سنت‌گرایی: تفاوت میان نسخه‌ها

مطالعه آثار افرادی چون کوماراسومی، رنه گنون، شووان، بوکهارت و دیگران، باعث گرایش نصر به متافیزیک سنتی و حکمت خالده شد و او پس از فراگیری علم تجربی و ریاضیات در دانشگاه ماساچوست به بحران فکری دچار شد؛ زیرا نصر، رشته فیزیک را برای شناخت سرشت عالم و پدیده‌ها برگزیده بود، ولی تأمل در مباحث فیزیکی به او نشان داد که مباحث بنیادین مابعد الطبیعی در فیزیک یافت نمی‌شود این تأمل با حضور در سخنرانی برتراندراسل ـ فیلسوف انگلیسی ـ تقویت شد. وقتی که او از راسل شنیده بود که «ماهیت واقعیات خارجی، فی حد نفسه، موضوع و دل‌مشغولی علم فیزیک نیست»، طی ملاقاتی با جورجیودی سانتی یانا -فیلسوف علم ایتالیایی- و نیز مطالعه آثار رنه گنون به تفکر سنتی و نقد فلسفه جدید غرب گرایش یافت. او از میان فلاسفه جدید غرب، تنها به پاسکال و لایب نیتس علاقه داشت، ولی فلسفه وجود ملاصدرا را ژرف‌تر از فلسفه هایدگر می‌دانست. او پس از بازگشت به ایران و تدریس و پذیرش مدیریت در دانشگاه تهران در کلاس‌های آیت‌الله کاظم عصار و آیت‌الله ذوالمجد طباطبایی شرکت کرد و از آن طریق با علامه طباطبایی آشنا شد و سپس حلقه بحث هفتگی را با حضور ذوالمجد، مطهری، هانری کربن، سید جلال‌الدین آشتیانی و بعدها داریوش شایگان تشکیل داد.

سنّت‌گرایی اسلامی همانند سایر جنبش‌های [[دینی]] چون سنّت‌گرایی [[یهودیت]]، کاتولیک، پروتستان و دیگر واکنش‌های اروپایی در برابر [[مدرنیسم]] است. این جنبش‌های مذهبی در حمایت از سنّت‌های خاص خود و [[مرجعیت]] رهبرانی چون پاپ به [[مخالفت]] آشکار با مدرنیسم پرداختند<ref>لگن هاوزن، محمد، چرا سنت‌گرا نیستم، ترجمه منصور نصیری.</ref>. [[سنّت]] در ماجرای سنّت‌گرایی به معنای رسم و عادت و اسلوب نیست، بلکه مقصود، [[سنّت الهی]] و [[ازلی]] و [[ابدی]] است که در همه وجود ساری و جاری است. [[سنّت]]، به معنای اصول و حقایقی است که منشأ قدسی و تبلور، کاربرد و تجلیات خاص خود را در چارچوب هر [[تمدن]] دارد و هر تمدّنی که با این اصول پیوند دارد، تمدن سنّتی نامیده می‌شود<ref>ر.ک: نصر، سیدحسین، دین و نظام طبیعت، ترجمه محمدحسن فغفوری، یادداشت‌های فصل اول و نیز معرفت و معنویت، فصل دوم.</ref>. [[پیروان]] این [[مکتب]] نیز مانند روشنفکران به رابطه [[دین]] و مدرنتیه توجه دارند، ولی برخلاف ایشان به هماهنگ‌سازی دین با مدرنیته [[معتقد]]، بلکه چاره را بازگشت به اصول سنّتی می‌دانند. همچنین، مطالعات ایشان در [[دین‌پژوهی]] بسیار گسترده است؛ از این‌رو با یافتن اشتراکات [[ادیان]] آنها را داروی درمانگر مدرنیته معرفی می‌کنند. پیروان این جریان با تأکید بر [[عرفان اسلامی]] و آیین‌های شرقی در صدد حل معضل دنیای جدید غرب هستند<ref>[[عبدالله محمدی|محمدی، عبدالله]]، [[سنت‌گرایی (مقاله)|مقاله «سنت‌گرایی»]]، [[فرهنگنامه کلام جدید (کتاب)|فرهنگنامه کلام جدید]]، ص ۴۷۹.</ref>.