آیات ۵ تا ۱۰ سوره انسان: تفاوت میان نسخه‌ها

== [[شأن نزول]] ==

{{اصلی|شأن نزول آیات ۵ تا ۱۰ سوره انسان}}

[[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{ع}} در سنّ طفولیّت [[بیمار]] شدند، [[پیامبر]]{{صل}} برای [[عیادت]] [[فرزندان]] بیمارش به خانه علی و [[فاطمه]]{{ع}} آمد، آن حضرت هنگامی که بیماری نوه‌های عزیزش را مشاهده کرد، خطاب به علی{{ع}} فرمود: «نذری کنید، تا [[خداوند]] بیمارانتان را [[شفا]] دهد!»

پس خداوند بر آن دو [[بزرگوار]] [[لباس]] عافیت پوشاند و [[اهل بیت]]{{ع}} شب را صبح کردند در حالی که نزد [[آل محمد]]{{ع}} هیچ [خوراکی] نبود. آن روز را روزه گرفتند و علی{{ع}} به‌سوی [[بازار]] رفت. در بازار کسی بود به‌ نام [[شمعون]]  [[یهودی]] بود. حضرت به او فرمود: ای شمعون سه صاع جو در مقابل لباس پشمینی که فاطمه{{س}} آن را بافته است به من بده. شمعون آنچه را خواسته بود به ایشان داد. پس جو را در ردای خویش ریخت و [[لباس]] پشمی را زیر بغل گرفت و داخل [[منزل]] شد و جو را خالی کرد و لباس را انداخت. [[فاطمه]]{{س}} یک صاع از جو را برداشت و آن را آرد و خمیر کرد و پنج قرص نان پخت. در حالی که علی{{ع}} با [[رسول خدا]]{{صل}} نماز مغرب را اقامه کرده و داخل منزلش شد که [[افطار]] کند. [[فاطمه]]{{س}} نان جو را به همراه نمک کوبیده شده و آب زلال برای ایشان آورد. همین که نزدیک [سفره] شدند تا غذا بخورند مسکینی در مقابل درب ایستاد و عرض کرد: [[سلام]] بر شما ای [[اهل بیت]] محمد مسکینی در مقابل از [[اولاد]] مسلمی هستم. به من غذا دهید، [[خداوند]] شما را از غذاهای بهشتی [[اطعام]] کند. علی{{ع}} فرمود: ای فاطمه که از [[رشد]] و [[یقین]] برخورداری، ای دختر بهترین همه [[مردمان]]، آیا [[مسکین]] گرفتار را نمی‌بینی که گرسنه و محزون به سوی ما آمده و [[امیدوار]] در درب [[منزل]] ایستاده و به [[خدا]] [[شکوه]] و ابراز نیاز می‌کند و هر کسی پاسخگوی آن چیزی است که کسب کرده و فاطمه{{س}} با این [[کلام]] پاسخ داد: ای پسر عمو، [[فرمان]] تو نزد من مطاع است  برای ما [[فرومایگی]] و التماس شایسته نیست پس غذا را به او عطا کن و لحظه‌ای او را [بی‌غذا] مگذار که امیدواریم کمکی برای او باشد در قحطی و ما به [[برگزیدگان]] و جمع [[نیکان]] ملحق شدیم و به [[شفاعت]] داخل [[بهشت]] گردیم.

پس چون روز سوم شد، [[فاطمه]]{{س}} سراغ سومین صاع از جو رفت و آن را آرد و خمیر کرد و پنج قرص نان پخت. آن روز را نیز [[روزه]] گرفتند. علی{{ع}} نماز مغرب را با [[پیامبر]] اقامه کرد و سپس وارد منزلش شد که [[افطار]] کند. پس فاطمه{{س}} نان جو و نمک کوبیده شده و آب زلالی آورد و چون نزدیک [سفره] شدند که غذا بخورند، اسیری در مقابل درب ایستاد و عرض کرد: [[سلام]] بر شما ای [[اهل بیت پیامبر]]، به من غذا دهید، [[خداوند]] شما را [[اطعام]] فرماید. پس قرص نان خود را به او دادند و سه شبانه [[روز]] بی‌آنکه چیزی جز آب زلال خورده باشند سپری کردند و چون روز چهارم فرا رسید، علی{{ع}} تحمل کرد و حسن و حسین{{ع}} می‌لرزیدند و [[فاطمه]]{{س}} و [[فضه]] همراه ایشان بودند و از [[ضعف]] توان راه رفتن نداشتند. [[رسول خدا]] آمده و عرضه داشتند: «[[الهی]] اینان [[اهل]] بین من هستد که از [[گرسنگی]] در حال [[جان]] دادند؛ پس ای [[پروردگار]] به ایشان رحم کن و بر ایشان ببخش. اینان [[اهل بیت]] من‌اند، پس ایشان را [[حفظ]] فرما و فراموششان نکن». [[جبرئیل]] فرود آمد و عرضه داشت: «ای محمد! خداوند به تو [[سلام]] می‌رساند و می‌گوید: «دعای تو را در [[حق]] ایشان [[اجابت]] کردم و از ایشان شاکرم و [[راضی]] گشتم و بخوان: {{متن قرآن|إِنَّ هَذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا}}»»<ref>شواهد التنزیل، ج۲، ص۳۹۴ ـ ۳۹۷، ح۱۰۴۲.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵ (کتاب)|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۵]]، ص۱۳۷ ـ ۱۴۳.</ref>