمد]]{{عم}} هستند. خداوند - عزوجل -امر به سؤال از آنان نموده است و به سؤال از جهال امر ننموده است و خداوند- عزوجل ۔ قرآن را «ذکر» نامیده، آنجا که فرمود: «و قرآن را [هم] به سوی تو نازل کردیم به خاطر این که برای [[مردم]] آنچه را که برای [هدایتشان] به سویشان نازل شده بیان کنی و برای این که [در [[پیامبری]] تو و آنچه را به [[حق]] نازل شده] بیندیشند»؛ و نیز فرمود: «و این مایه یادآوری (و عظمت) تو و [[قوم]] تو است و به زودی سؤال خواهید شد».<ref>{{متن حدیث|الْكِتَابُ هُوَ الذِّكْرُ وَ أَهْلُهُ آلُ مُحَمَّدٍ{{عم}} أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِسُؤَالِهِمْ وَ لَمْ يُؤْمَرُوا بِسُؤَالِ الْجُهَّالِ وَ سَمَّى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الْقُرْآنَ ذِكْراً فَقَالَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى- {{متن قرآن|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ}} وَ قَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن|وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ}}}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۹۵، حدیث ۳.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۱۹۳.</ref> | ||
==«[[اهل الذکر]]» در [[حدیث]] [[اهل سنت]]== | ==«[[اهل الذکر]]» در [[حدیث]] [[اهل سنت]]== | ||