اطلاعات نظامی: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از غزوه‌های اُحُد و حمراء الاسد، [[منافقان]] و [[یهودیان]] از آنچه بر مسلمانان رفته بود، شادمان شده بودند؛ [[بنی‌اسد]] نیز در حمله به مدینه، [[طمع]] بسته بود و شرایط حکم‌فرمای آن را برای هجوم آوردن بر آن و [[غارت]] کردنش، مناسب یافته بود. بنابراین، [[طلیحة بن خویلد اسدی]] و برادرش سلمه، مشغول گردآوری [[لشکریان]] بنی‌اسد برای هجوم به [[مدینه]] شدند. در همین [[زمان]]، مردی از آنان نزد پیامبر{{صل}} آمد و او را از تصمیم قومش [[آگاه]] کرد. حضرت{{صل}} پس از [[آگاهی]] از این مسئله، با سریّه‌ای به [[فرماندهی]] [[ابو سلمة بن عبد الاسد]] به آنان حمله کرد<ref>نک: السیرة النبویة لابن کثیر، ج۳، صص۱۲۱-۱۲۲.</ref>.

این [[غزوه]] ذات‌الرّقاع نامیده شد؛ به این سبب که در کنار کوهی واقع شد که در آن جاهایی به رنگ‌های سرخ، سفید و سیاه، مانند وصله‌هایی به چشم می‌خورد. برخی نیز گفته‌اند ذات‌الرّقاع نام درختی در آن منطقه بوده است. همچنین نقل کرده‌اند که سبب نام‌گذاری این غزوه آن بوده است که [[رزمندگان]] [[اسلام]] برای کاستن از درد پاهای زخمی و ناخن‌های کنده شده خود، تکه‌پارچه‌هایی به دور پاهای خود پیچیده بودند‌<ref>غزوة الاحزاب، ص۱۳؛ نک: صحیح مسلم (شرح النووی، ج۱۲، ص۱۹۷).</ref>.