تجسم اعمال: تفاوت میان نسخه‌ها

تجسم اعمال (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۴

۱۲ بایت حذف‌شده ، ‏۱۸ اوت ۲۰۲۵

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۲۹٬۵۶۲

ویرایش

@@ خط ۱۹: / خط ۱۹: @@
 # '''تجسم نیت‌ها و اعتقادها:''' نیت‌های انسان [[حقیقت]] و شاکله نفس او را تشکیل می‌دهند<ref>امام‌ خمینی، چهل حدیث، ۳۳۲.</ref> و اگر انسان در این [[دنیا]] بیشتر اشتغالش به [[تفکر]] در معارف و اوصاف کمالی می‌باشد و نظر به [[جمال]] و ذات حق داشته باشد و [[قلب]] خود را با آن عادت دهد و به آن مداومت کند، بر اساس [[اتحاد]] [[عاقل]] و معقول، با این امور [[متحد]] می‌شود و این [[علوم]] را در آخرت به صورت حضوری می‌یابد و موجودی مجرد [[عقلانی]] می‌شود؛ اما اگر عمر خود را صرف آرای [[باطل]] و شیطنت کند، به موجودی مجرد [[شقی]] و [[شیطانی]] تبدیل می‌شود<ref>امام‌ خمینی، تقریرات، ۳/۱۸۲–۱۸۳.</ref>؛ بلکه بر اساس برخی [[روایات]]<ref>برقی، المحاسن، ۲/۳۳۱.</ref> این [[نیت]] است که [[انسان]] را خالد در [[بهشت]] یا [[جهنم]] می‌کند<ref>امام‌ خمینی، چهل حدیث، ۱۱۱. </ref>.<ref>[[حسین دیبا|دیبا]] و [[سید علی احمدی امیری|احمدی امیری]]، [[تجسم اعمال - دیبا و احمدی امیری (مقاله)|مقاله «تجسم اعمال»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام خمینی ج۳]]، ص۲۵۵ ـ ۲۶۳.</ref>
-== آثار [[اعتقاد]] به [[تجسم اعمال]] ==
+== آثار [[اعتقاد]] به تجسم اعمال ==
 برای اعتقاد به تجسم اعمال دو نوع اثر عملی و [[علمی]] وجود دارد. ازجمله آثار عملی، آثار [[تربیتی]] و [[اخلاقی]] آن است که سبب می‌شود انسان با دانستن اینکه [[سعادت]] و شقاوتِ همیشگی او مبتنی بر نحوه [[زندگی دنیوی]] اوست، محافظت بیشتری از [[اعمال]] و نیت‌های خود می‌کند؛ زیرا می‌داند آنچه انجام می‌دهد، هرگز نابود نخواهد شد. افزون بر اینکه تجسم اعمال در [[روز جزا]]، بهترین شاهد و [[گواه]] بر عمل است و افراد قادر بر [[انکار]] اعمال خود نیستند<ref>امام‌ خمینی، چهل حدیث، ۴۵۷–۴۶۲؛ امام‌ خمینی، جهاد اکبر، ۳۲–۳۳.</ref>. برای تجسم اعمال چندین نتیجه علمی ذکر شده است از جمله:
 # '''حل مسئله تناسب اعمال و جزا:''' بسیاری از عذاب‌ها در [[آخرت]]، بزرگ و طولانی‌مدت‌اند؛ در حالی‌که [[گناهان]] در ظاهر کوتاه و کوچک به‌شمار می‌آیند. از آنجا که خود عمل در آخرت تجسم می‌یابد، نشان می‌دهد آنچه در [[دنیا]] کوچک به‌نظر می‌رسد، در واقع امر بزرگی بوده که آثار و پیامدهای طولانی داشته است؛ زیرا این عذاب‌ها در [[حقیقت]] همان اعمالی است که شخص در دنیا انجام داده و اکنون تجسم یافته است<ref>امام‌ خمینی، صحیفه، ۲/۱۷؛ ۱۹/۱۱۳ و ۲۱/۴۸.</ref>.
-# '''حل مسئله خلود در جهنم:''' بنابر [[تجسم اعمال]]، [[خلود]] [[اهل]] [[طاعت]] و اهل معصیت با بقای ملکات و صورت‌های [[اعمال]] در [[آخرت]] و تجسم یافتن آنها معنا پیدا می‌کند، وگرنه [[اعمال انسان]] که منشأ ثواب و عقاب می‌شوند، اموری متناهی‌اند که در [[زمان]] محدودی واقع شده‌اند و چگونه می‌توانند سبب خلود و جزای غیر متناهی شوند؟ این مسئله با تجسم یافتن عین عمل و [[اتحاد]] آن با نفس که زوال آن ممکن نخواهد بود، حل می‌شود<ref>ملاصدرا، مفاتیح الغیب، ۶۴۸.</ref>.
+# '''حل مسئله خلود در جهنم:''' بنابر تجسم اعمال، [[خلود]] [[اهل]] [[طاعت]] و اهل معصیت با بقای ملکات و صورت‌های [[اعمال]] در [[آخرت]] و تجسم یافتن آنها معنا پیدا می‌کند، وگرنه [[اعمال انسان]] که منشأ ثواب و عقاب می‌شوند، اموری متناهی‌اند که در [[زمان]] محدودی واقع شده‌اند و چگونه می‌توانند سبب خلود و جزای غیر متناهی شوند؟ این مسئله با تجسم یافتن عین عمل و [[اتحاد]] آن با نفس که زوال آن ممکن نخواهد بود، حل می‌شود<ref>ملاصدرا، مفاتیح الغیب، ۶۴۸.</ref>.
-# '''ثبوت [[معاد جسمانی]]:''' بر اساس [[تجسم اعمال]]، معاد جسمانی و [[بهشت جسمانی]] تثبیت و تأکید می‌شود<ref>امام‌ خمینی، سرّ الصلاة، ۲۵؛ امام‌ خمینی، چهل حدیث، ۴۳۹.</ref>؛ زیرا بر این اساس نفس [[قدرت]] می‌یابد و صورت ذهنی را در خارج عینیت می‌دهد<ref>امام‌ خمینی، تقریرات، ۳/۲۵۱–۲۵۳.</ref>. برخی [[علما]] از جهت اینکه [[گمان]] کرده‌اند تجسم اعمال با معاد جسمانی ناسازگار است، تجسم را نوعی تمثل خیالی دانسته‌اند<ref>مجلسی، مرآة العقول، ۹/۹۵.</ref>؛ اما تمثل، امری خیالی و وهمی نیست؛ مانند آنچه در تمثل جبرئیل برای [[حضرت مریم]]{{ع}} رخ داد که نوعی صورت جسمانی بوده است<ref>امام‌ خمینی، چهل حدیث، ۴۳۹.</ref>.
+# '''ثبوت [[معاد جسمانی]]:''' بر اساس تجسم اعمال، معاد جسمانی و [[بهشت جسمانی]] تثبیت و تأکید می‌شود<ref>امام‌ خمینی، سرّ الصلاة، ۲۵؛ امام‌ خمینی، چهل حدیث، ۴۳۹.</ref>؛ زیرا بر این اساس نفس [[قدرت]] می‌یابد و صورت ذهنی را در خارج عینیت می‌دهد<ref>امام‌ خمینی، تقریرات، ۳/۲۵۱–۲۵۳.</ref>. برخی [[علما]] از جهت اینکه [[گمان]] کرده‌اند تجسم اعمال با معاد جسمانی ناسازگار است، تجسم را نوعی تمثل خیالی دانسته‌اند<ref>مجلسی، مرآة العقول، ۹/۹۵.</ref>؛ اما تمثل، امری خیالی و وهمی نیست؛ مانند آنچه در تمثل جبرئیل برای [[حضرت مریم]]{{ع}} رخ داد که نوعی صورت جسمانی بوده است<ref>امام‌ خمینی، چهل حدیث، ۴۳۹.</ref>.
 # '''ثبوت [[تکامل]] برزخی:''' تکامل در [[برزخ]] در [[حقیقت]] با پاک‌شدن حجاب‌ها و کدورت‌های [[روحی]] و ملکات [[فاسد]] که تجسم یافته است، محقق می‌شود و این ملکات با فشار قبر و انواع [[شکنجه‌ها]] از میان می‌روند و شخص [[پیشرفت]] می‌کند و این تکامل از سنخ تکامل در [[دنیا]] نیست؛ زیرا ماده و [[استعداد]] که مقدمه تکامل جوهری و ذاتی است، در آنجا نیست؛ ولی [[تکامل برزخی]] که از آن به فزونی درجات یاد می‌شود، در [[آخرت]] موجود است<ref>امام‌ خمینی، تعلیقات فصوص، ۱۷۰–۱۷۱.</ref>؛ از این‌رو [[انسان]] ممکن است با خروج از دنیا و ورود به عالم تجرد، هیئتی [[انسانی]] یا [[شیطانی]] مجرد داشته باشد؛ البته این تجرد، تجرد [[عقلانی]] کامل نیست، بلکه تجردی برزخی و مثالی است و [[عالم برزخ]] واسطه این عالم طبیعت و عالم [[عقل]] است و در این عالم شخص می‌تواند پیشرفت‌هایی داشته باشد<ref>امام‌ خمینی، تقریرات، ۳/۷۲.</ref>.<ref>[[حسین دیبا|دیبا]] و [[سید علی احمدی امیری|احمدی امیری]]، [[تجسم اعمال - دیبا و احمدی امیری (مقاله)|مقاله «تجسم اعمال»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام خمینی ج۳]]، ص۲۵۵ ـ ۲۶۳.</ref>