←روایت پیامبراکرم
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۹۹: | خط ۹۹: | ||
جابر بن عبداللَّه [[انصاری]] گوید: عاقب و [[سید]] (از بزرگان نصارای نجران) نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آنان را به سوی [[اسلام]] [[دعوت]] کرد، آنان سخنان ناشایستی گفتند و این دعوت را رد کردند. پس پیامبر{{صل}} آنان را به ملاعنه دعوت کرد. آنان [[وعده]] دادند که فردا چنین خواهند کرد. فردای آن [[روز]] پیامبر{{صل}}، [[دست]] علی{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را گرفت و نزد آنان کسی را فرستاد که بیایند ولی آنان امتناع کردند و به دادن [[خراج]] [[راضی]] شدند. پیامبر{{صل}} فرمود: «[[سوگند]] به کسی که مرا به [[حقّ]] [[مبعوث]] کرده اگر ملاعنه میکردند بیابان برای آنان پر از [[آتش]] میشد». | جابر بن عبداللَّه [[انصاری]] گوید: عاقب و [[سید]] (از بزرگان نصارای نجران) نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آنان را به سوی [[اسلام]] [[دعوت]] کرد، آنان سخنان ناشایستی گفتند و این دعوت را رد کردند. پس پیامبر{{صل}} آنان را به ملاعنه دعوت کرد. آنان [[وعده]] دادند که فردا چنین خواهند کرد. فردای آن [[روز]] پیامبر{{صل}}، [[دست]] علی{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را گرفت و نزد آنان کسی را فرستاد که بیایند ولی آنان امتناع کردند و به دادن [[خراج]] [[راضی]] شدند. پیامبر{{صل}} فرمود: «[[سوگند]] به کسی که مرا به [[حقّ]] [[مبعوث]] کرده اگر ملاعنه میکردند بیابان برای آنان پر از [[آتش]] میشد». | ||
==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]] ==== | ==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]]{{صل}} ==== | ||
{{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسولالله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ اربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۱۵۰؛ الأمالی للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارة المصطفی، ص۲۰۳.</ref>. | {{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسولالله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ اربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۱۵۰؛ الأمالی للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارة المصطفی، ص۲۰۳.</ref>. | ||