تربیت فرزند در معارف و سیره معصوم: تفاوت میان نسخه‌ها

=== [[آداب]] مباشرت ===

# [[ازدواج]] در [[حال]] [[طهارت]] [[زن]]: [[قرآن کریم]] مرد را از نزدیکی با زن در حالی که حیض است به صراحت [[نهی]] کرده و فرموده است: {{متن قرآن|وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُوا النِّسَاءَ فِي الْمَحِيضِ وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ}}<ref>«و از تو درباره حیض می‌پرسند؛ بگو که آن، گونه‌ای رنج است. پس در حیض از زنان کناره گیرید و با آنان آمیزش نکنید تا پاک شوند و چون شست و شو کردند، از همان‌جا که خداوند به شما فرموده است با آنان آمیزش کنید، بی‌گمان خداوند توبه کاران و شست‌وشوکنندگان را دوست می‌دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز فرموده‌اند: «هر کس در حال حیض و [[عادت]] ماهانه با [[همسر]] خود آمیزش کند، اگر [[فرزندی]] جزامی یا [[مبتلا]] به [[بیماری]] پیسی از او به هم رسد، جز خویشتن، کسی دیگر را ملامت و [[سرزنش]] نکند»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۲، ص۳۱۸.</ref>.

# یاد [[خداوند]] هنگام آمیزش: در [[اسلام]] توصیه شده است که زن و مرد در حال آمیزش، با نام و [[یاد خدا]]، [[شیطان]] را از خود و فرزند [[آینده]] خود دور سازند؛ زیرا خداوند در [[سوره اسراء]] فرموده است: {{متن قرآن|وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ وَعِدْهُمْ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلَّا غُرُورًا}}<ref>«و هر یک از آنان را که بتوانی با آوای خویش بلغزان و با سوارگان و پیادگان خویش بر آنان بتاز و در دارایی‌ها و فرزندان آنان شریک شو و به آنها وعده بده! و شیطان جز وعده فریبنده به آنان نخواهد داد» سوره اسراء، آیه ۶۴.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: «اگر با [[نام خدا]] [[شیطان]] را دور نسازید، ممکن است آن [[ملعون]] همانند مرد، آب [[شهوت]] خود را داخل رحم [[زن]] کند و [[شریک]] نطقه زن شود»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۲۰، ص۱۳۵.</ref>. بنابراین، با توجه به تأثیرات [[زمان]]، مکان و اوضاع [[روحی]] و روانی زوجین در تشکیل نطفه، [[معصومان]]{{عم}} [[آداب]] خاصی برای آمیزش با [[همسر]] را رعایت و دیگران را نیز به آن سفارش کرده‌اند<ref>طبرسی، تاج الموالید، ص۲۱۸؛ کلینی، الکافی، ج۵، ص۴۹۹.</ref>.