زندگی در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

واژگان احیا و [[اصلاح]] در ادبیات [[دینی]] سابقه دیرینه‌ای دارد و استعمال آن به عصر نزول [[وحی]] برمی‌گردد. این دو واژه در برخی از آیاتی که [[خداوند]] بر [[پیامبر]] {{صل}} خاتم نازل کرده، به کار رفته و سپس به متون و [[نصوص]] دیگر راه یافته است. واژه [[احیاگری]] در مواضع و موارد متعددی در [[قرآن]] آمده، که معنای کلی آن به معنای زنده کردن و [[حیات]] بخشیدن است<ref>{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ}} «ای مؤمنان! (ندای) خداوند و پیامبر را هر گاه شما را به چیزی فرا خوانند که به شما زندگی می‌بخشد پاسخ دهید و بدانید که خداوند میان آدمی و دل او میانجی می‌شود و (بدانید که) به نزد وی گرد آورده می‌شوید» سوره انفال، آیه ۲۴.</ref>.

 

احیاگری در سخنان امام حسین{{ع}} هم به معنای بیدار کردن، بازگرداندن [[ارزش‌ها]]، زنده کردن [[انسان‌ها]] و [[جامعه اسلامی]] از [[خواب غفلت]] و بی‌خبری به کار رفته است.

 

احیاگری به معنای نوآوری منهای [[بدعت]]، امتداد راستین [[اجتهاد]] در [[مذاهب مختلف اسلامی]] بوده است اما از آنجا که هر نوع [[اجتهادی]] براساس یک [[سلسله]] اصول و پایه‌های ثابت [[فکری]] انجام و سامان می‌پذیرد، ناگزیر در هر مورد از احیاگری جزمیاتی نیز مورد [[تأیید]] قرار می‌گیرد که کمیت و کیفیت آنها در تحولات اجتهادی متفاوت و متغیر است<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۲۰۵.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۱]]، ص ۱۰۹.</ref>