حجر الاسود در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[حجر الاسود]] یا سنگ سیاه، در رکن شرقی [[کعبه]] به ارتفاع یک و نیم متر از سطح [[زمین]] [[نصب]] شده است. [[حجر الاسود]] از اجزای بسیار [[مقدّس]] [[مسجد الحرام]] و از سنگ‌های بهشتی است که همراه [[حضرت آدم]] {{ع}} بوده و پس از نزول [[آدم]] به [[زمین]] و قبول توبه‌اش نزد وی فرود آمده است<ref>الکافی (کلینی)، ج۴، ص ۱۸۵ و ۱۸۸.</ref> در [[روایات]] آمده است که این سنگ در آغاز بسیار سفید بود، امّا گناهانی که [[فرزندان آدم]] انجام دادند، سبب سیاه شدن آن گردید<ref>وسائل‌الشیعة، ج۷، ص۴۱۰.</ref>. در روایتی از [[رسول خدا]] {{صل}} آمده است: حجر الاسود دست راست [[خداوند]] در روی [[زمین]] است، کسی که آن را مسح کند دست خدا را مسح کرده است<ref>وسائل الشیعة، ج۱۳، ص۳۲۴.</ref>. از [[احکام]] آن در باب [[حج]] [[سخن]] رفته است.

استلام (لمس کردن) [[حجر الاسود]] بر مردان [[مستحب]] است<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۹، ص۱۱۶ ـ ۱۱۹.</ref>. [[حجر الاسود]] نقطه آغاز و پایان [[طواف]] است؛ بنابراین، هر دوری از [[طواف]] از محاذی [[حجر الاسود]] آغاز می‌شود و با رسیدن به محاذی آن پایان می‌یابد<ref>جواهر الکلام، ج۱۹، ص۲۸۷.</ref>.

[[مستحب]] است [[طواف]] کننده قبل از شروع به [[طواف]]، رو به [[حجر الاسود]] کند<ref>جواهر الکلام، ج۱۹، ص۲۹۱.</ref>؛ چنان که توقف طواف کننده محاذی حجر الاسود و گفتن [[حمد]] و ثنای [[خدای متعال]] و [[صلوات]] بر [[پیامبر]] و [[خاندان]] مطهّرش و بالا بردن دستان به [[دعا]] [[مستحب]] است<ref>جواهر الکلام، ج۱۹، ص۳۴۰</ref>.<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]]، ج۳، ص۲۳۰.</ref>