←خدمات
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←خدمات) |
||
| خط ۸۵: | خط ۸۵: | ||
== خدمات == | == خدمات == | ||
''' | # '''وضع و تدوین علم نحو و رسمالخط قرآن:''' [[ابوالأسود]] اولین کسی بود که مطالب اصلی نحو را از [[حضرت علی]]{{ع}} آموخت و به باببندی شاخههای علم نحو پرداخت<ref>الاغانی، ابوالفرج اصفهانی، ص۴۸۱ – ۴۸۲؛ تاج العروس، زبیدی، ج۱، ص۳۲.</ref>. [[ذهبی]] در تاریخ الاسلام آورده است که فاعل و مفعول، مضاف و [[اعراب]] رفع و [[نصب]] و جر و جزم از ابداعات ابوالاسود است<ref>تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ذهبی، ج۵، ص۲۷۸.</ref>. زرکلی هم او را واضع حرکات و تنوین در نحو میداند<ref>الاعلام، زرکلی، ج۳، ص۲۳۶.</ref>. وی درباره نحو مطالبی نگاشت و این کار به دستور امام علی{{ع}} بود<ref>تاریخ ابن خلدون، ابن خلدون، ج۲، ص۱۱۶۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[سید اصغر ناظمزاده|ناظمزاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی ج۱]]، ص۵۷-۵۹؛ رحیم صبور|صبور، رحیم، ابوالأسود دوئلی (مقاله)| ابوالأسود دوئلی، اصحاب امام حسن مجتبی (کتاب)|اصحاب امام حسن مجتبی، ص۱۶۱-۱۶۳؛ [[سید حسن قریشی|قریشی، سید حسن]]، [[اصحاب ایرانی ائمه اطهار (کتاب)|اصحاب ایرانی ائمه اطهار]]، ص۴۸ - ۵۳.</ref> | ||
# '''نقطهگذاری [[قرآن کریم]]:''' او نخستین دانشمندی بود که قرآن کریم را نقطهگذاری کرد؛ یعنی [[اعراب]] [[قرآن]] را تنظیم و با راهنماییهای علی{{ع}} شالوده نحو را ریخت<ref>ابوطالب اصفهانی، حاشیه بر شرح سیوطی الفیه، به نقل از روضات الجنات، ج۴، ص۲۸۲.</ref>. [[ابن ندیم]] در الفهرست مینویسد: [[ابوالاسود]] از علی{{ع}} [[علم]] میآموخت، اما به کسی هم از آن علم ابراز نمیکرد تا اینکه زیاد، از او خواست، چیزی بنویسد که [[سرمشق]] [[مردم]] باشد و [[کتاب خدا]] را صحیح قرائت کنند. او نخست خودداری کرد ولی زیاد مردی را [[مأمور]] ساخت که راه ابوالاسود بنشیند و با صدای بلند، عمداً قرآن را نادرست بخواند<ref>[[سید حسن قریشی|قریشی، سید حسن]]، [[اصحاب ایرانی ائمه اطهار (کتاب)|اصحاب ایرانی ائمه اطهار]]، ص۴۸ - ۵۳.</ref>. | # '''نقطهگذاری [[قرآن کریم]]:''' او نخستین دانشمندی بود که قرآن کریم را نقطهگذاری کرد؛ یعنی [[اعراب]] [[قرآن]] را تنظیم و با راهنماییهای علی{{ع}} شالوده نحو را ریخت<ref>ابوطالب اصفهانی، حاشیه بر شرح سیوطی الفیه، به نقل از روضات الجنات، ج۴، ص۲۸۲.</ref>. [[ابن ندیم]] در الفهرست مینویسد: [[ابوالاسود]] از علی{{ع}} [[علم]] میآموخت، اما به کسی هم از آن علم ابراز نمیکرد تا اینکه زیاد، از او خواست، چیزی بنویسد که [[سرمشق]] [[مردم]] باشد و [[کتاب خدا]] را صحیح قرائت کنند. او نخست خودداری کرد ولی زیاد مردی را [[مأمور]] ساخت که راه ابوالاسود بنشیند و با صدای بلند، عمداً قرآن را نادرست بخواند<ref>[[سید حسن قریشی|قریشی، سید حسن]]، [[اصحاب ایرانی ائمه اطهار (کتاب)|اصحاب ایرانی ائمه اطهار]]، ص۴۸ - ۵۳.</ref>. | ||
# '''[[شاعر]]، [[محدث]] و متکلم:''' [[شعر]] ابوالاسود در اوج [[فصاحت]] و [[بلاغت]] و [[زیبایی]] است. او با [[کلام]] [[نورانی]] [[وحی]] مأنوس بود و از غنای محتوایی و طنین کلمات و آهنگ [[آیات]] بهرهمند شده بود؛ در نتیجه طبیعی است که کلامش در [[وادی]] شعر هم، روانی و [[سلامت]] لازم را داشته باشد. | # '''[[شاعر]]، [[محدث]] و متکلم:''' [[شعر]] ابوالاسود در اوج [[فصاحت]] و [[بلاغت]] و [[زیبایی]] است. او با [[کلام]] [[نورانی]] [[وحی]] مأنوس بود و از غنای محتوایی و طنین کلمات و آهنگ [[آیات]] بهرهمند شده بود؛ در نتیجه طبیعی است که کلامش در [[وادی]] شعر هم، روانی و [[سلامت]] لازم را داشته باشد. | ||