حکمیت قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

یکی از مصادیق بهره‌گیری از قرآن در [[سیره نظامی]] [[امامان معصوم]]{{عم}}، عرضه قرآن به [[سپاه]] مقابل و [[دعوت]] آنان به حکمیت قرآن است. به این معنا که کسانی از دو طرف [[حکم]] شوند و بر مبنای قرآن [[قضاوت]] کنند و [[حق]] را بیان کنند و از این طریق [[نزاع]] را پایان دهند. این عمل می‌تواند دل‌های برخی فریب‌خوردگان را که تحت تأثیر [[تبلیغات]] زهرآگین [[جبهه باطل]] قرار گرفته‌اند به حق و [[معارف]] بلند قرآن رهنمون سازد و بر [[معاندان]] نیز [[اتمام حجت]] باشد. گرچه ممکن است سران جبهه باطل به دلیل قابلیت نداشتن دریافت [[نور قرآن]]، از پذیرش آن [[سرباز]] زنند و جز بر [[گمراهی]] آنان افزوده نشود.

در [[جنگ جمل]] [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} تمام [[کوشش]] خود را به کار بردند تا گروه [[ناکثین]] را از [[نبرد]] بازدارند و [[خون]] [[مسلمانان]] محفوظ بماند. اما سران [[پیمان‌شکن]]، یعنی [[عایشه]] و [[طلحه]] و [[زبیر]]، زیر بار حق نرفتند و دست از نبرد با حضرت برنداشتند. از این‌رو، حضرت برای [[بیداری]] آنان [[قرآنی]] را به دست گرفتند و به [[اصحاب]] فرمودند: «از شما چه کسی این قرآن را به سوی این گروه می‌برد تا آنان را به آن دعوت کند و اگر دست او را قطع کردند آن را به دست دیگر بگیرد و اگر دو دستش را قطع کردند، قرآن را به دندان بگیرد».