آیه فی بیوت اذن الله: تفاوت میان نسخه‌ها

روشن است که رفعت بيوت [[الهی]]: {{متن قرآن|فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ}} از سنخ رفعت [[معنوی]] و [[عقلی]] است که در آیاتی مانند {{متن قرآن|يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ}} آمده، نه رفعت مادی و [[حسّی]] که در آیاتی مانند {{متن قرآن|وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ}} آمده است. البته [[بیت الله الحرام]] ـ که [[پرچم اسلام]] بلند و سرامد: {{متن حدیث|جعله - سبحانه وتعالى - للإسلام عَلَماً}} <ref>نهج البلاغه، خطبه۱</ref>، {{متن حدیث|الإسلام يعلو ولا يعلى علیه}} <ref>صدوق، من لا یحضره الفقیه ج۴، ص۳۳۴</ref> و رمزی از برپا بودن آن است: {{متن حدیث|لا يزال الدين قائماً ما قامت الكعبة}} <ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج۴، ص۲۷۱</ref> واجد هر دو [[رفعت]] است و ساختن بنایی بالاتر از آن [[مکروه]] است.{{متن حدیث|ولا ينبغي لأحد أن يرفع بناءً فوق الكعبة}} <ref>کلینی، الکافی، ج ۴، ص۲۳۰. یکی از وجوه در نامگذاری بیت الله الحرام به «کعبه» می‌تواند برجسته بودن این بنا باشد چنانکه برجستگی پا را کعب می‌گویند. (ر.ک) ابن فارس،معجم مقاييس اللغه، ج۵، ص۱۸۶؛ ازهری، تهذيب اللغه، ج ۱، ص۲۱۱، ک{{ع}}ب</ref>[[ راز]] [[رفعت]] این [[خانه‌ها]] انتساب آنها به خداست؛ مکان‌هایی که جایگاه [[تسبیح]] و [[عبادت]] پروردگارند و کسانی در آنها حضور می‌یابند که [[اهل]] [[لهو و لعب]] نیستند.

واژه "اصیل" به معنای غروب است که در [[قرآن کریم]] گاهی در مقابل "غدو" آمده است: {{متن قرآن|بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}} و زمانی در برابر "بکره": {{متن قرآن|بُكْرَةً وَأَصِيلا}} <ref>ر.ک: راغب اصفهانی، مفردات، ص۷۸، «أ صل»</ref>البته برخی "اصیل" را ما بين عصر و [[مغرب]] دانسته‌اند. <ref>ر.ک: مجمع البحرین، ج ۵، ص۳۰۵؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۱، ص۱۷، «أص ل»</ref><ref>جوادی آملی، عبدالله، تفسیر تسنیم، ج60، ص67 - 70</ref>