قوم یهود در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

۲۸٬۴۰۳ بایت اضافه‌شده ،  ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۹: خط ۹:


[[یهودیان]] به ناروا مدعی بودند [[هدایت]] تنها از آن آنان است {{متن قرآن|وَقَالُوا كُونُوا هُودًا أَوْ نَصَارَى تَهْتَدُوا قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«و گفتند: یهودی یا مسیحی باشید تا راه یابید؛ بگو: (خیر) بلکه ما بر آیین ابراهیم درست‌آیین هستیم و او از مشرکان نبود» سوره بقره، آیه ۱۳۵.</ref> و در [[دوزخ]] نمی‌مانند {{متن قرآن|الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنَا أَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّى يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ قُلْ قَدْ جَاءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِي بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ}}<ref>«كسانى گفتند: ما را با خدا عهدى است كه به هيچ پيامبرى ايمان نياوريم، مگر براى ما قربانيى بياورد كه آتش آن را بخورد. بگو: پيش از من پيامبرانى با معجزه‏ها و آنچه اكنون مى‏خواهيد آمده‏اند، اگر راست مى ‏گوييد، چرا آنها را كشتيد» سوره آل عمران، آیه ۱۸۳.</ref>، دست [[خدا]] بسته است{{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}}<ref>«يهود گفتند كه دست خدا بسته است. دستهاى خودشان بسته باد. و بدين سخن كه گفتند ملعون گشتند. دستهاى خدا گشاده است. به هر سان كه بخواهد روزى مى‏‌دهد. و آنچه بر تو از جانب پروردگارت نازل شده است، به طغيان و كفر بيشترشان خواهد افزود. ما تا روز قيامت ميانشان دشمنى و كينه افكنده‏ايم. هر گاه كه آتش جنگ را افروختند خدا خاموشش ساخت. و آنان در روى زمين به فساد مى‏كوشند، و خدا مفسدان را دوست ندارد» سوره مائده، آیه ۶۴.</ref> و تنها کتاب خویش را می‌پذیرند و به همان عمل می‌کنند؛ [[یهودیان]] به بخشی از [[تورات]] که آن را به سود خود می‌پندارند [[ایمان]] دارند و بخش دیگر را رها می‌‌کنند و کتاب خدای را [[تحریف]] کرده‌اند {{متن قرآن|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاء بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ}}<ref>«و به ياد آريد آن زمان را كه به شما گفتيم: به اين قريه درآييد و از نعمتهاى آن هر چه و هر جا كه خواسته باشيد به فراوانى بخوريد. ولى سجده‏كنان از دروازه داخل شويد و بگوييد: بار گناه از ما فرو نه. تا خطاهاى شما را بيامرزيم و به پاداش نيكوكاران بيفزاييم. امّا ستمكاران آن سخن را ديگر كردند و بر آنان به جزاى عصيانى كه كرده بودند عذابى آسمانى فرود آورديم»؛ سورۀ بقره، آیات ۵۸ ـ ۵۹.</ref>؛ [[تورات]] را پنهان ساخته و [[تورات]] دیگری نوشته‌اند {{متن قرآن|فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا يَكْسِبُونَ}}<ref>«بنابراین، وای بر کسانی که (یک) نوشته را با دست‌های خود می‌نویسند آنگاه می‌گویند که این از سوی خداوند است تا با آن بهایی کم به دست آورند؛ و وای بر آنان از آنچه دست‌هایشان نگاشت و وای بر آنان از آنچه به دست می‌آورند» سوره بقره، آیه ۷۹.</ref> و در آن به [[اختلاف]] افتاده‌اند {{متن قرآن|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ}}<ref>«و ما به موسی کتاب دادیم آنگاه در آن اختلاف درافتاد و اگر سخنی از پروردگارت پیشی نگرفته بود میان آنان داوری می‌شد و به راستی آنان از آن در تردیدی گمان‌انگیزند» سوره هود، آیه ۱۱۰.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۶۳.</ref>
[[یهودیان]] به ناروا مدعی بودند [[هدایت]] تنها از آن آنان است {{متن قرآن|وَقَالُوا كُونُوا هُودًا أَوْ نَصَارَى تَهْتَدُوا قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«و گفتند: یهودی یا مسیحی باشید تا راه یابید؛ بگو: (خیر) بلکه ما بر آیین ابراهیم درست‌آیین هستیم و او از مشرکان نبود» سوره بقره، آیه ۱۳۵.</ref> و در [[دوزخ]] نمی‌مانند {{متن قرآن|الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنَا أَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّى يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ قُلْ قَدْ جَاءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِي بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ}}<ref>«كسانى گفتند: ما را با خدا عهدى است كه به هيچ پيامبرى ايمان نياوريم، مگر براى ما قربانيى بياورد كه آتش آن را بخورد. بگو: پيش از من پيامبرانى با معجزه‏ها و آنچه اكنون مى‏خواهيد آمده‏اند، اگر راست مى ‏گوييد، چرا آنها را كشتيد» سوره آل عمران، آیه ۱۸۳.</ref>، دست [[خدا]] بسته است{{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}}<ref>«يهود گفتند كه دست خدا بسته است. دستهاى خودشان بسته باد. و بدين سخن كه گفتند ملعون گشتند. دستهاى خدا گشاده است. به هر سان كه بخواهد روزى مى‏‌دهد. و آنچه بر تو از جانب پروردگارت نازل شده است، به طغيان و كفر بيشترشان خواهد افزود. ما تا روز قيامت ميانشان دشمنى و كينه افكنده‏ايم. هر گاه كه آتش جنگ را افروختند خدا خاموشش ساخت. و آنان در روى زمين به فساد مى‏كوشند، و خدا مفسدان را دوست ندارد» سوره مائده، آیه ۶۴.</ref> و تنها کتاب خویش را می‌پذیرند و به همان عمل می‌کنند؛ [[یهودیان]] به بخشی از [[تورات]] که آن را به سود خود می‌پندارند [[ایمان]] دارند و بخش دیگر را رها می‌‌کنند و کتاب خدای را [[تحریف]] کرده‌اند {{متن قرآن|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاء بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ}}<ref>«و به ياد آريد آن زمان را كه به شما گفتيم: به اين قريه درآييد و از نعمتهاى آن هر چه و هر جا كه خواسته باشيد به فراوانى بخوريد. ولى سجده‏كنان از دروازه داخل شويد و بگوييد: بار گناه از ما فرو نه. تا خطاهاى شما را بيامرزيم و به پاداش نيكوكاران بيفزاييم. امّا ستمكاران آن سخن را ديگر كردند و بر آنان به جزاى عصيانى كه كرده بودند عذابى آسمانى فرود آورديم»؛ سورۀ بقره، آیات ۵۸ ـ ۵۹.</ref>؛ [[تورات]] را پنهان ساخته و [[تورات]] دیگری نوشته‌اند {{متن قرآن|فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا يَكْسِبُونَ}}<ref>«بنابراین، وای بر کسانی که (یک) نوشته را با دست‌های خود می‌نویسند آنگاه می‌گویند که این از سوی خداوند است تا با آن بهایی کم به دست آورند؛ و وای بر آنان از آنچه دست‌هایشان نگاشت و وای بر آنان از آنچه به دست می‌آورند» سوره بقره، آیه ۷۹.</ref> و در آن به [[اختلاف]] افتاده‌اند {{متن قرآن|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ}}<ref>«و ما به موسی کتاب دادیم آنگاه در آن اختلاف درافتاد و اگر سخنی از پروردگارت پیشی نگرفته بود میان آنان داوری می‌شد و به راستی آنان از آن در تردیدی گمان‌انگیزند» سوره هود، آیه ۱۱۰.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۶۳.</ref>
==یهود==
در [[قرآن کریم]] داستان هیچ امتی به‌اندازه [[بنی اسرائیل]] مطرح نشده است، چنانکه نام [[حضرت موسی]]{{ع}} نیز بسیار بیشتر از نام [[پیامبران]] دیگر تکرار شده است.<ref>المیزان، ج۱، ص۲۰۹.</ref> دلیل این مطلب آن است که در [[تاریخ]] پر فراز و نشیب بنی اسرائیل، [[عبرت‌ها]] و درس‌های فراوانی وجود دارد که تامل در آنها برای جویندگان راه [[حقیقت]] و کمال بسیار راهگشاست. داستان‌ها و مطالبی را که [[قرآن مجید]] در مورد [[یهودیان]] در [[آیات]] گوناگون بیان می‌‌‌‌دارد، دارای ابعاد مختلفی است که [[تفکّر]] در آن ابعاد، [[حقایق]] بسیاری را روشن می‌‌‌‌سازد. در این مقال بر آنیم تا با مروری گذرا بر سه بعد مهم و اساسی تاریخ [[یهود]]، یعنی نعمت‌هایی که [[خدای متعال]] به یهود عطا فرمود، اوصاف یهود و عقوبت‌هایی که دامنگیر یهود شد، گوشه‌ای از حقایق [[قرآنی]] در این زمینه را متذکّر شویم.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[یهود از منظر قرآن (مقاله)|یهود از منظر قرآن]]</ref>
==نعمت‌های عطا شده به یهود==
نگاهی اجمالی به نعمت‌هایی که [[خداوند]] به بنی اسرائیل عطا فرموده، تعجّب هر [[انسانی]] را بر می‌‌‌‌انگیزد. این [[نعمت‌ها]]، هم از نظر کمیت زیاد هستند و هم از نظر کیفیت بزرگ و چشمگیر. خداوند یکی از بزرگ‌ترین [[پیامبران الهی]] یعنی حضرت موسی{{ع}} را که سومین [[پیامبر اولوالعزم]] و دارای [[کتاب آسمانی]] و [[شریعت]] مستقلی بود به سوی یهود [[مبعوث]] نمود، و با این [[نعمت]] بزرگ یهودیان رااز دست [[فرعون]] و لشکریانش خلاصی بخشید. در حالی که [[فرعونیان]] سال‌های متمادی، بنی اسرائیل را به [[بردگی]] کشیده، [[پسران]] آنان را می‌‌‌‌کشتند و زنانشان را زنده نگه می‌‌‌‌داشتند: {{متن قرآن|وَإِذْ أَنجَيْنَـٰكُم مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوٓءَ ٱلْعَذَابِ يُقَتِّلُونَ أَبْنَآءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَآءَكُمْ وَفِى ذَٰلِكُم بَلَآءٌۭ مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌۭ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که شما را از فرعونیان نجات بخشیدیم که عذابی تلخ را به شما می‌چشاندند؛ پسرانتان را می‌کشتند و زنانتان را زنده باز می‌نهادند و در این، برای شما از سوی پروردگارتان آزمونی سترگ بود» سوره اعراف، آیه ۱۴۱.</ref> زمانی که بنی اسرائیل با [[وحی الهی]] و دستور [[حضرت موسی]]{{ع}} از [[شهر]] خارج شدند و [[فرعونیان]] به تعقیب آنان پرداختند، [[خداوند]] [[کریم]] باز هم [[یهودیان]] را مشمول [[نعمت]] خویش قرار داد و رودخانه نیل را شکافت تا بنی اسرایل از آن عبور کنند و هنگامی که [[فرعون]] و لشکریانش وارد رودخانه شدند، خداوند به آب [[فرمان]] داد تا به حالت سابق برگشته و فرعونیان را [[غرق]] سازد: {{متن قرآن|وَإِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ ٱلْبَحْرَ فَأَنجَيْنَـٰكُمْ وَأَغْرَقْنَآ ءَالَ فِرْعَوْنَ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که دریا را با (ورود) شما شکافتیم پس شما را رهانیدیم و فرعونیان را در حالی که خود می‌نگریستید، غرق کردیم» سوره بقره، آیه ۵۰.</ref> پس از آن خداوند نعمتی دیگر به [[بنی اسرائیل]] [[عنایت]] فرمود و آنان را [[وارث]] شرق و غرب [[زمین]] قرار داد: {{متن قرآن|وَأَوْرَثْنَا ٱلْقَوْمَ ٱلَّذِينَ كَانُوا۟ يُسْتَضْعَفُونَ مَشَـٰرِقَ ٱلْأَرْضِ وَمَغَـٰرِبَهَا}}<ref>«و قومی را که (از سوی فرعونیان) ناتوان شمرده می‌شدند وارث شرق و غرب آن سرزمین کردیم» سوره اعراف، آیه ۱۳۷.</ref> از دیگر [[نعمت‌های الهی]] به [[یهود]]، برخوردار نمودن آنان از روزی‌های [[پاکیزه]]<ref>{{متن قرآن|دَعْوَىٰهُمْ فِيهَا سُبْحَـٰنَكَ ٱللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَـٰمٌۭ وَءَاخِرُ دَعْوَىٰهُمْ أَنِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ}} «دعای آنان در آن (بهشت) سبحانک اللّهم «پاکا که تویی بار پروردگارا» ست و درودشان، «سلام» و پایان دعاشان، الحمد للّه ربّ العالمین «سپاس خداوند پروردگار جهانیان را»» سوره یونس، آیه ۱۰.</ref> و جاری ساختن آب از سنگ برای آنها بود.<ref>{{متن قرآن|وَإِذِ ٱسْتَسْقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ فَقُلْنَا ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْحَجَرَ فَٱنفَجَرَتْ مِنْهُ ٱثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًۭا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍۢ مَّشْرَبَهُمْ كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ مِن رِّزْقِ ٱللَّهِ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ}} «و (یاد کنید) آنگاه را که موسی برای مردم خود در پی آب بود و گفتیم: با چوبه‌دست خود به سنگ فرو کوب آنگاه دوازده چشمه از آن فرا جوشید؛ (چنان‌که) هر دسته‌ای از مردم آبشخور خویش را باز می‌شناخت؛ از روزی خداوند بخورید و بنوشید و در زمین تبهکارانه آشوب نورزید» سوره بقره، آیه ۶۰.</ref> همچنین در زمانی که [[یهودیان]] به مدت چهل سال در بیابان [[سرگردان]] بودند، [[خداوند]] ابرها را [[سایه]] بان آنان قرار داده و از طریق غیر عادی به آنان [[روز]] داد.<ref>{{متن قرآن|وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ ٱلْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْكُمُ ٱلْمَنَّ وَٱلسَّلْوَىٰ كُلُوا۟ مِن طَيِّبَـٰتِ مَا رَزَقْنَـٰكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَـٰكِن كَانُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ}} «و ابر را سایه‌بان شما کردیم و ترانگبین و بلدرچین برایتان فرو فرستادیم (و گفتیم) از چیزهای پاکیزه‌ای که روزیتان کرده‌ایم، بخورید. و آنان بر ما ستم نکردند بلکه بر خویشتن ستم روا می‌داشتند» سوره بقره، آیه ۵۷.</ref> [[آیه]] ۲۰ [[سوره مائده]]، پس از اشاره به اینکه خداوند در [[بنی اسرائیل]] پیامبرانی را قرار داده و به یهودیان [[سلطنت]] بخشید، این مطلب را بیان می‌‌‌‌دارد که خداوند به بنی اسرائیل نعمت‌هایی عطا فرمود که تا آن [[زمان]] به هیچ کس عطا نکرده بود: <ref>{{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَـٰقَوْمِ ٱذْكُرُوا۟ نِعْمَةَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنۢبِيَآءَ وَجَعَلَكُم مُّلُوكًۭا وَءَاتَىٰكُم مَّا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًۭا مِّنَ ٱلْعَـٰلَمِينَ}} «و یاد کن که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! نعمت خداوند را بر خویش فرا یاد آورید که در میان شما پیامبرانی برگمارد و شما را پادشاه کرد و چیزهایی به شما داد که به هیچ کس از جهانیان نداده است» سوره مائده، آیه ۲۰.</ref>و به این صورت خداوند [[بخشنده]] با این نعمت‌های بی‌نظیر، بنی اسرائیل را بر همه عالمیان آن زمان [[برتری]] داد: {{متن قرآن|يَـٰبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ٱذْكُرُوا۟ نِعْمَتِىَ ٱلَّتِىٓ أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّى فَضَّلْتُكُمْ عَلَى ٱلْعَـٰلَمِينَ}}<ref>«ای بنی اسرائیل، نعمتم را که ارزانی شما داشتم به یاد آورید و (نیز) این را که شما را بر جهانیان برتری دادم» سوره بقره، آیه ۴۷.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[یهود از منظر قرآن (مقاله)|یهود از منظر قرآن]]</ref>
==اوصاف [[یهود]]==
با نعمت‌های عظیمی که خداوند به بنی اسرائیل عطا فرمود، [[انتظار]] می‌‌‌‌رفت یهودیان بااستفاده صحیح از [[نعمت‌ها]]، راه [[بندگی]] و [[اخلاص]] را در پیش گرفته و با [[اطاعت]] از [[فرمان‌های الهی]] و [[دستورات]] [[حضرت موسی]]{{ع}} به امّتی کامل و نمونه تبدیل شوند. امّا متاسفانه نه تنها چنین نشد، بلکه [[یهودیان]] با [[عصیان]] گری و [[سرپیچی]] از [[دستورات]] [[خداوند متعال]] و [[حضرت موسی]]{{ع}} و با [[دنیاطلبی]] بیش از حدّ و فراموش کردن [[آخرت]]، خود را به یکی از بدترین [[ملّت‌ها]] در طول [[تاریخ]] تبدیل کردند. از جمع‌بندی [[آیات قرآن]] چنین به دست می‌‌‌‌آید که [[یهود]]، قومی حسّ‌گرا بوده و برای مادّه اصالت قائل بودند، یعنی تنها چیزهایی را قبول داشتند که [[مادّی]] و محسوس باشد. از همین رو تصوّرشان در مورد [[خدای متعال]] نیز این بود که او جسمی مانند دیگر [[اجسام]] است.<ref>المیزان، ج۸، ص۲۳۴.</ref> به همین دلیل زمانی که قومی را [[مشاهده]] کردند که بت‌هایی را می‌‌‌‌پرستیدند، از حضرت موسی{{ع}} تقاضا کردند تا برای آنها نیز خدایی مانند آن [[بت‌ها]] قرار دهد تا آن او را بپرستند: {{متن قرآن|فَأَتَوْا۟ عَلَىٰ قَوْمٍۢ يَعْكُفُونَ عَلَىٰٓ أَصْنَامٍۢ لَّهُمْ قَالُوا۟ يَـٰمُوسَى ٱجْعَل لَّنَآ إِلَـٰهًۭا}}<ref>«و بنی اسرائیل را از دریا گذراندیم آنگاه آنان به قومی رسیدند که به پرستش بت‌هایی که داشتند رو آورده بودند، گفتند: ای موسی! برای ما خدایی بگمار چنان که آنان خدایانی دارند، (موسی) گفت: به راستی که شما قومی نادانید» سوره اعراف، آیه ۱۳۸.</ref> و نیز پس از رفتن حضرت موسی{{ع}} به [[میقات]] [[پروردگار]]، به آسانی [[فریب]] [[سامری]] را خورده و گوساله پرست شدند. آنان [[عقیده]] داشتند تنها چیزی را می‌‌‌‌توان پذیرفت که بتوان را [[تجربه]] کرد و چیزی که قابل تجربه و مشاهد نباشد وجود ندارد. به همین جهت از حضرت موسی{{ع}} خواستند تا [[خدا]] را به آنها نشان دهد، به گونه‌ای که با چشم‌های مادّی خود او را ببینند:<ref>المیزان، ج۱، ص۲۰۱.</ref> {{متن قرآن|وَإِذْ قُلْتُمْ يَـٰمُوسَىٰ لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّىٰ نَرَى ٱللَّهَ جَهْرَةًۭ فَأَخَذَتْكُمُ ٱلصَّـٰعِقَةُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که گفتید: ای موسی! ما تا خداوند را آشکارا نبینیم، به تو ایمان نمی‌آوریم و در حالی که خود می‌نگریستید آذرخش شما را فرا گرفت» سوره بقره، آیه ۵۵.</ref> ناگفته نماند که [[تورات]] [[تحریف]] شده فعلی نیز این [[عقاید]] را تقویت می‌‌‌‌کند؛ زیرا در آن هیچ ذکری از [[آخرت]] به میان نیامده، و [[خداوند سبحان]] و [[امور معنوی]]، به شکل [[مادّی]] و [[جسمانی]] مطرح شده است. [[قرآن]] یکی از اوصاف [[یهودیان]] را [[حرص]] فراوان و [[شیفتگی]] بیش از حدّ آنان به [[دنیا]] دانسته و بیان می‌‌‌‌دارد که هر یک از یهودیان [[دوست]] دارد هزار سال عمر کند: {{متن قرآن|وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ ٱلنَّاسِ عَلَىٰ حَيَوٰةٍۢ وَمِنَ ٱلَّذِينَ أَشْرَكُوا۟ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍۢ}}<ref>«و آنان (- قوم یهود) را به زندگی آزمندترین مردم و آزمندتر از مشرکان خواهی یافت، هر یک از آنها دوست می‌دارد هزار سال او را سالمندی دهند» سوره بقره، آیه ۹۶.</ref>
[[یهود]] با وجود [[رذایل]] فراوانی که دارند، ادعاهای دروغینی نیز دارند که [[باطن]] [[خبیث]] آنان را بیش از پیش روشن می‌‌‌‌سازد. آنان امتی [[نژادپرست]] بوده و [[عقیده]] دارند [[ملت یهود]] [[سرور]] سایر ملتهاست. یهود با ملتهای دیگر مانند [[حیوانات]] برخورد می‌‌‌‌کنند و معتقدند هر گونه برخوردی با غیر یهود برای آنان جایز بوده و گناهی در پی ندارد. به همین دلیل نسبت به دیگران مرتکب هر نوع [[جنایت]] [[مالی]] و جانی می‌‌‌‌شوند.<ref>المیزان، ج۳، ص۲۶۱.</ref> [[بنی اسرائیل]] علاوه بر [[اهانت]] به [[خدای متعال]] و [[حضرت موسی]]{{ع}} و ملتهای دیگر، به یکی از [[فرشتگان]] بزرگ [[الهی]] یعنی [[جبرئیل]]{{ع}} نیز [[توهین]] نموده و با او اظهار [[دشمنی]] می‌‌‌‌کنند. از این رو زمانی که [[رسول اکرم]]{{صل}} از آنها [[دعوت]] کرد تا به قرآن ایماند بیاورند، در پاسخ گفتند: چون قرآن را جبرئیل نازل کرده، به آن [[ایمان]] نمی‌‌‌‌آوریم. اگر [[میکائیل]] آن را نازل می‌‌‌‌کرد ایمان می‌‌‌‌آوریم.<ref>مجمع البیان، ج۱، ص۳۱۵.</ref> [[خداوند]] در جواب این سخن بیان می‌‌‌‌دارد که جبرئیل فرستاده‌ای الهی است که از جانب [[خدا]] [[مأموریت]] دارد تا قرآن را نازل کند: {{متن قرآن|قُلْ مَن كَانَ عَدُوًّۭا لِّجِبْرِيلَ فَإِنَّهُۥ نَزَّلَهُۥ عَلَىٰ قَلْبِكَ بِإِذْنِ ٱللَّهِ}}<ref>«بگو: هر که دشمن جبرئیل است (آگاه باشد که) بی‌گمان او، آن (قرآن) را بر دلت با اذن خداوند فرو فرستاده است» سوره بقره، آیه ۹۷.</ref> از دیگر اوصاف [[یهود]]، [[دشمنی]] شدید آنان با [[مسلمانان]] است که علّت آن چیزی جز [[حسادت]] [[تکبّر]] و [[خودپسندی]] نیست. [[قرآن مجید]]، دشمن‌ترین [[دشمنان]] مسلمانان را یهود معرفی کرده است: {{متن قرآن|لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ ٱلنَّاسِ عَدَٰوَةًۭ لِّلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱلْيَهُودَ}}<ref>«بی‌گمان یهودیان و مشرکان را دشمن‌ترین مردم به مؤمنان می‌یابی و نزدیک‌ترین آنان در دوستی به مؤمنان کسانی را می‌یابی که می‌گویند ما مسیحی هستیم؛» سوره مائده، آیه ۸۲.</ref> به دلیل همین حسادت و [[خودبینی]]، زمانی که [[قرآن]] نازل شد و [[یهودیان]] [[عظمت]] آن را [[درک]] کردند، به جای آنکه به این [[کتاب الهی]] [[ایمان]] بیاورند از روی [[حسد]] و برای از دست ندادن [[ریاست]]، به آن [[کافر]] شدند.<ref>کنز الدقائق، ج۱، ص۲۹۷.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[یهود از منظر قرآن (مقاله)|یهود از منظر قرآن]]</ref>
یهودیان دارای [[رذائل]] دیگری نیز هستند که توضیح تمام آنها مجالی طولانی می‌‌‌‌طلبد. برخی از این [[صفات ناپسند]] به صورت اشاره عبارتند از: [[حضرت موسی]]{{ع}} را [[اذیت]] کردند<ref>{{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَـٰقَوْمِ لِمَ تُؤْذُونَنِى وَقَد تَّعْلَمُونَ أَنِّى رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَيْكُمْ فَلَمَّا زَاغُوٓا۟ أَزَاغَ ٱللَّهُ قُلُوبَهُمْ وَٱللَّهُ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْفَـٰسِقِينَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! چرا مرا آزار می‌دهید با آنکه می‌دانید من پیامبر خداوند به سوی شمایم؟ و چون (از حق) بگشتند خدا دل‌هایشان را بگردانید و خداوند قوم نافرمان را راهنمایی نمی‌کند» سوره صف، آیه ۵.</ref>، و به ایشان نسبت [[استهزاء]] دادند<ref>{{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦٓ إِنَّ ٱللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تَذْبَحُوا۟ بَقَرَةًۭ قَالُوٓا۟ أَتَتَّخِذُنَا هُزُوًۭا قَالَ أَعُوذُ بِٱللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ ٱلْجَـٰهِلِينَ}} «و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: خداوند به شما فرمان می‌دهد که گاوی بکشید؛ گفتند: آیا ما را به ریشخند گرفته‌ای؟ گفت: به خداوند پناه می‌جویم که از نادانان باشم» سوره بقره، آیه ۶۷.</ref>، [[قساوت]] [[قلوب]] آنان از سنگ هم بیشتر است<ref>{{متن قرآن|ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُم مِّنۢ بَعْدِ ذَٰلِكَ فَهِىَ كَٱلْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةًۭ وَإِنَّ مِنَ ٱلْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ ٱلْأَنْهَـٰرُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ ٱلْمَآءُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ ٱللَّهِ وَمَا ٱللَّهُ بِغَـٰفِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ}} «باز از پس آن، دل‌هایتان به سختی‌گرایید چونان سنگ‌ها بلکه سخت‌تر زیرا بی‌گمان از برخی سنگ‌ها جویبارها فرا می‌جوشد و برخی می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌زند و برخی از بیم خداوند فرو می‌غلتد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست» سوره بقره، آیه ۷۴.</ref>، آنها خود فاسقند<ref>سوره صف، آیه ۵.</ref> و برای ایجاد [[فساد در زمین]] تلاش می‌‌‌‌کنند<ref>{{متن قرآن|وَقَالَتِ ٱلْيَهُودُ يَدُ ٱللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا۟ بِمَا قَالُوا۟ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَآءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًۭا مِّنْهُم مَّآ أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَـٰنًۭا وَكُفْرًۭا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ ٱلْعَدَٰوَةَ وَٱلْبَغْضَآءَ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ كُلَّمَآ أَوْقَدُوا۟ نَارًۭا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا ٱللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِى ٱلْأَرْضِ فَسَادًۭا وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ ٱلْمُفْسِدِينَ}} «و یهودیان گفتند که دست خداوند بسته است، دستشان بسته باد و بر آنچه گفته‌اند لعنت بر ایشان باد بلکه دست‌های او باز است و هرگونه بخواهد می‌بخشد و بی‌گمان آنچه به سوی تو از سوی پروردگارت فرو فرستاده شده است بر سرکشی و کفر بسیاری از آنان می‌افزاید؛ و میان آنان تا رستخیز دشمنی و کینه‌جویی افکندیم؛ هر بار که آتشی را برای جنگ بر افروختند خداوند آن را خاموش گردانید؛ و در زمین به تباهی می‌کوشند و خداوند تبهکاران را دوست نمی‌دارد» سوره مائده، آیه ۶۴.</ref>، امتی [[پیمان شکن]] بوده<ref>{{متن قرآن|فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَـٰقَهُمْ وَكُفْرِهِم بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَقَتْلِهِمُ ٱلْأَنۢبِيَآءَ بِغَيْرِ حَقٍّۢ وَقَوْلِهِمْ قُلُوبُنَا غُلْفٌۢ بَلْ طَبَعَ ٱللَّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًا}} «آنگاه برای پیمان‌شکنی آنان و کفر ورزیدنشان به آیات خداوند و کشتن پیامبران به ناحق (لعنتشان کردیم) و (نیز برای این) گفتارشان که: دل‌های ما در پوشش‌هایی است- (در حالی که چنین نیست) بلکه برای کفرشان خداوند بر آن (دل)‌ها مهر نهاد، پس جز اندکی ایمان نمی‌آو» سوره نساء، آیه ۱۵۵.</ref> و [[آیات الهی]] را به قیمتی ناچیز می‌‌‌‌فروشند<ref>{{متن قرآن|وَإِذْ أَخَذَ ٱللَّهُ مِيثَـٰقَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ لَتُبَيِّنُنَّهُۥ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُۥ فَنَبَذُوهُ وَرَآءَ ظُهُورِهِمْ وَٱشْتَرَوْا۟ بِهِۦ ثَمَنًۭا قَلِيلًۭا فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که خداوند از اهل کتاب پیمان گرفت که آن (کتاب آسمانی) را برای مردم، روشن بگویید و پنهانش مدارید اما آن را پس پشت افکندند و با آن بهای ناچیزی ستاندند و بد است آنچه می‌ستاندند» سوره آلعمران، آیه ۱۸۷.</ref>، در امر [[دین]] [[تساهل و تسامح]] دارند،<ref>المیزان، ج۸، ۲۹۳.</ref> [[اهل]] [[نفاق]] هستند و حتی می‌‌‌‌خواهند [[خدا]] را نیز [[فریب]] دهند،<ref>همان، ج۷، ص۲۱۴.</ref> [[قدرت مطلق الهی]] را قبول ندارند<ref>همان، ج۷، ص۳۲.</ref>و…<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[یهود از منظر قرآن (مقاله)|یهود از منظر قرآن]]</ref>
==عقوبت‌های نازل شده بر [[یهود]]==
با توجه به این که [[یهودیان]] در مقابل نعمت‌های عظیم [[الهی]]، راه [[کفر]] و [[معصیت]] را در پیش گرفتند، در نتیجه آن به عقوبت‌های گوناگونی [[مبتلا]] شدند. مهم‌ترین [[عقوبت]] آنان این بود که [[خداوند]] [[هدایت]] و [[رحمت]] خود را از آنان قطع کرد آنان را مورد [[لعن]] خویش قرار داد: {{متن قرآن|مِّ...وَلَـٰكِن لَّعَنَهُمُ ٱللَّهُ بِكُفْرِهِمْ...}}<ref>سوره نساء، آیه ۴۶.</ref> از دیگر عقوبت‌های الهی آن بود که یهودیان به مدت ۴۰ سال در بیابان [[سرگردان]] بودند به گونه‌ای که پس از مدّتی راه پیمایی می‌‌‌‌دیدند دوباره به جای اوّلشان بازگشته‌اند: <ref>تبیان، ج۱، ص۲۵۹.</ref> {{متن قرآن|أَرْبَعِينَ سَنَةًۭ يَتِيهُونَ فِى ٱلْأَرْضِ}}<ref> سوره مائده، آیه ۲۶.</ref> [[آیات]] ۴ تا ۷ [[سوره اسراء]] این مطلب را بیان کرده‌اند که [[بنی اسرائیل]] دوبار در [[سرزمین]] [[بیت المقدس]]، فسادی عظیم بر پا کرده و به صورتی وقیحانه [[گردنکشی]] می‌‌‌‌کنند. در هر دو بار خداوند یهود را به شدّت [[مجازات]] کرده و بندگانی را می‌‌‌‌فرستد تا با کشته و زخمی کردن آنان، [[شکست]] سنگینی را بر آنها [[تحمیل]] کرده و آنان را به [[خواری]] و [[ذلّت]] بکشانند. امروزه نیز [[مشاهده]] می‌‌‌‌کنیم که یهودیان فسادی عظیم در [[سرزمین فلسطین]] بر پا کرده و جنایتی هولناک و بی‌سابقه را رقم می‌‌‌‌زنند. از [[آیات قرآن]] می‌‌‌‌توان فهمید که این بار هم خداند آنان را به شدّت [[عقوبت]] نموده و به دست [[لشکر اسلام]] به خاک [[ذلّت]] و [[مسکنت]] می‌‌‌‌نشاند. به [[امید]] روزی که [[شاهد]] [[پیروزی]] لشکر اسلام و [[شکست]] [[صهیونیست]] [[جهانی]] و [[خواری]] آنان باشیم.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[یهود از منظر قرآن (مقاله)|یهود از منظر قرآن]]</ref>


== منابع ==
== منابع ==
خط ۱۴: خط ۳۰:
# [[پرونده:1414.jpg|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]
# [[پرونده:1414.jpg|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)|پژوهشکده علوم اسلامی امام صادق (ع)، '''فرهنگ شیعه''']]
# [[پرونده:10119661.jpg|22px]] [[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات علم کلام''']]
# [[پرونده:10119661.jpg|22px]] [[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات علم کلام''']]
# [[پرونده:11790.jpg|22px]] [[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[یهود از منظر قرآن (مقاله)|'''یهود از منظر قرآن''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}


۸۰٬۲۸۹

ویرایش