←روایات شیعه
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۵۹: | خط ۵۹: | ||
[[مأمون]] گفت: «وقتی [[جواب]] آمد، سؤال از بین میرود». | [[مأمون]] گفت: «وقتی [[جواب]] آمد، سؤال از بین میرود». | ||
====[[ حدیث]] سوم: ==== | |||
{{متن حدیث|عَنْ مَکْحُولٍ قَالَ قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علیبنابیطالب{{ع}}: لَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفِظُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِیِّ مُحَمَّدٍ{{صل}} أَنَّهُ لَیْسَ فِیهِمْ رَجُلٌ لَهُ مَنْقَبَهًٌْ إِلَّا وَ قَدْ شَرِکْتُهُ فِیهَا وَ فَضَلْتُهُ، وَ لِی سَبْعُونَ مَنْقَبَهًًْ لَمْ یَشْرَکْنِی فِیهَا أَحَدٌ مِنْهُمْ. قُلْتُ یَا [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فَأَخْبِرْنِی بِهِنَّ. فَقَالَ{{ع}}... وَ أما الرَّابِعَهًُْ وَ الثَّلَاثُونَ فَإِنَّ النَّصَارَی ادَّعَوْا أَمْراً فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}} فَکَانَتْ نَفْسِی نَفْسَ رَسُولِ{{صل}}، وَ النِّسَاءُ فَاطِمَهًَْ{{س}}، وَ الْأَبْنَاءُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}}، ثُمَّ نَدِمَ الْقَوْمُ فَسَأَلُوا [[رسولالله]]{{صل}} الْإِعْفَاءَ فَأَعْفَاهُمْ، وَ الَّذِی أَنْزَلَ التَّوْرَاهًَْ عَلَی مُوسَی{{ع}} وَ الْفُرْقَانَ عَلَی مُحَمَّدٍ{{صل}} لَوْ بَاهَلُونَا لَمُسِخُوا قِرَدَهًًْ وَ خَنَازِیرَ.}} <ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل{{ع}}، ج۲، ص۶۰۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۱، ص۴۳۹، صدوق، الخصال، ج۲، ص۵۷۶</ref> | |||
مکحول گوید: [[امام علی]]{{ع}} فرمود: «از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}} آنان که مطالب را [[نیکو]] به خاطر میسپارند میدانند که در میان آنان کسی نیست که دارای منقبتی باشد مگر اینکه من [[شریک]] او بودهام و بر او [[برتری]] داشتم ولی هفتاد منقبت مرا هست که هیچ یک از آنان را در آن شرکتی نیست». | |||
عرض کردم: «ای [[أمیرالمؤمنین]]{{ع}} مرا از آن منقبتها [[آگاه]] گردان»! | |||
فرمود: «[[نصاری]] مدّعی شدند که با [[پیغمبر]]{{صل}} [[مباهله]] کنند، [[خدا]] [این [[آیه]] را] فرو فرستاد: {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}} در اینجا نفس من، نفس [[رسولخدا]]{{صل}} بود و منظور از [[زنان]]، فاطمه زهرا{{س}} و از پسران، حسن و حسین{{عم}} است سپس جمعیّت نصاری پشیمان شدند [[و]] از رسولخدا{{صل}} [[طلب]] [[بخشش]] کردند، و آن حضرت درخواست آنان را پذیرفت. به [[حقّ]] آنکه [[تورات]] را بر [[موسی]]{{ع}} و [[قرآن]] را به محمّد{{صل}} فرستاد، اگر با ما [[مباهله]] کرده بودند همه بهصورت میمونها و خوکهایی [[مسخ]] میشدند». | |||
=== روایات اهل سنت === | === روایات اهل سنت === | ||