بنی سالم بن عوف: تفاوت میان نسخه‌ها

علاوه بر [[ابوخیثمه]]، حصین یا [[ابوالحصین انصاری]] را هم از دیگر [[رجال]] بنی سالم بن عوف عنوان کردند که [[شأن نزول]] برخی از [[آیات قرآن]] قرار گرفته است. «ابو حصین» مردی از [[اهل]] [[مدینه]] بود که دو پسر داشت؛ برخی از [[بازرگانان]] [[نصرانی]] [[شام]] که به مدینه کالا وارد می‏کردند، هنگام برخورد با این دو پسر، آنان را به [[عقیده]] و [[آیین]] [[مسیح]] [[دعوت]] کردند، آنان هم سخت تحت تأثیر قرار گرفته و به این [[کیش]] وارد شدند و به اتفاق آن بازرگانان، به شام رهسپار گردیدند. «ابو حصین» از این جریان سخت ناراحت شد و جریان را به اطلاع [[پیامبر]]{{صل}} رساند و از حضرت [[پرسش]] کرد: «آیا می‏تواند آنان را با [[اجبار]] به [[مذهب]] خویش باز گرداند؟» [[آیه]] ۲۵۶ سوره بقره: {{متن قرآن|لَآ إِكْرَاهَ فِى ٱلدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ ٱلرُّشْدُ مِنَ ٱلْغَىِّ فَمَن يَكْفُرْ بِٱلطَّـٰغُوتِ وَيُؤْمِنۢ بِٱللَّهِ فَقَدِ ٱسْتَمْسَكَ بِٱلْعُرْوَةِ ٱلْوُثْقَىٰ لَا ٱنفِصَامَ لَهَا وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ}}<ref>«در (کار) دین هیچ اکراهی نیست که رهیافت از گمراهی آشکار است پس، آنکه به طاغوت کفر ورزد و به خداوند ایمان آورد، بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است که هرگز گسستن  ندارد و خداوند شنوای داناست» سوره بقره، آیه ۲۵۶.</ref> نازل گردید و او را اجبار و [[اکراه]] باز داشت<ref>محمد بن جریر طبری، جامع البیان، ج۳، ص۲۲؛ واحدی نیشابوری، اسباب نزول، ص۵۳؛ ابن کثیر، تفسیر ابن کثیر، ج۱، ص۳۱۸.</ref>. در [[تفسیر]] «[[المنار]]» نقل شده که ابو حصین خواست دو فرزند خود را با اجبار به [[اسلام]] باز گرداند، آنان به عنوان [[شکایت]] نزد [[پیغمبر]]{{صل}} آمدند. «ابو حصین» به پیامبر{{صل}} عرض کرد: «من چگونه به خود [[اجازه]] دهم که فرزندانم وارد [[آتش]] گردند و من ناظر آن‏ باشم؟» در این هنگام، آیه ۲۵۶ سوره بقره نازل شد<ref>رشید رضا، تفسیر المنار، ج۳، ص۳۰-۳۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

از بنی سالم بن عوف و حضورشان در وقایع و حوادث این دوران معدود اخباری در دست است که از مهمترین آنها می‌توان به [[همراهی]] آنان با دیگر [[طوایف]] [[انصاری]] در قلع و قمع [[متنبئین]] و به ویژه [[پیکار]] یمامه در [[سال ۱۲ هجری]] با [[مسیلمه]] [[کذّاب]] که تهدیدی جدی برای [[اساس اسلام]] به شمار می‌رفت، اشاره کرد. در این [[جنگ]]، جمع زیادی از [[انصار]] کشته شدند که برخی منابع تعداد این [[شهدا]] را تا هفتاد نفر بر شمرده‌اند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۵۰؛ بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۳، ص۲۷۷؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۴، ص۴۶. نیز ر.ک: ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۱۲۱۳، ۲۳۶۳؛ ج۴، ص۱۶۲۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۱، ص۸۸، ۲۷۹، ۲۳۱، ۳۷۷؛ ج۲، ص۱۰۴، ۱۸۹، ۲۸۱ و....</ref>؛ این در حالی است که «[[واقدی]]» (م. ۲۰۷ [[هجری]]) تعداد کشته‌های انصار را تنها در یک مرحله از [[جنگ یمامه]]، ۱۱۶ تن ذکر کرده است<ref>محمد بن عمر واقدی، الرده، ص۱۳۴.</ref>. در گزارشات [[منابع تاریخی]] و [[صحابه‌نگاری]]، نام جمعی از بنی سالمی‌ها هم در شمار شهدای این جنگ ذکر شده است که از جمله آنان می‌توان از معاریف و اصحابی چون: [[ثابت بن هزال بن عمرو]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۴۱۶؛ خلیفة بن خیاط، تاریخ، ص۵۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۱، ص۲۷۹.</ref>، ایاس بن ودقه (ودفه) انصاری<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ، ص۵۹؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۱، ص۱۲۶؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۱، ص۳۱۴.</ref>، [[وذفة بن ایاس بن عمرو]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۴۱۷. شاید «وذفة بن ایاس بن عمرو» در واقع همان شخصیت «ایاس بن ودقه (ودفه) انصاری» باشد که به جهت تصحیف یا اشتباه در استنساخ نسخ، به این هیأت در آمده است.</ref>، حنیف بن ریاب (رئاب) بن حارث<ref>ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج۲، ص۵۵۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۱، ص۵۴۶؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۲، ص۱۲۱.</ref>، [[عصمة بن رئاب بن حنیف]]<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۳۳۴؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۵۳۵؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۲، ص۱۲۱.</ref>، و [[سعد بن جاریة بن لوذان]]<ref>ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۴۲۷.</ref> یاد کرد.