کاربر:Ali/صفحه تمرین۲: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = صحابه | | موضوع مرتبط = صحابه | ||
| عنوان مدخل = | | عنوان مدخل = زرعة بن سيف حمیری | ||
| مداخل مرتبط = [[ | | مداخل مرتبط = [[زرعة بن سيف حمیری در تاریخ اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
== آشنایی اجمالی == | == آشنایی اجمالی == | ||
وی منسوب به [[حمیر]]، از [[قبایل یمنی]] است<ref>ر.ک: سمعانی، الانساب، ج۲، ص۲۷۰؛ ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۴۳۶.</ref>. بیشتر منابع وی را [[زرعة بن سیف بن ذی یزن]] گفتهاند، اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۵۲۳.</ref> میگوید: زرعه را از باب انتساب به جد [[اعلی]]، [[زرعة بن سیف]] گفتهاند<ref>چنان که ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۹۷، رزعة بن ذییزن گفته است.</ref> وگرنه بر پایه [[کلام]] [[ابن کلبی]] میان زرعه و [[سیف]] پنج [[نسل]] فاصله است. اگرچه سخن ابن حجر با نسبی که ابن کلبی<ref>ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۲۸۸.</ref> و ابن [[سلام]]<ref>ابن سلام، کتاب النسب، ص۳۴۲.</ref> برای [[خاندان]] زرعه ذکر کردهاند هماهنگتر است، ولی از آنجا که گفته شده [[سیف بن ذییزن]] در خردسالی [[رسول خدا]]{{صل}} [[حاکم]] [[حبشیها]] در [[یمن]] بوده و [[بشارت]] [[رسالت]] آن حضرت را به [[عبدالمطلب]] داده است<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۲؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۲، ص۹.</ref> و نیز با توجه به اینکه خود زرعه [[دوره جاهلی]] را [[درک]] کرده است، وجود پنج نسل میان زرعه و سیف بعید است. | |||
[[ | زرعه از [[حاکمان یمن]] بود که هنگام بازگشت رسول خدا{{صل}} از [[تبوک]]، نامهای به رسول خدا{{صل}} نوشت و آن حضرت را از [[اسلام]] [[قبیله]] خود و جدایی آنان از [[شرک]]، خبر داد. [[پیامبر خدا]]{{صل}} نیز با ارسال نامهای مفصل به زرعه و برخی دیگر از حاکمان یمن، آنان را به [[اطاعت از خدا]] و رسولش و [[اقامه نماز]] و نیز [[پرداخت خمس]] و [[زکات]] و... سفارش کرد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۴، ص۲۳۵؛ طبری، تاریخ، ج۳، ص۱۲۰؛ ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۳، ص۱۲۳۳؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۳۱۷.</ref>. گفتنی است در این گزارش، مالک بن [[مره]] [[زهری]] پیک زرعه به سوی رسول خدا{{صل}} بود و چند تن از [[صحابه]] به [[سرپرستی]] [[معاذ بن جبل]] [[نامه]] حضرت را به زرعه و دیگر حاکمان یمن رساندند که رسول خدا{{صل}} [[پادشاهان]] یمن را به [[احترام]] و [[راضی]] کردن [[رسولان]] خویش امر کردند<ref>ر.ک: منابع پیشین.</ref>. زرعه [[برادری]] به نام [[عبدالعزیز]] داشته که [[ابن منده]]<ref>ابوعبدالله محمد بن اسحاق اصفهانی، م۳۹۵.</ref> بر خلاف دیگران وی را [[مخاطب]] [[نامه رسول خدا]]{{صل}} دانسته است<ref>ر.ک: مدخل مربوط.</ref>. | ||
گزارشی از دیدار زرعه با [[رسول خدا]]{{صل}} و [[استماع]] [[حدیث]] از آن حضرت در منابع ثبت نشده است، از این رو، [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۵۲۳.</ref> وی را [[صحابی]] ندانسته و شرححالش را در بخش سوم [[الاصابه]] ([[مخضرمین]]) آورده است. فرزند وی عفیر در [[زمان]] [[خلافت معاویه]] (۶۰-۴۰) و [[عبدالملک بن مروان]] (۸۶-۶۶) بزرگ [[قبیله حمیر]] در [[شام]] بود<ref>ر.ک: ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۲۸۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴۰، ص۴۷۹.</ref>.<ref>[[رحمتالله بانشی|بانشی، رحمتالله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|مقاله «زرعة بن سيف حمیری»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۳، ص۳۸۹.</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{مدخل وابسته}} | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[ | * [[حمیر]] (قبیله) | ||
* [[قیس عیلان بن مضر]] ( | * [[قیس عیلان بن مضر]] (قبیله) | ||
* [[ | * [[مضر بن نزار]] (قبیله) | ||
* [[ | * [[عفیر بن زرعة بن سیف]] (فرزند) | ||
* [[ | * [[شیبان بن مخبل]] (برادر) | ||
{{پایان مدخل وابسته}} | {{پایان مدخل وابسته}} | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:IM009659.jpg|22px]] [[ | # [[پرونده:IM009659.jpg|22px]] [[رحمتالله بانشی|بانشی، رحمتالله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|'''مقاله «زرعة بن سيف حمیری»، دانشنامه سیره نبوی ج۳''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
نسخهٔ ۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۱۹
آشنایی اجمالی
وی منسوب به حمیر، از قبایل یمنی است[۱]. بیشتر منابع وی را زرعة بن سیف بن ذی یزن گفتهاند، اما ابن حجر[۲] میگوید: زرعه را از باب انتساب به جد اعلی، زرعة بن سیف گفتهاند[۳] وگرنه بر پایه کلام ابن کلبی میان زرعه و سیف پنج نسل فاصله است. اگرچه سخن ابن حجر با نسبی که ابن کلبی[۴] و ابن سلام[۵] برای خاندان زرعه ذکر کردهاند هماهنگتر است، ولی از آنجا که گفته شده سیف بن ذییزن در خردسالی رسول خدا(ص) حاکم حبشیها در یمن بوده و بشارت رسالت آن حضرت را به عبدالمطلب داده است[۶] و نیز با توجه به اینکه خود زرعه دوره جاهلی را درک کرده است، وجود پنج نسل میان زرعه و سیف بعید است.
زرعه از حاکمان یمن بود که هنگام بازگشت رسول خدا(ص) از تبوک، نامهای به رسول خدا(ص) نوشت و آن حضرت را از اسلام قبیله خود و جدایی آنان از شرک، خبر داد. پیامبر خدا(ص) نیز با ارسال نامهای مفصل به زرعه و برخی دیگر از حاکمان یمن، آنان را به اطاعت از خدا و رسولش و اقامه نماز و نیز پرداخت خمس و زکات و... سفارش کرد[۷]. گفتنی است در این گزارش، مالک بن مره زهری پیک زرعه به سوی رسول خدا(ص) بود و چند تن از صحابه به سرپرستی معاذ بن جبل نامه حضرت را به زرعه و دیگر حاکمان یمن رساندند که رسول خدا(ص) پادشاهان یمن را به احترام و راضی کردن رسولان خویش امر کردند[۸]. زرعه برادری به نام عبدالعزیز داشته که ابن منده[۹] بر خلاف دیگران وی را مخاطب نامه رسول خدا(ص) دانسته است[۱۰].
گزارشی از دیدار زرعه با رسول خدا(ص) و استماع حدیث از آن حضرت در منابع ثبت نشده است، از این رو، ابن حجر[۱۱] وی را صحابی ندانسته و شرححالش را در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) آورده است. فرزند وی عفیر در زمان خلافت معاویه (۶۰-۴۰) و عبدالملک بن مروان (۸۶-۶۶) بزرگ قبیله حمیر در شام بود[۱۲].[۱۳]
جستارهای وابسته
- حمیر (قبیله)
- قیس عیلان بن مضر (قبیله)
- مضر بن نزار (قبیله)
- عفیر بن زرعة بن سیف (فرزند)
- شیبان بن مخبل (برادر)
منابع
پانویس
- ↑ ر.ک: سمعانی، الانساب، ج۲، ص۲۷۰؛ ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۴۳۶.
- ↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۵۲۳.
- ↑ چنان که ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۹۷، رزعة بن ذییزن گفته است.
- ↑ ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۲۸۸.
- ↑ ابن سلام، کتاب النسب، ص۳۴۲.
- ↑ یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۲؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۲، ص۹.
- ↑ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۴، ص۲۳۵؛ طبری، تاریخ، ج۳، ص۱۲۰؛ ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۳، ص۱۲۳۳؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۳۱۷.
- ↑ ر.ک: منابع پیشین.
- ↑ ابوعبدالله محمد بن اسحاق اصفهانی، م۳۹۵.
- ↑ ر.ک: مدخل مربوط.
- ↑ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۵۲۳.
- ↑ ر.ک: ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۲۸۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴۰، ص۴۷۹.
- ↑ بانشی، رحمتالله، مقاله «زرعة بن سيف حمیری»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۸۹.