←روایت عیسی بن داوود از امامکاظم{{ع}}
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۸۳: | خط ۸۳: | ||
[[ابنعبّاس]] گوید: «[[خدمت]] [[رسول خدا]]{{صل}} عرض کردم: «منظور کدام خانهها است»؟ آن حضرت فرمود: «خانه انبیا و با دست به خانه دخترش حضرت [[فاطمه]] اشاره کرد».<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۳، ص۳۲۶؛الفضایل، ص۱۰۳</ref> | [[ابنعبّاس]] گوید: «[[خدمت]] [[رسول خدا]]{{صل}} عرض کردم: «منظور کدام خانهها است»؟ آن حضرت فرمود: «خانه انبیا و با دست به خانه دخترش حضرت [[فاطمه]] اشاره کرد».<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۳، ص۳۲۶؛الفضایل، ص۱۰۳</ref> | ||
=== [[روایت]] [[عیسی]] بن داوود از | === [[روایت]] [[عیسی]] بن داوود از امام کاظم{{ع}} === | ||
{{متن حدیث|عِیسَیبْنِدَاوُدَ قَال: حَدَّثَنَا الْإِمَامُ مُوسَی بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن|فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}} قَالَ: بُیُوتُ آلِ مُحَمَّدٍ، بَیْتُ عَلِیٍّ وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ حَمْزَهًَْ وَ جَعْفَر ٍ. قُلْتُ: {{متن قرآن|بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}}، قَالَ: الصَّلَاهًُْ فِی أَوْقَاتِهَا. قَالَ: ثُمَّ وَصَفَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ قَالَ: {{متن قرآن|رِجَالٌ لّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالأَبْصَارُ}}. قَالَ: هُمُ الرِّجَالُ لَمْ یَخْلِطِ اللَّهُ مَعَهُمْ غَیْرَهُمْ. ثُمَّ قَالَ: {{متن قرآن|لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ}} قَالَ: مَا اخْتَصَّهُمْ بِهِ مِنَ الْمَوَدَّهًِْ وَ الطَّاعَهًِْ الْمَفْرُوضَهًِْ وَ صَیَّرَ مَأْوَاهُمُ الْجَنَّهًَْ وَ اللهُ یَرْزُقُ مَنْ یَشاءُ بِغَیْرِ حِسابٍ.}} | {{متن حدیث|عِیسَیبْنِدَاوُدَ قَال: حَدَّثَنَا الْإِمَامُ مُوسَی بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن|فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}} قَالَ: بُیُوتُ آلِ مُحَمَّدٍ، بَیْتُ عَلِیٍّ وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ حَمْزَهًَْ وَ جَعْفَر ٍ. قُلْتُ: {{متن قرآن|بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}}، قَالَ: الصَّلَاهًُْ فِی أَوْقَاتِهَا. قَالَ: ثُمَّ وَصَفَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ قَالَ: {{متن قرآن|رِجَالٌ لّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالأَبْصَارُ}}. قَالَ: هُمُ الرِّجَالُ لَمْ یَخْلِطِ اللَّهُ مَعَهُمْ غَیْرَهُمْ. ثُمَّ قَالَ: {{متن قرآن|لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ}} قَالَ: مَا اخْتَصَّهُمْ بِهِ مِنَ الْمَوَدَّهًِْ وَ الطَّاعَهًِْ الْمَفْرُوضَهًِْ وَ صَیَّرَ مَأْوَاهُمُ الْجَنَّهًَْ وَ اللهُ یَرْزُقُ مَنْ یَشاءُ بِغَیْرِ حِسابٍ.}} | ||
عیسی بن داوود گوید: «[[امام کاظم]] از پدر بزرگوارش{{عم}} روایت فرمود: منظور [[خداوند]] در [[آیه]]: {{متن قرآن|فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}}، خانه [[آل محمّد]]، خانه علی و [[فاطمه]]، حسن و حسین{{عم}}، [[حمزه]] و جعفر است. عرض کردم: منظور از {{متن قرآن|بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}} چیست»؟ فرمود: [[نماز اول وقت]]. آنگاه [[خداوند متعال]] آنان را اینگونه وصف کرد: {{متن قرآن|رِجَالٌ لّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالأَبْصَارُ}}؛ آنان مردانی هستند که خداوند آنان را با دیگران در نیامیخته است. سپس آن حضرت به آیه: {{متن قرآن|لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ}}؛ اشاره کرد و فرمود: مراد، [[مودّت]] و [[دوستی]] و [[اطاعت]] واجبی است که خداوند به آنان اختصاص داده و جایگاهشان را [[بهشت]] قرار داده است و [[خدا]] هر که را خواهد بیحساب روزی دهد».<ref>[[مجلسی]]، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۳، ص۳۲۶؛ [[تأویل]] الآیات الظاهرهًْ، ص۳۵۹</ref> | عیسی بن داوود گوید: «[[امام کاظم]] از پدر بزرگوارش{{عم}} روایت فرمود: منظور [[خداوند]] در [[آیه]]: {{متن قرآن|فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}}، خانه [[آل محمّد]]، خانه علی و [[فاطمه]]، حسن و حسین{{عم}}، [[حمزه]] و جعفر است. عرض کردم: منظور از {{متن قرآن|بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ}} چیست»؟ فرمود: [[نماز اول وقت]]. آنگاه [[خداوند متعال]] آنان را اینگونه وصف کرد: {{متن قرآن|رِجَالٌ لّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالأَبْصَارُ}}؛ آنان مردانی هستند که خداوند آنان را با دیگران در نیامیخته است. سپس آن حضرت به آیه: {{متن قرآن|لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ}}؛ اشاره کرد و فرمود: مراد، [[مودّت]] و [[دوستی]] و [[اطاعت]] واجبی است که خداوند به آنان اختصاص داده و جایگاهشان را [[بهشت]] قرار داده است و [[خدا]] هر که را خواهد بیحساب روزی دهد».<ref>[[مجلسی]]، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۳، ص۳۲۶؛ [[تأویل]] الآیات الظاهرهًْ، ص۳۵۹</ref> | ||