آیه مباهله در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

از [[امام سجاد]]{{ع}} نقل شده که فرمود: «وقتی‌که [[امام حسن]]{{ع}} با معاویه [[صلح]] کرد، معاویه به‌ پا خاست و به [[منبر]] رفت و به امام حسن{{ع}} گفت: «... بحمدالله [[خداوند]] ما را در امتیازات [[پیامبر]]{{صل}} [[شریک]] نموده و از هرچه پیامبر{{صل}} را [[منزّه]] نمود و خارج کرد، ما را نیز منزّه نموده و خارج کرد. این امتیاز لطفی است که خداوند به ما داده و فضیلتی است بر سایر [[مردم]] که به ما بخشیده است. خداوند موقعی که [[اهل‌کتاب]]، [[نبوّت]] آن حضرت را [[انکار]] کردند، فرمود: {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}}؛ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[مباهله]] با خود مصداق [[انفس]]، پدرم را و مصداق ابناء، من و برادرم را و مصداق [[زنان]]، مادرم را برد؛ از میان تمام [[مردم]] پس ما خانواده‌ او و گوشت و [[خون]] و نفس اوییم؛ ما از او و او از ماست.

=== روایات اهل سنت ===