←روایات شیعه
| خط ۱۲۶: | خط ۱۲۶: | ||
==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]] ==== | ==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]] ==== | ||
{{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسولالله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی.}} برازش، علیرضا، [[تفسیر اهل بیت]]{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ [[مجلسی]]، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ [[اربلی]]، [[کشف]] الغمهًْ، ج۱، ص۱۵۰؛ [[الأمالی]] للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارهًْ المصطفی، ص۲۰۳ | {{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسولالله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی.}} <ref>برازش، علیرضا، [[تفسیر اهل بیت]]{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ [[مجلسی]]، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ [[اربلی]]، [[کشف]] الغمهًْ، ج۱، ص۱۵۰؛ [[الأمالی]] للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارهًْ المصطفی، ص۲۰۳</ref> | ||
هنگامیکه [[آیه]]: {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم}} نازل شد، [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، علی{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را خواند و فرمود: «خدایا اینان [[خاندان]] من هستند». | هنگامیکه [[آیه]]: {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم}} نازل شد، [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، علی{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را خواند و فرمود: «خدایا اینان [[خاندان]] من هستند». | ||
==== [[روایت]] [[امام صادق]]{{ع}} ==== | |||
{{متن حدیث|أَتَاهُ حِبْرَانِ مِنْ أَحْبَارِ النَّصَارَی مِنْ أَهْلِ نَجْرَانَ فَتَکَلَّمَا فِی أَمْرِ عِیسَی{{ع}} فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ}} إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ.فَدَخَلَ [[رسولالله]]{{صل}} فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ{{ع}} وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} ثُمَّ خَرَجَ وَ رَفَعَ کَفَّهُ إِلَی السَّمَاءِ وَ فَرَّجَ بَیْنَ أَصَابِعِهِ وَ دَعَاهُمْ إِلَی الْمُبَاهَلَهًِْ.}}، <ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۲۱، ص۳۴۱؛ العیاشی، ج۱، ص۱۷۵؛ قاضی نعمان المغربی، دعایم الإسلام، ج۱، ص۱۶</ref> | |||
از امام صادق{{ع}} نقل شده که دو نفر از [[احبار]] (علمای) [[مسیحی]] [[اهل نجران]] نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند و درباره [[عیسی]]{{ع}} با یکدیگر صحبت کردند؛ پس [[خداوند]] این [[آیه]] را نازل کرد: {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین}}. [[رسولخدا]]{{صل}} وارد شد و دست علی، حسن، حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را گرفت سپس خارج شد و دستش را به سوی [[آسمان]] بلند کرد و میان انگشتانش را گشود و آنها را به [[مباهله]] [[دعوت]] کرد. | |||
=== روایات اهل سنت === | === روایات اهل سنت === | ||