آیه فتلقی آدم در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

«[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: وقتی که [[آدم]]{{ع}} از [[خداوند]] آن کلمات را دریافت کرد و چه بسا با آن [[خدا]] را این چنین خواند: پروردگارا پروردگارا پروردگارا [[خشم]] تو را مگر [[بردباری]] تو برنمی‌گرداند و چیزی به جز [[خضوع]] و [[زاری]] نمودن به درگاه تو [[انسان]] را از [[عذاب]] خلاصی نمی‌دهد. [[حاجت]] من آنچنان حاجتی است که اگر تو آن را به من عطا کنی چیزهای دیگری که مرا از آن [[محروم]] کرده‌ای به من ضرر نمی‌رسانند و اگر مرا از خواسته‌ام محروم کنی نعمت‌های دیگری که به من داده‌ای برایم مفید نخواهد بود. خداوندا من از تو رسیدن به [[بهشت]] را درخواست می‌کنم و از [[آتش جهنم]] به تو پناه می‌برم. ای صاحب [[عرش]] بلند و [[شریف]] ای صاحب بزرگی و [[بخشش]] بلند و بزرگ ای صاحب [[پادشاهی]] با [[مباهات]] و منقبت دائمی ای خدای عالمیان ای [[فریادرس]] فریادرس طلبان ای کسی که هر حاجتی به تو فرود می‌آید؛ اگر تو از من [[خشنودی]] پس خشنودی از من را زیاده گردان و مرا به نزد خود کاملا نزدیک کن و اگر تو از من [[خشنود]] نیستی پس به [[حق]] [[محمد و آل او]] و به حق [[احسان]] تو بر ایشان از من خشنود شو به [[درستی]] که تو از [[گناهان]] در می‌گذری و رحم می‌کنی. پس امام صادق{{ع}} فرمودند: این همان دعایی است که از جانب خدا به آدم داده شد. پس [[خدای تعالی]] به [[برکت]] این [[دعا]] [[توبه]] آدم{{ع}} را قبول نمود و به او [[وحی]] فرستاد که ای آدم مرا به حق محمد قسم دادی و درخواست کردی و حال آنکه او را ندیده‌ای، آدم گفت: بر روی عرشت دیدم که نوشته شده بود: [[لا اله الا الله]]، [[ محمد]] [[رسول الله]]»».<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۱، ص287-284</ref>.