سنت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

در اصطلاح [[فقهای شیعه]]، مفهوم [[سنت]] عبارت از گفتار، عمل و تأییدی است که از [[معصوم]] به طور [[قطعی]] [[متواتر]]) و یا ظنی معتبر ([[خبر واحد]]) به دست ما رسیده باشد. کلمه معصوم در این [[تفسیر]] شامل [[پیامبر]]{{صل}} و [[عترت]] معصوم وی می‌شود. به [[اعتقاد شیعه]] همانطور که [[سنت پیامبر]] حاکی از [[وحی]] بوده و عمل به آن به دستور [[قرآن]] الزامی است<ref>به دلیل آیاتی چون: {{متن قرآن|مَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى}} «و از سر هوا و هوس سخن نمی‌گوید * آن (قرآن) جز وحیی نیست که بر او وحی می‌شود» سوره نجم، آیه ۳-۴؛ و آیات دیگر؛</ref>، همچنین کاشفیت و دلیل بودن سنت [[ائمۀ معصومین]]{{ع}} نسبت به [[احکام]] وحی از راه قرآن و سنت پیامبر{{صل}} ثابت شده است<ref>به دلیل آیاتی چون: {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ}} «از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹؛ و نیز به دلیل احادیثی مانند حدیث ثقلین و منزلت.</ref>.

منبع بودن و اعتبار ([[حجیت]]) گفتار، عمل و تأیید [[ائمه معصومین]]{{ع}} از نظر [[شیعه]] منافاتی با پایان یافتن وحی پس از [[رحلت پیامبر اسلام]]{{صل}} ندارد؛ زیرا گفتار و عمل و تأیید [[ائمه]]{{ع}} حاکی از مضمون وحی نازل شده بر پیامبر{{صل}} است. در [[حقیقت]] آنان از جانب [[خدا]] برای [[بیان احکام]] [[دین]] آن‌گونه که بر پیامبر{{صل}} وحی شده، [[منصوب]] شده‌اند.

==سنت امضایی==

«سنت امضایی»، در برابر [[سنت]] تأسیس قرار می‌گیرد و منظور از سنت امضایی [[تأیید]] عرف و [[آداب و رسوم]] [[مردم]] عصر [[معصوم]]{{ع}} است. بیشترین بخش سنت امضایی را می‌توان در حوزه عرف بازشناسی کرد که خود مبنای [[احکام امضایی]] در [[فقه]] و [[حقوق اسلامی]] است بخش دیگر سنت امضایی مربوط به [[اعمال]] اشخاصی است که با [[سکوت]] و عدم رد و [[نهی]] از جانب [[شارع]] تأیید می‌شود.

==سنت عملی==