معنویت در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

واژه «معنویت» مصدر صناعی از کلمه [[معنوی]] است و واژه معنوی، در مقابل واژه «لفظی»، در لغت به معنای «منسوب و مربوط به معنا» آمده است. دهخدا آن را به معنای [[حقیقی]]، راست، اصلی، ذاتی، مطلق، [[باطنی]] و [[روحانی]]، در مقابل واژه‌های مادی، صوری و ظاهری آورده است و مقامات معنوی را به معنای مراتب [[سیر]] باطنی و درجات [[سلوک]] به سوی [[حق ذکر]] کرده است<ref>علی‌اکبر دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، واژه معنویت.</ref>.

 

منظور از آموزه‌های معنوی اقداماتی است که [[رهبران]] [[معصوم]] [[اسلام]]{{عم}} در مسیر توجه به خدا، [[تقرب]] به او، [[راز و نیاز]] و مددگیری از [[خدا]] در [[جنگ‌ها]] انجام می‌دادند تا هم خود از [[فیض الهی]] و [[لذت]] راز و نیاز با او بهره ببرند و هم [[رزمندگان]] اسلام را به این مسیر پرفیض رهنمون شوند. برخی از آن اقدامات عبارت‌اند از: [[دعوت]] به ارتباط با خدا و [[توکل]] به او، [[اخلاص]] در عمل و [[خدامحوری]] در تمام امور، به ویژه در شرایط سخت، توجه دادن [[مردم]] به [[خداوند]] بعد از [[پیروزی]] بهره‌گیری از [[قرآن]]، [[نماز]] و [[دعا]].

 

گفتنی است این آموزه‌های معنوی، پیامدهای معنوی و مؤثری در امور نظامی دارد که در میدان نبرد برای [[مسلمانان]] بسیار سرنوشت‌ساز است؛ پیامدهایی که به مراتب کارآمدتر از امور مادی، تاکتیک‌ها و تکنولوژی‌های نظامی است و پیش‌بینی آن برای [[دشمنان]] مادی‌گرای اسلام ممکن نیست؛ از میان پیامدهای معنوی حاصل از این آموزه‌های معنوی می‌توان به [[امدادهای غیبی]] و تقویت روحیه [[ایثار]] و گذشت و [[شهادت‌طلبی]] در [[راه خدا]] اشاره کرد<ref>[[علی امین رستمی|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۲.</ref>.