آیه فتلقی آدم: تفاوت میان نسخه‌ها

آیه فتلقی آدم (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۵۹

۱۶٬۷۸۱ بایت حذف‌شده ، ۸ آوریل

←‏احادیث فریقین

دیداریویکی‌متن

فرقانی

مدیران

۱۴٬۷۴۴

ویرایش

@@ خط ۶۸: / خط ۶۸: @@
 == احادیث [[فریقین]] ==
 === [[احادیث شیعه]] ===
-==== حدیث اول ====
+====[[ حدیث]] اول ====
-{{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: إِنْ آدَمَ{{ع}} بَقِيَ عَلَى الصَّفَا أَرْبَعِينَ صَبَاحاً سَاجِداً يَبْكِي عَلَى الْجَنَّةِ وَ عَلَى خُرُوجَهِ مِنَ الْجَنَّةِ مِنْ جِوَارِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَنَزَلَ عَلَيْهِ جَبْرَئِيلُ فَقَالَ: يَا أَدَمَ{{ع}}: مَا لَكَ تَبْكِى؟ قَالَ يَا جَبْرَئیلُ مَا لِي لَا أَبكي وَ قَدْ أَخْرَجَنِیَ اللَّهُ مِنَ الْجَنَّةِ مِنْ جِوَارِهِ وَأَهْبَطَنِي إِلَى الدُّنْيَا. فقَالَ: يَا آدَم{{ع}}: تُبْ إِلَيْهِ. قَالَ: وَكَيْفَ أَتُوبُ؟ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْهِ قُبَّة مِنْ نُورِ فِيهِ مَوْضِعُ الْبَيْتِ فَسَطَعَ نُورُهَا فِي جِبَالِ مَكَّةَ فَهُوَ الْحَرَمُ فَأَمَرَ اللَّهُ جَبْرَئِيلَ أَنْ يَضَعَ عَلَيْهِ الْأَعْلَامَ قَالَ: قُمْ يَا آدم. فخرَجَ بِهِ يَوْمَ التَّرُويَةِ وَ أَمَرَهُ أَنْ يَعْتَسِلَ وَ يُحْرِمَ وَ أَخْرِجَ مِنَ الْجَنَّةِ أَوَلَ يَوْمٍ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الثَّامِنِ مِنْ ذِي الْحِجَّة أَخْرَجَهُ جَبْرَئِيلُ إِلَى مِنِّي فَبَاتٍ بِهَا فَلَمَّا أَصْبَحُ أَخْرَجَهُ  الَى عَرَفاتِ وَ قَدْ كَانَ عَلّمَهُ حِينَ أَخْرَجَهُ مِنْ مَكَةَ الْإِحْرَامَ وَ عَلّمَهُ التَّلْبِيَةَ فَلَمَّا زَالَتِ الشَّمْس يَوْمَ عَرَفَةَ قَطَعَ التَّلْبِيَةَ وَ أَمَرَهُ أَنْ يَغْتَسِلَ فَلَمَّا صَلَّى العَصْرَ أَوْقَفَهُ بِعَرَفَاتِ وَ عَلَّمَهُ الْكَلِمَات}}<ref>تفسیر قمی، ج۱،ص۴۴.</ref>.
-«از [[امام صادق]]{{ع}} نقل شده که فرمودند: [[آدم]] چهل صبح در [[کوه صفا]] به [[سجده]] افتاده بود و بر [[بهشت]] و بیرون شدنش از جوار [[خداوند عزوجل]] می‌گریست. [[جبرئیل]] بر او فرود آمد و گفت: «ای آدم ! چرا [[گریه]] میکنی؟ گفت: «ای جبرئیل ! چرا گریه نکنم حال آنکه [[خداوند]] مرا از بهشت و از جوار خود بیرون رانده و بر [[دنیا]] فرود آورد؟[[ جبرئیل]] گفت: «ای آدم به سوی [[خدا]] تو به کن. گفت: چگونه [[توبه]] کنم؟ آنگاه خداوند قبه‌ای از [[نور]] نازل فرمود و در آن نور جایگاه [[خانه خدا]] بود. پس آن نور را بر کوه‌های [[مکه]] تاباند و آنجا محدوده [[حرم الهی]] شد و به جبرئیل [[فرمان]] داد که علامت‌های محدوده ی [[حرم]] را در آن موضع مشخص کند. جبرئیل گفت:
-برخیز ای آدم الق و در [[یوم]] الترويه [[روز]] هشتم ماه [[ذی الحجه]] او را بیرون برد و فرمان داد تا [[غسل]] کرده و [[احرام]] بندد. آدم روز اول ماه [[ذی القعده]] از بهشت بیرون شد و جبرئیل او را در [[روز هشتم ذی الحجه]] به سوی [[منا]] برد و او شب را در آنجا گذراند و چون صبح شد او را به سوی [[عرفات]] بیرون برد. جبرئیل در آن هنگام که او را از مکه بیرون آورده بود به او احرام بستن و لبیک گفتن را آموخته بود. پس چون [[خورشید]] [[روز عرفه]] [[میانه ]][[آسمان]] را گذراند به او امر کرد که
-لبیک گویی را ترک گفته و غسل کند. هنگامی که آدم [[نماز عصر]] را به جای آورد او را در عرفات ایستاند و کلماتی را که از پروردگارش دریافت کرده بود به او آموخت تا با آنان توبه کند. [[امام علی]] کلمه [[رحمت]] بر زبان او جاری ساخت و به او [[وعده]] بازگشت به بهشت را داد».
-==== حدیث دوم ====
-{{متن حدیث|عن الرسول{{صل}}: لَمَّا شَمَلَتْ آدَمَ{{ع}} الْخَطِيئةُ نَظَرَ إِلَى أَشْبَاحٍ تُضَىءُ حَوْلَ الْعَرْشِ فَقَالَ: يَا رَبِّ إِنِّي أَرَى أَنْوَارَ أَشبَاحٍ تُشْبِهُ حَلَقِى فَمَا هِي؟ قَالَ: هَذِهِ الْأَنْوَارُ أَشْبَاحُ اثنيْنِ مِنْ وُلدِكَ اسْمَ أحَدِهِمْ مُحَمَّدٌ{{صل}} أَبدَا النبوة بك وَ أَخْتِمُهَا بِهِ وَ الْآخَرُ أَخُوهُ وَ ابْنُ أَخِى أبيهِ اسْمُهُ عَلَى{{ع}} أوْیّدُ مُحَمَّدا{{صل}} بِهِ وَ أَنْصُرُهُ عَلَى يَدِهُ وَ الْأَنْوَارُ الَّتِي حَوْلَهُمَا أَنْوَارُ ذُرِّيَّةِ هَذَا النَّبِيَّ مِنْ أَخِيهِ هَذَا، يَزَوْجُهُ ابْنَتَهُ تَكُونَ لَهُ زَوْجَةَ يَتَصِلُ بِهَا أَوَّلُ الْخَلْقِ أَيْمَانَا بِهِ وَ تَصْدِيقَا لَهُ أَجْعَلَهَا سَيِّدَةَ النِّسْوَانِ وَ أَفْطِمُهَا وَ ذَرِّيَّتَهَا مِنَ النيرَانِ فَتَنْقَطِعُ الْأَسْبَابُ وَالْأَنْسَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلَّا سَبَهُ وَ نَسَبَهُ}}<ref>تفسیر البرهان، ذیل آیه ۳۷ سوره بقره</ref>.
-«از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده که: وقتی آن [[گناه]]، [[آدم]] را در برگرفت به اشباحی که گرداگرد [[عرش]] را روشن کرده بودند، نگاه کرد و گفت: «پروردگارا من نورهای اشباحی را می‌بینم که [[خلقت]] آنها همانند [[آفرینش]] من است. آنان کیستند؟ فرمود: این نورها اشباح دو تن از [[فرزندان]] تواند اسم یکی از ایشان محمد است که [[پیامبری]] را با تو آغاز می‌کنم و با او به پایان می‌رسانم و دیگری [[برادر]] و و زاده برادر پدر او علی است که محمد را به وسیله او [[حمایت]] کرده و به دست او
-یاریش می‌رسانم و این نورها که پیرامون ایشان است، نورهای فرزندان این [[پیامبر]] از جانب برادرش على است که پیامبر، دخترش را به همسری علی در می‌آورد؛ به عبارت دیگر محمد، دختر خود را با اولین کسی که به پیامبری او [[ایمان]] آورده و باورش می‌کند، پیوند می‌دهد. [[فاطمه]] را بانوی [[زنان]] [[جهان]] قرار می‌دهم و او و فرزندانش را از [[آتش دوزخ]] به دور می‌دارم. هنگامی که [[روز قیامت]] فرا رسد، همه پیوندها و خویشاوندی‌ها به جز پیوند و
-[[خویشاوندی]] [[خاندان محمد]] بریده خواهد شد.»
-====[[ حدیث]] سوم ====
 {{متن حدیث|عن امیرالمؤمنین{{ع}} قال: نَحْنُ الْكَلِمَاتِ الَّتِي تَلَقَاهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتَابَ عَلَيْهِ.}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۲۷، ص۳۹ و ج۵۲، ص۴</ref>.
 «[[امام]] على{{ع}} می‌فرمایند: ما همان کلماتی هستیم که [[آدم]]{{ع}} از پروردگارش دریافت نمود و با آنها به سوی [[خدا]] [[توبه]] کرد».
-==== حدیث چهارم ====
-{{متن حدیث|عن الرسول: إن آدَمَ{{ع}} لَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئَةَ كَانَتَ تَوْبْتُهُ أَنْ قَالَ: اللَّهُم إِنِّي أَسْأَلَكَ بحق مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّد لَمَّا غَفَرْتَ لِي فَغَفَرَهَا اللَّهُ لَه.}}<ref>تفسیر نورالثقلین، الامالی، ص۲۱۸</ref>.
-«از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده که فرمودند: هنگامی که آدم{{ع}}، [[گناه]] کرد، توبه‌اش این چنین بود: «خدایا تو را بـه حـق [[محمد و آل محمد]]، قسم می‌دهم که مرا بیامرزی و خدا نیز او را آمرزید.»
-==== حدیث پنجم ====
-{{متن حدیث|عن أميرالمؤمنين{{ع}}: الكلمات الَّتِي تَلَقَاهَا آدَمَ{{ع}} مِنْ رَبِّهِ، قَالَ: يَا رَب أسألكَ بِحق مُحَمَّدٍ لَمَّا تُبْتَ عَلَىَّ. قَالَ: وَ مَا عِلْمُكَ بِمُحَمَّدٍ{{صل}}؟ قَالَ: رَأَيْتُهُ فِي سُرَادِقُكَ الْأَعْظم مکتوبا و أنَا فِي الْجَنَّةِ.}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۸۷</ref>.
-«[[امام علی]]{{ع}} آن کلماتی که آدم ا از پروردگارش آموخت این بود: «پروردگارا از تو به [[حق]] محمد می‌خواهم که توبه‌ام را بپذیری. [[خداوند]] فرمود: «محمد را چگونه می‌شناسی»؟ گفت: زمانی که در [[بهشت]] بودم نام او را بر سراپرده شکوهمندت نوشته دیدم».
-==== حدیث ششم ====
-{{متن حدیث|عن ابن عباس سُئِلَ النَّبِي{{صل}} عَنِ الْكَلِمَاتِ الَّتِي تَلَقَاهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتَابَ عَلَيْهِ. قَالَ ساله بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ عَلِیّ وَ فَاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ الكَ إِلَّا مَا تُبْتَ عَلَى فَتَابَ عَلَيْهِ}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۲۴، ص۱۸۳ و ج۲۶، ص۳۲۴ و ج۳۷، ص۶۵</ref>.
-«[[ابن عباس]] می‌گوید: از [[نبی اکرم]]{{صل}} درباره کلماتی پرسیده شد که آدم از پروردگارش آموخت و خدا پس از آن توبه او را قبول کرد، [[پیغمبر]] فرمود: «آدم خدا را به آبروی محمد، علی، [[فاطمه]]، حسن و حسین قسم داد که توبه‌اش را بپذیرد».
 ==== حدیث هفتم ====
@@ خط ۱۰۹: / خط ۸۰: @@
 ==== حدیث هشتم ====
 {{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: جاءَهُمَا جَبْرَئيلُ فقَالَ .. فَسَلَا رَبَّكُمَا بِحْقَ الْأَسْمَاءِ الَّتِي رَأَيْتُمُوهَا عَلَى ساق االْعَرْشِ حَتَّى يَتُوبَ عَلَيْكُمَا فَقَالَا: اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ بِحَقَ الْأَكْرَمِينَ عَلَيْكَ مُحَمَّد وَ عَلِى وَ فَاطِمَةً وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ وَ الْآئِمَةِ إِلَّا تُبْتَ عَلَيْنَا وَ رَحِمْتَنَا فَتَابَ اللَّهُ عَلَيْهِمَا إِنَّهُ هُوَ الْتواب الرحیم فَلَمْ تَزَلَ أَنْبِیاءُ اللَّهِ بَعْدَ ذَلِكَ يَحْفَظُونَ هَذِهِ الْأَمَانَةَ وَ يُخْيِرُونَ بِهَا أَوْصِيَاءهُمْ وَ الْمُخْلَصِينَ مِنْ أَمَمِهِمْ}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۷۴؛ المناقب، ج۱، ص۲۸۳</ref>.
-==== حدیث نهم ====
-{{متن حدیث|عن ابن عباس قال: {{متن قرآن|فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ...}} قَالَ: سَأَلَهُ بِحَقِّ مُحَمَّد وَ عَلِى وَ فَاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ.}}<ref>حرعاملی، وسائل الشیعة، ج۷، ص۹۹؛ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج۸، ص۳۰۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۷۷؛ معانی الاخبار، ص۱۲۵؛ اربلی، کشف الغمة، چ۱، ص۴۶۵</ref>.
-==== حدیث دهم ====
-{{متن حدیث|عن أمير المؤمنين{{ع}} - يَا آدم تتكَلَّمُ بِهَذِهِ الْكَلِمَاتِ، فَإِنَّ اللَّهَ قَابلُ تَوْبْتَكَ قُلْ سُبْحَانَكَ لا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءا وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي فَتُبْ عَلَىّ إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۷۴، ص۶۶؛ تحف العقول، ص۱۰</ref>.
-==== حدیث یازدهم ====
-{{متن حدیث|قال الامام العسكری{{ع}}: قَالَ آدم{{ع}}: اللَّهُم بِجَاهِ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيْبِينَ بِجَاهِ مُحَمَّدٍ وَ عَلَى وَ فَاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ وَ الطَّیبِينَ مِنْ آلِهِمْ لَمَّا تَفَضَلْتَ بِقَبُول توبتي وَ غُفْرَانِ زلَّتِي وَ إِعَادَتِي مِنْ كَرَامَتِكَ إِلَى مَرْتَبَتِي.}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۹۱؛ تآویل الایات الظاهرة، ص۵۰؛ تفسیر الامام العسکری، ص۲۲۵</ref>.
-==== حدیث دوازدهم ====
-{{متن حدیث|عن الصادق{{ع}}: فَلَمَّا تَابَ إِلَى اللَّهِ مِنْ حَسَدِهِ وَ أَقَرَّ بِالْوَلَايَةِ وَ دَعا بِحَقِّ الْخَمْسَةِ مُحَمَّد وَ عَلِى وَ فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِمْ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ فَتَلَقَّى آدَمْ مِنْ رَبِّهِ كلمات ....}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۸۷ و ج۲۶، ص۳۲۶؛ تفسیر العیاشی، ج۱، ص۴۱</ref>.
-==== حدیث سیزدهم ====
-{{متن حدیث|قال رسُول الله{{صل}}: قَالَ يَا عِبَادِ اللَّهِ إِنَّ آدَمَ{{ع}} لَمَّا رَأى النُورَ سَاطِعاً مِنْ صُلْبِهِ إِذْ كَانَ اللَّهُ قَدْ نَقَل أَشْبَاحَنَا مِنْ ذِرُوةِ الْعَرْشِ إِلَى ظَهْرِهِ رَأَى النُورَ وَلَمْ يَتَبَيَّنِ الْأَشْبَاحَ، فَقَالَ: يَا رَبِّ مَا هَذِهِ الانوار؟ قَالَ اللَّهُ عَزَوَجَلٌ: أَنْوَارُ أَشْبَاحِ نَقَلْتُهُمْ مِنْ أَشْرَفِ بِقَاعَ عَرْشِي إِلَى ظَهْرِكَ وَ لِذَلِكَ أَمَرتُ المَلَائِكَةَ بِالسُّجُودِ لَكَ إِذْ كُنْتَ وَعَاءِ لِتلك الأشباح، فقال آدم، يَا رَبِّ لَوْ بَيَّنَتهَا لِي فَقَالَ اللَّهُ تعَالَى: انْظُرْ يَا آدَمَ إِلَى ذِرْوَةِ الْعَرْشِ، فَنَظَر آدَمَ وَ وَقَعَ نُورُ أَشْبَاحِنَا مِنْ ظَهْر آدَم على ذِرُوةِ الْعَرْشِ فَانْطَبَعَ فِيهِ صُورُ أَنْوَارِ أَشْبَاحِنَا كَمَا يَنْطبعُ وَجْهُ الْإِنْسَانِ فِي الْمِرآةِ الصَّافِيةِ فَرآي اشبَاحَنَا. فَقَالَ: مَا هَذِهِ الْأَشْبَاحُ يَا رَبِّ؟ فَقَالَ اللَّهُ: يَا أَدَمَ هَذِهِ الْأَشْبَاحُ أَفْضَلُ خَلائِقِي وَ بَریّاتی. هذَا مُحَمَّد وَأَنَا الْحَمِيدُ وَ الْمَحْمُودُ فِي أَفْعَالِي شَقَقْتُ لَهُ اسْماً من اسْمِى وَ هَذَا عَلَىّ وَأَنْا الْعَلِیُّ الْعَظِيمُ شَقَقْتُ لَهُ اسْمَا مِنِ اسْمِى وَ هَذِهِ فَاطِمَةٌ وَأَنَا فَاطِرُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَاطِمُ أَعْدَانِي عَنْ رَحْمَتِي يَوْمَ فَضْلِ قَضَائِي وَ فَاطِمُ أَوْلِيَاتِي عَمَّا يَعْتَرِيهِمْ وَ يَشِينُهُمْ فَشَقَقت لَهَا اسما مِن اسْمِى وَ هَذَا الْحَسن وَ هَذَا الْحُسَيْنِ وَ أَنَا الْمُحْسِنُ الْمُجْمِلُ شَقَقْتُ لَهُمَا اسْماً مِنَ اسْمِي هؤلاء خيارُ خَلِيقَتِي وَ كِرَامُ بَرِيَّتِى بهمْ آخُذُ وَ بِهِمْ أُعْطِى وَ بِهِمْ أَعَاقِبُ وَ بِهِمْ أُثيبَ فَتَوَّسَلْ إِلَىَّ بهِمْ يَا آدَمْ وَ إِذَا دَهَتكَ دَاهِيَةً فَاجْعَلْهُمْ إِلَى شُفَعَاءَكَ فَإِنِّي آلَيْتَ عَلَى نَفْسِي قَسَمَا حَقّا لَا اُخیِّبُ بِهِمْ آمِلَا وَ لَا أَرُّدُ بِهِمْ سَائِلًا فَلذَلِكَ حِينَ نَزَلَتْ مِنْهُ الْخَطِيئَةُ دَعَا اللَّهَ عَزَّوَجَلٌ بِهِمْ فَتَابَ عَلَيْهِ وَ غفر له.}}<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۱، ص۱۵۰</ref>.
 === [[احادیث عامه]] ===