توحید عبادی: تفاوت میان نسخه‌ها

اساسی‌ترین تفاوت میان [[وهابیت]] و [[شیعیان]] و دیگر فرقه‌های اسلامی در مسئله [[توحید عبادی]] است؛ آنان در تعریف توحید عبادی می‌گویند: «توحید عبادت است از منحصر دانستن [[خداوند سبحان]] به عبادت»<ref>الجامع الفرید، ص۲۱۹.</ref>. آن گاه در تعریف عبادت می‌گویند: «عبادت نهایت [[خضوع]] و خاکساری است و این کلمه تنها در مورد خضوع برای [[خداوند]] به کار می‌رود»<ref>الجامع الفرید، ص۲۱۸.</ref>.

باید توجه داشت (چنان که در تعریف عبادت گفته شد)، [[شیعه]] و دیگر فرقه‌های اسلامی با استفاده از [[آیات قرآن]]، عبادت خداوند را در صورتی عملی می‌دانند که انسان با اعتقاد به الوهیت او خضوع کند؛ زیرا [[اعمال انسان]] و عبادت او به نیتش بستگی دارد. از این رو، به [[اجماع]] تمام [[فقیهان]] [[اسلام]]، در [[اعمال عبادی]] مثل [[نماز]]، [[روزه]]، [[حج]] و [[نیت]]، شرط اساسی [[درستی]] [[عبادت]] و تحقق آن است. اگر کسی بدون نیت [[نماز]] بخواند یا [[روزه]] بگیرد یا [[اعمال]] [[حج]] را انجام دهد، [[باطل]] است. همچنین اگر نماز یا اعمال دیگر را برای [[ریا]] انجام دهد. باطل و حتی [[شرک]] است؛ لذا [[تکریم]] و [[احترام]] و اعمالی مانند بوسیدن [[قرآن کریم]] یا [[ضریح]] [[انبیا]] و [[توسل]]، [[زیارت]]، استشفا و [[تبرک]] به آثار [[انبیاء]] و [[اولیای الهی]] و چیزهایی که به گونه‌ای به آنها مربوط‌اند، در صورتی که با [[اعتقاد]] به الوهیت و [[ربوبیت]] یا [[تفویض]] همراه نباشد، عبادت آنها شمرده نمی‌شود<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۲۷۱.</ref>.