آیه فتلقی آدم در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

{{در دست ویرایش ۲|ماه=[[فروردین]]|روز=[[19]]|سال=[[1405]]|کاربر=فرقانی}}

{{مدخل مرتبط

| پرسش مرتبط  =  

}}

[[آیه توبه حضرت آدم]]{{ع}}، {{متن قرآن|فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref> آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است؛ سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> از جمله [[آیات]] [[اثبات امامت]]، [[افضلیت]] و [[عصمت اهل بیت]]{{عم}} و از جمله [[امام امیرالمؤمنین]]{{ع}} است که در آن [[خداوند]] طریقه [[توبه]] را به حضرت آدم{{ع}} پس از [[هبوط]] [[آموزش]] داده است. بر اساس این [[آیه]] حضرت آدم{{ع}} پس از ارتکاب یک [[ترک اولی]]، به وسیله کلماتی که خداوند به او آموخته بود، درخواست [[بخشش]] کرده است. از واژه «کلمات» در این آیه تفسیرهای گوناگونی شده است. با این حال بر اساس روایاتی در منابع معتبر فریقین نقل شده منظور از کلمات، [[پنج تن آل عبا]] دانسته شده که حضرت آدم با [[توسل]] به آنها، از خداوند [[طلب]] بخشش کرده است.